Britain’s Got Talent

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Britain’s Got Talent!
Rodzaj programu talent show
Kraj produkcji  Wielka Brytania
Język angielski
Prowadzący Anthony McPartlin
Declan Donnelly
Jury Simon Cowell (1-)
Amanda Holden (1-)
Alesha Dixon (6-)
David Walliams (6-)
Piers Morgan (1-4)
Kelly Brook (3)
David Hasselhoff (5)
Michael McIntyre (5)
Data premiery 9 czerwca 2007
Lata emisji od 2007
Liczba odcinków 184 (12 edycji)
Format nadawania 576i (SDTV)
1080i (HDTV)
Produkcja
Stacja telewizyjna ITV

Britain’s Got Talent (pol. Wielka Brytania ma talent) – brytyjska wersja talent show z serii Got Talent. Zwycięzca konkursu otrzymuje nagrodę pieniężną w wysokości £250 000 oraz zaproszenie do zaprezentowania się przed Brytyjską rodziną królewską na gali Royal Variety Performance.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Format programu został opracowany przez twórcę X Factor i dyrektora wykonawczego Sony Music, Simona Cowella, który był zaangażowany w tworzenie innych programów Got Talent w kilku różnych krajach. Aby zaprezentować swój pomysł, we wrześniu 2005 r. Nakręcono odcinek pilotażowy, w skład którego weszli jurorzy Cowell, Fern Britton (wówczas prezenter „This Morning”), a także dziennikarz tabloidu Piers Morgan. Pilot nie był emitowany w telewizji, dopóki nie został pokazany jako część serialu dokumentalnego zatytułowanego The Talent Show Story w styczniu 2012 roku.

Pierwotny plan programu zakładał, że zostanie wyemitowany w latach 2005–2006, przed emisją programu America's Got Talent, a Paul O'Grady zaprezentuje program pod tytułem Paul O'Grady's Mam Talent, po tym jak był gospodarzem pilota. Jednak komplikacje pojawiły się, gdy O'Grady był zaangażowany w awanturę z ITV i odmówił pojawienia się w innym programie nadawcy, ostatecznie uciekając na Channel 4, aby kontynuować prowadzenie swojego podwieczorku i skutecznie wstrzymać plany programu. W wywiadzie z 2010 roku O'Grady skomentował awanturę, stwierdzając

„Zrobiłem pilota dla brytyjskiego programu Mam Talent - który pierwotnie miał nazywać się Mam Talent Paula O'Grady'ego. Powiedziałem jednak producentom, że żartują, jeśli sądzą, że poprowadzę program pod tym tytułem. Panel oryginalny sędziami mieli być Simon Cowell, Fern Britton i Piers Morgan. Byłem gospodarzem. Potem, kiedy pokłóciłem się z ITV, wyrzucono mnie ze studia. Pamiętam, że zadzwoniłem do Simona i powiedziałem mu, że dostał wielkiego uderzenia w ręce , ale nie było sposobu, abym mógł to zrobić. Powiedziałem, że jeśli jestem zbanowany, muszę mieć zakaz wszystkiego. Nie mogę być hipokrytą i wejść i zrobić to. Musiałem się wycofać. "

W dniu 12 lutego 2007 r., Po sukcesie America's Got Talent w poprzednim roku, ITV ogłosiło swoje zamiary wydania brytyjskiej serii Got Talent. Ich ogłoszenie ujawniło zmiany w pierwotnym planie programu, a Ant & Dec okazało się być gospodarzami nowego programu. Podczas gdy Cowell pozostał w składzie jury, nowy plan był przeznaczony dla Davida Hasselhoffa i Cheryl Cole. Jednak obaj zrezygnowali, zanim program miał być emitowany, co doprowadziło do tego, że Morgan był częścią panelu, jak pierwotnie planowano, a aktorka Amanda Holden dołączyła do niego i Cowell jako sędzia; Hasselhoff dołączył później do panelu w piątej serii programu po tym, jak był częścią panelu dla America's Got Talent, podczas gdy Cowell później zatrudnił Cole'a, aby zastąpił Sharon Osbourne w The X Factor. W tym samym czasie nadawca ogłosił również, że pokazowi towarzyszyć będzie siostrzany program ITV2, zatytułowany Britain's Got More Talent, którego prezenter będzie miał Stephen Mulhern.

Format[edytuj | edytuj kod]

Przesłuchania[edytuj | edytuj kod]

Każdego roku konkurs rozpoczyna się dwoma turami przesłuchań. Pierwsza runda, zwana „przesłuchaniami otwartymi”, odbywa się jesienią w kilku różnych miastach Wielkiej Brytanii w miesiącach jesiennych, w małych lokalach, w których uczestniczą producenci. Druga runda, określana jako „Przesłuchania sędziów”, odbywa się w następnym roku w styczniu i lutym w wybranych miastach - zwykle obejmowały one Cardiff, Glasgow, Manchester, Birmingham i Londyn - i odbywają się w sala teatralna lub kongresowa, której miejsce jest wybierane przede wszystkim ze względu na zaplecze niezbędne do obsługi dużej liczby uczestników - w szczególności obiekt podzielony jest na trzy strefy składające się z poczekalni dla uczestników, skrzydeł, na których wchodzą i wychodzą oraz obszar sceny, na którym występują. Nazwa drugiej tury zawdzięcza to, że na przesłuchaniach tych biorą udział sędziowie, a także publiczność, która zapewnia bilety na te sesje.

Każdy uczestnik, który chce wziąć udział w tegorocznym konkursie, musi najpierw złożyć wniosek do programu, zawierający informacje o tym, kto występuje - czy to pojedyncza osoba, para lub trójka wykonawców, czy mała lub duża grupa - dane osobowe dotyczące wieku, rodzinnego miasta i tło, jakie mają doświadczenie w zakresie swojego talentu oraz charakter aktu, który zostanie wykonany. O zakwalifikowaniu się do konkursu decyduje to, jakie informacje zostaną przekazane naukowcom do weryfikacji - takie informacje są wymagane, zgodnie z warunkami programu. Po zatwierdzeniu zgłoszenia uczestnik przeprowadza występ podczas przesłuchania otwartego w pobliżu miejsca zamieszkania (lub do którego może dotrzeć), po czym w przypadku pozytywnego rozpatrzenia wniosku otrzyma miejsce w drugiej turze oraz w miejscu, do którego może dotrzeć bez kwestia. Po przybyciu na miejsce, do którego został przydzielony, uczestnik otrzymuje numer i pozostaje w wyznaczonej poczekalni, dopóki nie zostanie wezwany do skrzydeł, aby przygotować się do występu. Po wprowadzeniu na główną scenę rozpoczynają od rozmowy z sędziami, zadając kilka drobnych pytań - tematy mogą obejmować ich imię i nazwisko, pochodzenie i charakter występu - po czym mają trzy minuty na poprowadzenie swojego występu; w razie potrzeby dozwolona jest podkładka do ich występu.

Występ kończy się, gdy upłynie czas lub wszyscy sędziowie używają brzęczyka - każdy sędzia ma taki, którego może użyć do zasygnalizowania swojej niechęci do wykonania, jeśli uważa, że jest on nieprzekonujący, nudny lub całkowicie nie do przyjęcia na konkurs, chociaż brzęczyk może zostać wycofany, jeśli sędzia uznał, że użył go omyłkowo, na przykład jeśli występ uczestnika spowodował coś nieoczekiwanego, co zmieniło jego opinię o nim. Po zakończeniu występu każdy sędzia przed oddaniem głosu przedstawi ogólny pogląd na to, co myśli o danym akcie. Jeśli zawodnik (cy) otrzyma większość głosów „tak”, przechodzi do następnego etapu konkursu, w przeciwnym razie zostaje wyeliminowany z konkursu. Począwszy od ósmej serii, sędziowie mogą również przyznać automatyczne miejsce w rundach na żywo za pomocą „Złotego Brzęczyka” umieszczonego na biurku panelu - funkcji po raz pierwszy wprowadzonej w niemieckiej Mam Talent, z której może korzystać każdy z sędziów dla uczestnika, którego przesłuchanie było w ich opinii wyjątkowe, niezależnie od poglądów pozostałych, chociaż może być użyte tylko raz przez każdego sędziego i nie może być użyte ponownie dla innych uczestników, którzy jeszcze nie brali udziału w przesłuchaniu w tegorocznym konkursie; gospodarze brytyjskiego programu Mam Talent mogą również nacisnąć Złoty Buzzer dla uczestnika, ale muszą również przestrzegać tej samej zasady.

Filmowanie do każdego serialu rozpoczyna się podczas przesłuchań sędziowskich i zawsze składa się z nagrań wykonanych z każdego miejsca przesłuchań i scen za kulisami na skrzydłach i poczekalni. Materiał filmowy nagrany przez personel produkcyjny jest następnie edytowany w serię odcinków składających się z montaży scen z różnych miejsc, składających się z najbardziej znanych przesłuchań - najlepszych, najgorszych i najzabawniejszych - wraz z wywiadami z niektórymi ze znanych uczestników przesłuchań, oraz nagrane sceny zza kulis, w których gospodarze nadzorują występy ze skrzydeł.

Decyzje sędziów[edytuj | edytuj kod]

Ten etap odbywa się po zakończeniu przesłuchań i nazywany jest również Deliberation Day, w którym sędziowie przeglądają akty, które z powodzeniem dotarły do tego etapu i zaczynają je ograniczać tym, którzy mieliby szansę w półfinałach na żywo. Kwota, przez którą przechodzi, zmieniała się w historii serialu, chociaż zwykle składa się z liczby, którą można równo podzielić na półfinały odbywające się w serii. Gdy jurorzy zdecydują, kto przejdzie przez ten etap, wszyscy zawodnicy, którzy dotarli do tego etapu, zostaną wezwani ponownie, aby sprawdzić, czy awansują do półfinałów na żywo, czy nie. Po wykonaniu tej czynności, akty są dzielone między półfinały, które będą miały seria; zwykle osiem w każdej serii, z wyjątkiem serii od szóstej do dziesiątej, w których półfinał składał się z dziewięciu aktów.

W piątej serii poproszono o ponowne wykonanie niektórych aktów, ponieważ sędziowie mieli trudności z podjęciem ostatecznej decyzji w sprawie półfinalisty, a zatem musieli ponownie zobaczyć ich występ, aby się zdecydować; jest to jedyny raz w historii serialu, kiedy to się wydarzyło i od tego czasu się nie powtórzyło.

Półfinały i Finał[edytuj | edytuj kod]

Zawodnicy, którzy awansują do półfinału przechodząc oba etapy przesłuchań (lub odbierając od serii 8 Złoty Buzzer), dzieleni są na grupy na każdą rundę, gdzie muszą wystąpić przed publicznością i sędziami, a także na telewizja na żywo. Podobnie jak na etapie przesłuchań, każdy półfinalista musi przeprowadzić występ przed sędziami - nowy program ich działania - a rolą sędziów jest obserwowanie tego, co jest prowadzone i udzielanie informacji zwrotnej pod koniec występu; Każdy sędzia może nadal używać sygnalizatorów, a występ może zostać ostatecznie zakończony, jeśli zostaną użyte wszystkie brzęczyki. Ponieważ wszyscy półfinaliści grają na żywo, mają czas na przygotowanie się z wyprzedzeniem próbami, podczas gdy pracownicy produkcyjni mogą udzielić pomocy w przygotowaniu ich wykonania - w przypadku osób prowadzących rutyny, które niosą ze sobą poziom ryzyka, personel produkcyjny będzie upewnij się, że zastosowano środki ostrożności, w tym ratowników medycznych, a czasami organizuj miejsca poza siedzibą dla występów, aby wykorzystać je na żywo lub w nagranym wcześniej filmie do transmisji na żywo z odcinka.

Każdy półfinał może mieć tylko dwóch uczestników, którzy awansują do finału i są oni określani dwoma głosami. Pierwszym jest publiczne głosowanie telefoniczne - za pośrednictwem specjalnego numeru telefonu, w którym dwie ostatnie cyfry odpowiadają każdemu z półfinalistów - odbywa się po wystąpieniu wszystkich półfinalistów i podczas przerwy w półfinale, aby umożliwić do oddania głosów. Po zakończeniu okresu głosowania, podliczeniu i pełnej weryfikacji wyników, półfinalista z największą liczbą głosów zostaje ogłoszony zwycięzcą półfinału i zapewnia sobie miejsce w finale. Drugie głosowanie odbywa się z udziałem sędziów i następuje po wyniku, w którym głosują między dwoma półfinalistami, którzy zajęli odpowiednio 2 i 3 miejsce w głosowaniu publicznym, a uczestnik otrzyma większość głosów zapewniającą mu miejsce w finale; W przypadku równej liczby głosów, od serii 5 półfinalista, który zajął 2. miejsce w głosowaniu publicznym, awansuje do finału. Oprócz tych głosów, półfinalista może również zapewnić sobie miejsce w finale, jeśli zostanie wybrany jako „Wildcard” - wprowadzony w szóstej serii, format pozwala sędziom wybrać dowolnego wyeliminowanego półfinalistę, który zostanie wyznaczony na ich dziką kartę w finały, w drodze głosowania prywatnego przeprowadzonego po zakończeniu półfinałów; wynik tego głosowania ogłaszany jest przed emisją finału. Format został później rozszerzony, aby umożliwić publiczność wybranie dzikiej karty z dowolnego wyeliminowanego półfinalisty, który lubił w odpowiednio dziewiątej i dziesiątej serii, chociaż ten format został usunięty przed jedenastą serią.

Finały przebiegają w podobny sposób jak półfinały, chociaż wszyscy uczestnicy tego etapu rywalizują przede wszystkim o zdobycie głosów publiczności z nową rutyną; sędziowie nadal mogą buzować i wydawać opinie na temat oglądanego przedstawienia, ale mają niewielki wpływ na zamiar głosowania publiczności. Po zakończeniu publicznego głosowania, po tym, jak wszyscy finaliści wystąpią, a głosy zostaną zweryfikowane i policzone, gospodarze ogłaszają, kto zajmie pierwsze miejsce w dwóch aktach głosowania, a następnie ujawnią zwycięzcę, który otrzymał najwięcej głosów od publiczności. Finaliści, którzy wygrają, otrzymają nagrodę pieniężną i miejsce w Royal Variety Performance pod koniec tego roku.

Jeśli chodzi o harmonogram programu, odcinki na żywo są zwykle organizowane w ciągu tygodnia - półfinały na każdy dzień powszedni, a finał na żywo jest emitowany w niedzielę weekendu. Z wyjątkiem dwóch pierwszych serii, program transmisji rund na żywo obejmuje dwa odcinki każdego z nich - pierwszy dotyczy występów i zawiera klipy montażowe dotyczące tła każdego uczestnika; podczas gdy druga koncentruje się na wynikach głosowania publicznego, aw przypadku półfinałów - głosowaniu sędziów, i często obejmuje występ gościnny, który odbywa się przed ogłoszeniem wyników. Do dziesiątej serii odcinki na żywo były transmitowane z The Fountain Studios na Wembley, tej samej witryny, z której pochodziło The X Factor, ale po jej zamknięciu w 2016 r. serial przeniósł swoje odcinki na żywo do Elstree Studios w 2017 r., Zanim przeniósł się do Hammersmith Apollo w następnym roku.

Jurorzy[edytuj | edytuj kod]

W przypadku pierwszych czterech seriali po rozpoczęciu programu w czerwcu 2007 r. Jury składało się z wykonawców muzycznych i producenta telewizyjnego Simona Cowella, osobowości telewizyjnej i aktorki Amandy Holden oraz redaktora prasowego i dziennikarza Piersa Morgana. W 2009 roku producenci planowali zmienić format serialu, aby umożliwić czwartego sędziego, gdy miała się rozpocząć trzecia seria, a Kelly Brook miał zostać nowym sędzią w panelu. Niecały tydzień po rozpoczęciu serialu producenci odrzucili tę zmianę, wierząc, że ta zmiana formatu serialu skomplikuje ją, w wyniku czego Brooks został uznany za gościnnego sędziego tej serii. W 2010 roku Cowell zachorował podczas kręcenia czwartej serii i nie mógł uczestniczyć w przesłuchaniach w Birmingham, co doprowadziło do tego, że Louis Walsh wkroczył na jego miejsce jako gościnny sędzia, dopóki nie wyzdrowiał.

W 2011 roku panel zobaczył pierwszą poważną zmianę, kiedy Morgan ujawnił, że opuszcza serial, aby podróżować do Ameryki i rozpocząć filmowanie swojego nowego programu. Jako Cowell ogłosił, że nie będzie obecny na przesłuchaniach piątej serii, ze względu na jego napięty harmonogram z uruchomieniem The X Factor USA, [producenci show postanowili zmienić panel, a zatrudnieni komik Michael McIntyre, i aktor, piosenkarz i były sędzia America's Got Talent David Hasselhoff, aby dołączyć do Holdena podczas przesłuchań, z Walshem powracającym jako juror gościnny na przesłuchaniach w Londynie ze względu na zaangażowanie Hasselhoffa zpantomima w tym czasie. Kiedy serial wszedł do odcinków na żywo, Cowell powrócił, aby nadzorować działania jako czwarty sędzia. Później tego samego roku, w październiku 2011, zarówno Hasselhoff, jak i McIntyre odmówili powrotu do szóstej serii, podczas gdy Cowell ogłosił, że wraca na pełny etat do serialu.

W dniu 2 stycznia 2012 roku producenci ujawnili swoją decyzję o przyjęciu czwartego sędziego do formatu programu, ogłaszając, że do Cowella i Holdena dołączą teraz David Walliams i Alesha Dixon w szóstej serii, a ta ostatnia przeniesie się do talent show po podjęciu decyzji do opuszczenia BBC „s Strictly Come Dancing . Podczas kręcenia filmu w lutym Holden nie mogła uczestniczyć w przesłuchaniach w Londynie, ponieważ urodziła wówczas córkę, co doprowadziło do pewnych następstw ciąży. W rezultacie producenci sprowadzili aktorkę i modelkę Carmen Electrajako gościnna sędzia, dopóki nie wyzdrowiała. W kolejnej serii w składzie pozostali Cowell, Holden, Walliams i Dixon, bez dalszych incydentów z wyjątkiem ósmej serii w 2014 roku - Cowell przegapił pierwszy dzień przesłuchań w Manchesterze, co doprowadziło do zastąpienia go przez Ant & Dec ; był też nieobecny podczas ostatniego dnia przesłuchań w Londynie. W dziesiątej serii w 2016 roku Cowell spóźnił się na przesłuchanie i został tymczasowo zastąpiony przez matkę Walliams, Kathleen, która była obecna tego dnia. W sierpniu 2020 Cowell został zmuszony do nieobecności w rundach na żywo Series 14 i Christmas Spectacular, po wypadku, w którym doszedł do siebie po kontuzji pleców i został zastąpiony w tych odcinkach przez Ashleya Banjo.

David Walliams
Alesha Dixon
Amanda Holden
Simon Cowell
Terminy sędziów
Jurorzy Sezon
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14
Simon Cowell
Amanda Holden
Piers Morgan
Michael Mclntyre
David Hasselhoff
Alesha Dixon
David Walliams

Guest judges[edytuj | edytuj kod]

Sezon Jurorzy gościnni
1
3 Kelly Brook
4 Louis Walsh
5
6 Carmen Electra
8 Anthony McPartlin i Declan Donnelly
10 Kathleen Williams
14 Ashley Banjo

Przegląd serii[edytuj | edytuj kod]

Omówienie serii Mam talent
Sezon Najpierw wyemitowany Ostatnio wyemitowany Nagroda dla zwycięzcy Zwycięzca Drugie miejsce Trzecie miejsce Prowadzący Sędziowie Sędziowie gościnni Widzowie z Wielkiej Brytanii
(Funt) Główny 1 2 3 4 1 (miliony)
1 9 czerwca 2007 17 czerwca 2007 £100,000 Paul Potts N/A N/A Ant & Dec Piers Amanda Simon N/A N/A 8.38
2 12 kwietnia 2008 31 maja 2008 George Sampson Signature Andrew Johnston 10.21
3 11 kwietnia 2009 30 maja 2009 Diversity Susan Boyle Julian Smith Kelly Brook 13.36
4 17 kwietnia 2010 5 czerwca 2010 Spelbound Twist and Pulse Kieran Gaffney Louis Walsh 11.05
5 16 kwietnia 2011 4 czerwca 2011 Jai McDowall Ronan Parke New Bounce Michael David Amanda Simon 10.40
6 24 marca 2012 12 maja 2012 £500,000 Ashleigh and Pudsey Jonathan and Charlotte Only Boys Aloud David Alesha Carmen Electra 10.07
7 13 kwietnia 2013 08 czerwca 2013 £250,000 Attraction Jack Carroll Richard & Adam N/A 9.71
8 12 kwietnia 2014 7 czerwca 2014 Collabro Lucy Kay Bars & Melody Anthony McPartlin i Declan Donnelly 9.84
9 11 kwietnia 2015 31 maja 2015 Jules O'Dwyer & Matisse Jamie Raven Côr Glanaethwy N/A 9.31
10 9 kwietnia 2016 28 maja 2016 Richard Jones Wayne Woodward Boogie Storm Kathleen Williams 9.43
11 15 kwietnia 2017 3 czerwca 2017 Tokio Myers Issy Simpson Daliso Chaponda N/A 9.12
12 14 kwietnia 2018 3 czerwca 2018 Lost Voice Guy Robert White Donchez Dacres 8.33
13 6 kwietnia 2019 2 czerwca 2019 Colin Thackery X (Marc Spelmann) Ben Hart 8.78
14 11 kwietnia 2020 10 października 2020 Jon Courtenay Sign Along with Us Steve Royle Ashley Banjo 8.17
15 2021 TBA TBA TBA TBA N/A TBA

Sezon 1[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza seria została wyemitowana w 2007 roku, w dniach 9-17 czerwca. Przesłuchania do tej serii odbywały się w Manchesterze, Birmingham, Londynie i Cardiff, od stycznia do lutego tego roku. Seria miała 3 półfinały na żywo, w których wzięło udział 24 półfinalistów, z których wszyscy walczyli o szansę na występ w Royal Variety Performance, a także o nagrodę pieniężną w wysokości 100 000 funtów. Serial wygrał śpiewak operowy Paul Potts; wyniki pozostałych finalistów nie zostały ogłoszone.

Sezon 2[edytuj | edytuj kod]

Druga seria została wyemitowana w 2008 roku, od 12 kwietnia do 31 maja i zawierała znaczące różnice. Nie tylko serial trwał znacznie dłużej, przesłuchania odbywały się w Blackpool i Glasgow, przy czym ten ostatni był następstwem skarg, że Szkocja nie była odwiedzana podczas poprzedniej serii, podobnie jak Manchester, Birmingham, Londyn i Cardiff. Ponadto program miał pięć półfinałów na żywo, w których wzięło udział łącznie 40 półfinalistów. Serię wygrał tancerz uliczny George Sampson, na drugim miejscu znalazł się podwójny zespół taneczny Signature, a trzecie miejsce zajął piosenkarz Andrew Johnston.

Sezon 3[edytuj | edytuj kod]

Trzecia seria została wyemitowana w 2009 roku, od 11 kwietnia do 30 maja, a przesłuchania odbywały się w tych samych pięciu miastach, co wcześniej. Początkowo producenci zamierzali zmienić format poprzez włączenie czwartego sędziego do panelu, ale później zostało to zarzucone kilka dni po rozpoczęciu przesłuchań. Serial wygrał zespół taneczny Diversity, na drugim miejscu znalazła się piosenkarka Susan Boyle, a trzecie miejsce zajęła saksofonista Julian Smith. To najwyżej oglądany serial w historii brytyjskiego programu Mam Talent, który przyciąga średnio ponad 13,3 miliona widzów.

Sezon 4[edytuj | edytuj kod]

Czwarta seria została wyemitowana w 2010 roku, od 17 kwietnia do 5 czerwca; pojedynczy odcinek tego serialu, który miał być wyemitowany 22 maja, został przesunięty na 23 maja, aby uniknąć konfliktu z transmisją na żywo z finału Ligi Mistrzów UEFA w tym roku. Przesłuchania ponownie odbyły się w tych samych pięciu miastach, co poprzednio, chociaż w serialu odbyły się również przesłuchania z Newcastle upon Tyne; miasto pierwotnie planowano przeprowadzić przesłuchania do poprzedniej serii, ale zostały one odwołane, zanim to się stało. Z powodu choroby Cowell nie mógł uczestniczyć w przesłuchaniach w Birmingham, co doprowadziło do tego, że Louis Walsh został przywieziony jako gościnny sędzia. [ potrzebne źródło ]Serię wygrała grupa gimnastyczna Spelbound, na drugim miejscu uplasował się duet taneczny Twist i Pulse, a na trzecim perkusista Kieran Gaffney.

Sezon 5[edytuj | edytuj kod]

Piąty serial został wyemitowany w 2011 r., Między 16 kwietnia a 4 czerwca, i był pierwszym, który został wyemitowany w całości w wysokiej rozdzielczości; tak jak poprzednio, pojedynczy odcinek przeznaczony do emisji 28 maja został przesunięty na 29 maja, aby uniknąć konfliktu z transmisją na żywo z finału Ligi Mistrzów UEFA w tym roku. Przesłuchania odbywały się w tych samych pięciu miastach, ale obejmowały również Liverpool. Ta seria widział zmianę w jury, następujące Piers Morgan ' wyjścia s od serialu, [ potrzebne źródło ] z Holden dołączył David Hasselhoff i Michael McIntyrepodczas przesłuchań; Cowell pojawił się podczas odcinków serialu na żywo z resztą panelu [26] [27], podczas gdy Louis Walsh powrócił jako gość na przesłuchaniach w Londynie, kiedy Hasselhoff nie mógł uczestniczyć z powodu innych zobowiązań w tym czasie. [28] Serial wygrał piosenkarz Jai McDowall, wokalista Ronan Parke zajął drugie miejsce, a boysband New Bounce zajął trzecie miejsce.

Sezon 6[edytuj | edytuj kod]

Szósta seria została wyemitowana w 2012 roku, między 24 marca a 12 maja. W tej serii nagroda pieniężna została zwiększona ze 100 000 do 500 000 funtów i wprowadzono nową funkcję o nazwie „Wildcard”, w której sędziowie mogli wybrać jeden z aktów wyeliminowanych w półfinałach, aby powrócić i wziąć udział w finały. Pokaz zwiększył również liczbę półfinalistów półfinałów do 45, z dziewięcioma aktami w półfinale, a liczbę sędziów w całym konkursie do 4; poprzednia seria również obejmowała czterech sędziów, choć tylko w przypadku odcinków na żywo. Ponadto w programie próbowano wprowadzić nowy sposób głosowania na półfinały za pośrednictwem aplikacji mobilnej, ale zostało to zawieszone dla serii po wystąpieniu problemów technicznych podczas pierwszego półfinału na żywo.

W tym serialu odbyło się otwarte przesłuchanie w Londynie, a także zaproszono inne zespoły na przesłuchanie przez YouTube, a następnie odbyły się przesłuchania sędziów w Birmingham, Londynie, Manchesterze i Cardiff, Blackpool i Edynburgu. Ponieważ zarówno McIntyre i Hasselhoff ogłosił pod koniec 2011 roku, że nie wróci, [23] pokazują ogłoszone w dniu 2 stycznia 2012, że zostaną one zastąpione przez David Walliams i Alesha Dixon, [29] i dołączyć zarówno Holden i Cowell na nowy serialu, który ogłosił, że powróci jako pełnoetatowy sędzia serialu. [30] Holden nie była w stanie uczestniczyć w niektórych przesłuchaniach z powodu ciąży w tym roku, co doprowadziło doCarmen Electra występuje jako gościnna jurorka. Serial wygrał duet trenerów i psów Ashleigh i Pudsey, na drugim miejscu znalazł się duet operowy Jonathan i Charlotte, a trzecie walijski chór chłopięcy Only Boys Aloud.

Sezon 7[edytuj | edytuj kod]

Siódma seria została wyemitowana w 2013 roku, od 13 kwietnia do 8 czerwca; pokaz miał przerwę w dniu 29 maja ze względu na relację na żywo z meczu towarzyskiego Anglii z Republiką Irlandii. Podczas gdy serial zachował nowe funkcje wprowadzone w poprzedniej serii, nagroda pieniężna została zmniejszona do 250 000 funtów, a serial obejmował przesłuchania w pięciu miastach - Birmingham, Londynie, Cardiff, Glasgow i Manchesterze. Serial wygrała trupa teatru cieni Atrakcja, komik Jack Carroll zajął drugie miejsce, a duet operowy Richard & Adam zajął trzecie miejsce.

Sezon 8[edytuj | edytuj kod]

Ósma seria wyemitowana w 2014 roku, od 12 kwietnia do 7 czerwca. Ta seria była pierwszą, w której wprowadzono „Golden Buzzer” i po raz pierwszy od pierwszej serii przesłuchania nie odbywały się w Szkocji, zamiast tego odbywały się w Irlandii Północnej w Belfaście, wraz z Cardiff, Londynem, Birmingham i Manchesterem; Edynburg dołączył do tych miast, aby zorganizować otwarte przesłuchania pod koniec 2013 r., Wraz z Blackpool i Brighton, a dodatkowe otwarte przesłuchania odbywały się w różnych lokalnych oddziałach Morrisons w namiotach „Talent Spot”, dzięki umowie sponsorskiej z siecią supermarketów w tamtym czasie. Serial wygrał boysband Collabro, na drugim miejscu znalazła się śpiewaczka operowa Lucy Kay, a trzecie - duet raperów Bars & Melody.

Sezon 9[edytuj | edytuj kod]

Dziewiąta seria została wyemitowana w 2015 roku, od 11 kwietnia do 31 maja. W tej serii zaktualizowano funkcję „Wildcard”; wraz z możliwością wprowadzenia przez sędziów wyeliminowanego aktu z półfinałów do finału (zwanego dziką kartą sędziów), pokaz umożliwiał teraz publiczności głosowanie między trzema najpopularniejszymi wyeliminowanymi aktami, z jednym z największą liczbą głosów przechodzących do finału - akt ten jest określany jako Public Wildcard. Przesłuchanie odbyło się w Edynburgu, Manchesterze, Birmingham i Londynie, a ostatnie trzy miasta zorganizowały otwarte przesłuchania pod koniec 2014 r. Wraz z Newcastle, Cardiff, Portsmouth, Leeds, Norwich i Bristol. Zwycięzcą serii został duet trener i piesJules O'Dwyer i Matisse, na drugim miejscu znalazł się magik Jamie Raven, a na trzecim walijski chór Côr Glanaethwy.

Sezon 10[edytuj | edytuj kod]

Dziesiąty serial został wyemitowany w 2016 roku, od 9 kwietnia do 28 maja. Przesłuchania odbyły się w Liverpoolu, Birmingham i Londynie, a wszystkie trzy miały otwarte przesłuchania pod koniec 2015 roku wraz z Cardiff, Glasgow i Manchesterem. Była to ostatnia seria, w której odbywały się odcinki na żywo w The Fountain Studios, przed zamknięciem pod koniec roku. Serię wygrał mag Richard Jones, wokalista Wayne Woodward zajął drugie miejsce, a grupa taneczna Boogie Storm zajęła trzecie miejsce.

Sezon 11[edytuj | edytuj kod]

edenasta seria została wyemitowana w 2017 roku, od 15 kwietnia do 3 czerwca; finał był pierwotnie planowany na 4 czerwca, ale został przesunięty do przodu, aby uniknąć konfliktu z koncertem charytatywnym One Love Manchester tego dnia. [31] W serii zaszły dwie zasadnicze zmiany: w pierwszej łączna liczba półfinalistów zmniejszyła się do 40, po ośmiu w każdym półfinale, tak jak to było przed szóstą serią; w drugim głosowanie sędziów zostało odrzucone, a dwóch półfinalistów z największą liczbą głosów publicznych przeszło do finału. Ponadto odcinki na żywo były teraz transmitowane przez Elstree Studios, ze względu na zamknięcie poprzedniej strony. Przesłuchania odbywały się w Salford, Birmingham, Londyn i Blackpool, przy czym dwa ostatnie miasta przeprowadziły otwarte przesłuchania pod koniec 2016 r., A także Peterborough, Cardiff, Edynburg, Kingston upon Hull, Lincoln, Reading, Manchester i Luton. Serial wygrał pianista Tokio Myers, na drugim miejscu znalazł się iluzjonista Issy Simpson, a trzecie miejsce zajął komik Daliso Chaponda.

Sezon 12[edytuj | edytuj kod]

Dwunasta seria została wyemitowana w 2018 roku, od 14 kwietnia do 3 czerwca. Po poprzedniej serii, głos sędziów został przywrócony do formatu programu, podczas gdy odcinki na żywo zostały wyemitowane przez Hammersmith Apollo i zaprezentowane wyłącznie przez Declana Donnelly; chociaż Anthony McPartlin zrezygnował ze zobowiązań telewizyjnych w marcu 2018 r., Nadal pojawił się w odcinkach przesłuchań serialu, które zostały nakręcone w styczniu i lutym tego roku. [32] Przesłuchania odbyły się w Manchesterze, Blackpool i Londynie [33], a dwa z tych miast przeprowadziły otwarte przesłuchania w 2017 r., A także w wielu miejscach w Wielkiej Brytanii i Irlandii, w tym w Edynburgu, Perth, Dundee, Aberdeen, Glasgow, Dublin i Inverness. [34]Serial wygrał komik Lost Voice Guy, na drugim miejscu znalazł się wokalista / pianista komediowy Robert White, a trzecie miejsce zajął wokalista Donchez Dacres.

Sezon 13[edytuj | edytuj kod]

Trzynasta seria została wyemitowana w 2019 roku, od 6 kwietnia do 2 czerwca. Po jego nieobecności w odcinkach na żywo z poprzedniego serialu, Anthony McPartlin powrócił w tym roku do brytyjskiego programu Mam Talent. Przesłuchania odbywały się w tych samych miastach, co wcześniej, w tym w Londynie i Manchesterze. W tym serialu odnotowano trzy godne uwagi wydarzenia - wycofanie aktu z półfinałów na żywo, pomimo zapewnienia sobie miejsca w przesłuchaniu; niespodziewany powrót uczestnika konkursu z poprzedniej serii, działającego pod zawoalowanym pseudonimem; a konkurs wygrywa najstarszy uczestnik. Serial wygrał piosenkarz Colin Thackery, mentalista Marc Spelmann (pod pseudonimem „X”) zajął drugie miejsce, a mag Ben Hart zajął trzecie miejsce.

Sezon 14[edytuj | edytuj kod]

Czternasta seria została wyemitowana w 2020 roku, ale w dwóch częściach w wyniku pandemii COVID-19, która dotknęła w tym roku Wielką Brytanię. Pierwsza połowa dotyczyła odcinków przesłuchań, które zostały już nakręcone na początku tego roku i były emitowane od kwietnia do maja. [35] Produkcja pozostałych odcinków drugiej połowy została wznowiona po przerwie, która była nadawana między sierpniem a październikiem [36], chociaż z kilkoma zmianami: wprowadzono środki w celu ochrony osób zaangażowanych przed infekcją, w tym użycie wirtualna publiczność i dystans społeczny; wszystkie odcinki były emitowane co tydzień; a wszystkie półfinały zostały wcześniej nagrane, a system głosowania zmienił się bezpośrednio w wyniku tych rund.

Zanim pierwszy półfinał miał zostać sfilmowany, Simon Cowell odniósł kontuzję w wyniku wypadku w sierpniu, co zmusiło go do nieobecności przez resztę serii i doprowadziło do tego, że został zastąpiony przez Ashleya Banjo jako gościnnego sędziego zamiast niego. [37] Serial wygrał pianista komediowy Jon Courtenay, z chórem języka migowego Sign Along With Us na drugim miejscu, a komik Steve Royle na trzecim.

Sezon 15[edytuj | edytuj kod]

Piętnasta seria być transmitowana w 2021r. Jurorzy wrócą w tym samym składzie: Simon Cowell, Amanda Holden, Alesha Dixon, David Williams oraz zobaczymy ten sam duet prowadzących Ant & Dec.

Powiązane programy[edytuj | edytuj kod]

Wielka Brytania ma więcej talentów[edytuj | edytuj kod]

Britain's Got More Talent (często skracane do BGMT) to siostrzany program towarzyszący, który był nadawany w ITV2 od 9 czerwca 2007 do 2 czerwca 2019 i prowadzony przez Stephena Mulherna. Każda seria zbiegła się w czasie z emisją każdej serii brytyjskiego programu Mam Talent, a odcinki emitowane po każdym odcinku głównego programu oraz regularne występy Anthony'ego McPartlina i Declana Donnelly'ego wraz z sędziami z danego roku. Format został oparty na poprzednich programach typu spin-off, takich jak The Xtra Factor (program towarzyszący The X Factor), ale z istotnymi różnicami w zależności od etapu konkursu, na którym emitowany był spin-off. Podczas gdy scena przesłuchań była transmitowana, jej siostrzany program skupiał się na najważniejszych aktach, których nie można było pokazać w głównym programie, a Mulhern działał w podobny sposób jak gospodarze głównego programu, chociaż z wywiadami z uczestnikami przed i po ich występie. Podczas odcinków na żywo siostrzany program prowadził odcinki „po koncercie” na żywo, w tym wywiady z półfinalistami i ostatecznymi finalistami oraz rozmowy z sędziami. Seria wyemitowała także zbiór odcinków składających się z najlepszych i najgorszych przesłuchań z tegorocznego konkursu, zatytułowanych Britain's Got Talent: Best and Worst.

W dniu 7 października 2019 r. Simon Cowell ogłosił, że brytyjski program Mam więcej talentów zostanie przeniesiony na platformy internetowe, a tym samym bardziej skupi się na brytyjskim programie Mam Talent. Decyzja została podjęta ze względu na zmiany w zwyczajach oglądania przez grupę docelową siostrzanego programu. Jego następca, brytyjska gra Mam Talent: Unseen, miała swoją premierę w ITV Hub po emisji pierwszego odcinka głównego programu.

Britain's Got Talent: The Champions[edytuj | edytuj kod]

W 2019 roku Simon Cowell zdecydował się stworzyć spin-offową edycję konkursu, po sukcesie spin-offu America's Got Talent. Jego plan polegał na stworzeniu konkursu pod tym samym podtytułem i formacie, co amerykański spin-off, skupiając się na sprowadzeniu najlepszych talentów z całej serii Got Talent, wielu z brytyjskiej edycji, do rywalizacji o nagrodę pieniężną i tytuł " Mistrz Świata ”w opinii brytyjskiej opinii publicznej. Zarówno konkurs, jak i produkcja programu rozpoczęły się wiosną tego roku, a planowaną datę emisji spin-offu ogłoszono w finale brytyjskiej serii Got Talent w 2019 roku . Spin-off został nakręcony między 24 a 30 lipca, a premiera odbyła się 31 sierpnia 2019 r.,Twist and Pulse.

Brytyjski program Mam Talent Christmas Spectacular[edytuj | edytuj kod]

W dniu 1 grudnia 2020 r. ITV potwierdziło, że przygotowuje jednorazowy świąteczny dodatek Britain's Got Talent , w którym znajdą się najbardziej pamiętne i utalentowane akty z ostatnich czternastu serii historii programu. Program specjalny byłby prowadzony przez Anthony'ego McPartlina i Declana Donnelly , a jego panel sędziowski obejmował Amandę Holden , Alesha Dixon i Davida Walliamsa , a Ashley Banjo również dołączył do nich, podczas gdy Simon Cowell kontynuował powrót do zdrowia po kontuzji pleców, którą doznał wcześniej tego roku. ITV potwierdziło, że program zostanie wyemitowany 25 grudnia 2020 roku.

Nagrody i nominacje[edytuj | edytuj kod]

Od 2007 roku brytyjski program Got Talent był nominowany do szeregu nagród National Television Awards w kategorii „Most Popular Talent Show”. Przegrał jednak ze swoimi siostrzanymi programami The X Factor i Strictly Come Dancing. Ant i Dec zdobyli nagrodę dla „Najpopularniejszych prezenterów rozrywki” na tych samych nagrodach przez dziewiętnaście kolejnych lat (stan na styczeń 2020 r.). Brytyjski program Got Talent był również nominowany do dwóch nagród British Academy Television Awards w 2008 roku, ale nie zdobył żadnej nagrody. W 2007 i 2008 roku serial był nominowany do nagrody TV Quick and Choice Awards w kategorii „Best Talent Show”, przegrywając z The X Factor iStrictly Come Dancing odpowiednio.

W 2008 roku był laureatem nagrody programowej Royal Television Society za osiągnięcia techniczne. Zdobył także cztery nagrody Nickelodeon UK Kids 'Choice Awards z pięciu nominacji. W 2009 roku zdobył swoją pierwszą w historii nagrodę Digital Spy Reality dla George'a Sampsona w kategorii „Ulubiony Konkurs Rzeczywistości”. Program był dalej nominowany w kategorii „Reality Show”, ale przegrał z The X Factor w kategorii „Reality TV Presenter” w kategorii Ant & Dec oraz dwie nominacje w kategorii „Reality TV Judge” dla Cowella i Morgana.

Kontrowersje i krytyka[edytuj | edytuj kod]

Serial został skrytykowany przez psychologa Glenna Wilsona, który nazwał go „freak show”. Stwierdził, że „braki i niedociągnięcia [zawodników] są tak samo ważne jak ich talent. Cieszymy się ze stresu, na jaki wystawiamy tych ludzi - czy oni przeżyją, czy też nie?”.

W dwóch oddzielnych wywiadach w 2012 r. MC Kinky powiedział: „Programy takie jak X Factor i Britain's Got Talent ograniczają sztukę tworzenia muzyki i praktykowania swojego rzemiosła do poziomu teleturnieju o niskim czynszu z ogromnym wsparciem finansowym. To sposób na zarobienie pieniądze, a nie sposób na produkowanie przełomowych lub interesujących artystów, którzy demonstrują, co czują lub są do tego zmuszeni. To korporacyjne ” i„ jest to forma gnijącego gówna typu fast food, z którą nie mam żadnego związku ”.

W 2013 roku Bruce Forsyth zakwestionował możliwość udziału dzieci w przesłuchaniach. Powiedział: „Nie sądzę, żeby to była rozrywka. Nie sądzę, żeby powinni nakłaniać dzieci, które są zbyt małe. Jeśli masz zamiar to zrobić, zrób osobny program. Zorganizuj program dla dzieci, British Children Have Talent ”. [ potrzebne źródło ] Cowell odpowiedział Forsythowi, stwierdzając, że: „ktoś, panie Grumpy, powiedział, że nie powinniśmy mieć dzieci w twoim wieku w programie” po występie zespołu tanecznego Youth Creation. Jessie J przyłączyła się do debaty, deklarując: „Nie mogę zgodzić się z tym, że dzieciaki muszą przechodzić trzy lub cztery przesłuchania, kiedy jest to wyłącznie wyśmiewane. Nie rozumiem, dlaczego jest to legalne,

W 2013 roku ujawniono, że do 50% występów w programach telewizyjnych było łowionych przez producentów. W 2012 roku zespół electropop Superpowerless pojawił się w półfinale. Na przesłuchanie przyszli po zapewnieniach, że akt zostanie przedstawiony w pozytywnym świetle. W dniu, w którym poczuli, że wszystkie wywiady, zwłaszcza te ze Stephenem Mulhernem, zostały przeprowadzone w sposób mający na celu przedstawienie ich w negatywnym świetle, sprowadzając ich akt do rutyny nowatorskiej / komediowej mającej na celu ośmieszenie i upokorzenie. Podczas gdy wiele gazet pisało artykuły na ten temat, bardzo niewiele z nich zostało opublikowanych, ponieważ serwisom informacyjnym powiedziano, że prowadzenie tej historii spowoduje odcięcie tej publikacji od jakichkolwiek wcześniejszych relacji z programu w przyszłości.

Wycieczka na żywo[edytuj | edytuj kod]

W latach 2008–2011 kilku półfinalistów, finalistów i zwycięzców z różnych seriali wzięło udział w trasie na żywo zatytułowanej „Britain's Got Talent Tour”. Wydarzenie składało się z kilku pokazów odbywających się w różnych miastach Wielkiej Brytanii w miesiącach letnich, w lokalizacjach takich jak Cardiff, Liverpool, Birmingham, Belfast, Sheffield, Glasgow, Edynburg, Nottingham, Londyn i Manchester. Podczas pierwszej trasy koncertowej, prowadzonej przez Stephena Mulherna, ogłoszono 17 kwietnia 2008 r., popyt na bilety na wyznaczone trzynaście terminów był wysoki. Doprowadziło to do zwiększenia liczby występów dla niego, zwiększając ogólną liczbę z dwunastu - dziesięciu finalistów z tegorocznej serii i dwóch z półfinalistów, Tracey Lee Collins i Anya Sparks - do dwudziestu dwóch, w tym poranki, oraz duet z Farylem Smithem i Andrew Johnstonem. W 2009 roku Mulhern był gospodarzem nowej trasy koncertowej, która początkowo obejmowała cztery koncerty, po czym została rozszerzona na osiemnaście koncertów, w tym występy Diversity, Flawless, Aidan Davis, Shaun Smith, Stavros Flatley, Hollie Steel, 2 Grand, Julian Smith, Shaheen Jafargholi, Susan Boyle, Darth Jackson, DJ Talent i zwycięzca z 2008 roku, George Sampson. W 2010 roku powstała trzecia trasa koncertowa, ze znacznie szerszym harmonogramem i odbywającym się w 16 miastach i 23 pokazach. Gospodarzem był komikPaddy McGuinness, a także występowali tamtego roku finaliści brytyjskiego programu Mam Talent - Spelbound, Twist & Pulse, Kieran Gaffney, Tobias Mead, Tina & Chandi, Paul Burling, Christopher Stone, Janey Cutler, Liam McNally i Connected.

W 2011 roku powstała czwarta trasa koncertowa. Prowadzony przez Mulherna, przedstawił finalistów tegorocznego brytyjskiego programu Mam Talent - Jai McDowall, Ronan Parke, New Bounce, Razy Gogonea, Michael Collings, Paul Gbegbaje, Steven Hall, James Hobley, Les Gibson i Jean Martyn. Jednak sprzedaż biletów drastycznie spadła z powodu niskiego zainteresowania wycieczką, co było wynikiem klimatu finansowego w tym roku. Ponieważ pojawiły się obawy, że nowa trasa zakończy się klapą, jeśli sprzedaż nie poprawi się, trasa została ograniczona w 2012 roku.

Towar[edytuj | edytuj kod]

Istnieje 6 sztuk powiązanych towarów:

DVD z najlepszymi przesłuchaniami (2009) Elektroniczna gra planszowa (2009) Magiczny zestaw (2009) Finaliści roku 2009: Coroczny rok 2010 (2009) Be the judge buzzer (2010) Finaliści roku 2010: Coroczny rok 2011 (2010)

Aplikacja[edytuj | edytuj kod]

Od 2010 roku brytyjska aplikacja Mam Talent jest dostępna w Apple App Store i Google Play. Funkcje aplikacji zmieniają się z roku na rok, ale zawsze obejmują funkcje interaktywne (np. Brzęczyk, ankiety lub quizy), odpowiednie kanały mediów społecznościowych i klipy z programu. W 2015 roku wprowadzono bezpłatne głosowanie w aplikacji. Oznacza to, że widzowie mogą głosować bezpłatnie pięć razy w każdym okresie głosowania podczas półfinałów i rund finałowych.