Borowno

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Borowno
Kościół św. Wawrzyńca w Borownie
Kościół św. Wawrzyńca w Borownie
Państwo  Polska
Województwo śląskie
Powiat częstochowski
Gmina Mykanów
Liczba ludności (2008) 1 364
Strefa numeracyjna (+48) 34
Kod pocztowy 42-233[1]
Tablice rejestracyjne SCZ
SIMC 0138715
Położenie na mapie województwa śląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa śląskiego
Borowno
Borowno
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Borowno
Borowno
Ziemia50°55′55″N 19°16′29″E/50,931944 19,274722

Borownowieś w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie częstochowskim, w gminie Mykanów. Wieś leży 24 km na wschód od Kłobucka.

Za Królestwa Polskiego istniała gmina Borowno.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa częstochowskiego.

Części wsi[edytuj | edytuj kod]

Integralne części wsi Borowno[2][3]
SIMC Nazwa Rodzaj
0138721 Borowno-Kolonia część wsi

Historia[edytuj | edytuj kod]

Nazwa miejscowości pochodzi od otaczających ją borów. Pierwsza wzmianka o wsi pochodzi z 1198 roku. W 1394 istniał tu kościół. W 1482 parafię w Borownie przeniesiono z oficjalatu uniejowskiego do wieluńskiego. W 1464 roku Borowno jest wymienione w Księdze uposażeń Liber beneficjorum Łaskiego.W latach 1414-17 Borowno graniczy ze Zdrową, Babami, Grabową, Kościelcem i Łochynią. Dąbrowa, 2 łąki, zarośla Gwoździec, pole Kąt, rów do moczenia konopi, łąki zwane smugami. W 1511 roku wieś leżała w powiecie wieluńskim. W 1520 istniał kościół św. Wawrzyńca, a parafia podlegała pod dekanat brzeźnicki. Do parafii należało 13 wsi, z tego część w Sieradzkiem. Plebanowi płacono dziesięcinę snopową z 1 folwarku i ról kmiecych, role plebana były rozrzucone. Mieszkało tu 37 kmieci i znajdowała się karczma. Wysokość podatków w XVI wieku: 1511 – 6 1/2 łana, 1518 – 5 1/2 łana, 1553 – 8 łanów. W 1688 roku zostaje wzniesiony drewniany kościół na planie krzyża, konsekrowany w święto św. Anny przez Jerzego Albrechta Denhoffa, biskupa kamienieckiego. W 1846 roku ukończono budowę nowej świątyni. W 1885 roku kościół został przebudowany i 9 maja 1904 roku konsekrowany przez biskupa Stanisława Zdzitowieckiego. W XVIII i XIX wieku kultem słynął obraz Matki Bożej Loretańskiej, wiszący w bocznym ołtarzu. Licznie zgromadzone wota podczas powstania listopadowego przeznaczone na skarb narodowy. Podczas rozbudowy kościoła pod koniec XIX wieku obraz usunięto.

Właściciele Borowna XII-XV wieku[edytuj | edytuj kod]

  • 1198 -Kagnimir wymienił Borowno i Kamion na Żytno,
  • 1271 -Stralco iudex,
  • 1362 -Ninogniew zwany Kotek,
  • 1373 -Jaśko,
  • 1381-1401 -Benik herbu Śreniawa,
  • 1382 -Protazy,
  • 1387-1424 -Michał herbu Śreniawa,
  • 1398 -Stogniew,
  • 1401 -Marcin, starosta bolesławiecki,
  • 1414-1417 -Marcin podzielił się Borownem z bratem Michałem. W 1429 zmarła jego córka Beata, matka Jana Długosza, pochowana w Wieluniu,
  • 1423 -Maciej herbu Ostoja i Jan herbu Śreniawa,
  • 1444 -tenże Jan,
  • 1491 -Jan Skowroński,
  • 1496 -Jan Momot Borowiński,

1552 -Borowno miało 5 właścicieli.

Na miejscowym cmentarzu znajduje się grób Edwarda Reszke, polskiego śpiewaka operowego.

Pałac[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Pałac w Borownie.

W miejscowości znajduje się zabytkowy pałac z 1790 roku. W zagrodzie dworskiej znajdował się drewniany spichlerz z 1783 roku. Został on przeniesiony do Olsztyna i tam zrekonstruowany w 2007 roku.

Legenda o św. Stanisławie[edytuj | edytuj kod]

We wsi Borownie stał mały kościółek poświęcony św. Stanisławowi, a nie wiadomo przez kogo i kiedy zbudowany. Wedle miejscowej tradycji wystawiono go na pamiątkę, że ów święty w podróży swej przechodząc przez Borowno pod Mstowem, był przez złych ludzi na granicach tej wsi napadnięty i znieważony wśród łanu grochu, przy czym miał wyrzec te słowa: «Oj, Borowno, Borowno, będzie u ciebie grochu nie rodno!» - Od owego czasu aż do dziś dnia nie rodzi się wcale groch na tamtejszych polach, pomimo wszelkich usiłowań. Po tej przygodzie udał się św. Stanisław pieszo do Mstowa.

Galeria[edytuj | edytuj kod]


Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych poprzez wyszukiwarkę. Poczta Polska S.A., styczeń 2013. [dostęp 2015-03-26].
  2. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  3. GUS. Rejestr TERYT

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]