Bronisław Gubrynowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bronisław Gubrynowicz
Ilustracja
Bronisław Gubrynowicz (przed 1909)
Data i miejsce urodzenia 2 października 1870
Lwów
Data i miejsce śmierci 6 maja 1933
Lwów
Narodowość polska
Rodzice Władysław, Ludwika
Małżeństwo Helena z d. Löwental
Dzieci Adam, Ludwika
Krewni i powinowaci Kazimierz
Bronisław Gubrynowicz
Zamek baronów Gubrynowiczów w Porażu k. Zagórza, w okresie do sierpnia 1944 kwatera główna komendantury zgrupowania „Południe” Adama Winogrodzkiego
Kaplica grobowa baronów Gubrynowiczów

Bronisław Ludwik Gubrynowicz (ur. 2 października 1870 we Lwowie, zm. 6 maja 1933 we Lwowie) – polski historyk literatury, kustosz Zakładu Narodowego im. Ossolińskich we Lwowie, profesor Uniwersytetu Warszawskiego, członek PAU.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Władysława (1836-1914, księgarz, wydawca) i Ludwiki z domu Dietz, starszym bratem Kazimierza (również księgarz i wydawca)[1]. Uczęszczał do III Gimnazjum im. Franciszka Józefa we Lwowie (ukończył w 1888), następnie studiował filologię i historię na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Lwowskiego, m.in. pod kierunkiem Romana Pilata (1888-1892); uzupełniał studia na uniwersytecie w Berlinie (1893). Pracował jako nauczyciel języka polskiego w macierzystym Gimnazjum im. Franciszka Józefa we Lwowie (1892-1893); w 1894, wysłany przez Akademię Umiejętności, prowadził badania w Archiwum Watykańskim w Rzymie[2]. W tym roku obronił na Uniwersytecie Lwowskim doktorat i został skryptorem literackim w Zakładzie Narodowym im. Ossolińskich; od 1905 był tamże kustoszem. W 1920 został mianowany profesorem zwyczajnym UW, objął II Katedrę Historii Literatury Polskiej.

Towarzystwo Naukowe Warszawskie powołało go na swojego członka rzeczywistego w 1919, w 1929 został członkiem zwyczajnym; od 1925 przewodniczył Wydziałowi I towarzystwa. Od 1928 był również członkiem-korespondentem Polskiej Akademii Umiejętności. Ponadto od 1920 był członkiem Towarzystwa Naukowego we Lwowie. Należał do Towarzystwa Przyjaciół Ossolineum[3]. Był działaczem Narodowej Demokracji.

Był żonaty z Heleną z domu Löwental (ur. 12 września 1884, zm. w sierpniu 1944), która zginęła w czasie okupacji niemieckiej. Mieli syna Adama (1906-2000, dyplomata) i córkę Janinę Helenę Teklę (ur. 1910, po raz pierwszy zamężna z Michałem Kazimierzem Sobańskim, po drugim mężu Bednorz[4]).

Według różnych źródeł Bronisław Gubrynowicz został pochowany w grobowcu rodzinnym na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie[5] lub na Starym Cmentarzu w Zagórzu w kaplicy grobowej baronów Gubrynowiczów[6].

Działalność naukowa[edytuj | edytuj kod]

Zainteresowania naukowe Gubrynowicza obejmowały historię literatury polskiego oświecenia i romantyzmu. Opracował monografie pisarzy polskich, przygotował obszerne zestawienie bibliograficzne polskiej powieści końca XVIII wieku (1764-1795), ze szczególnym uwzględnieniem życia i dorobku najwybitniejszych twórców. Przygotował do wydania nieznany wcześniej Album Piotra Moszyńskiego (1898), zawierający pierwsze redakcje sonetów Mickiewicza. Wspólnie z Wiktorem Hahnem opracował pierwsze krytyczne wydanie Dzieł Słowackiego (1909, 10 tomów), wydał również Mazepę tego autora. Ponadto przygotował edycję powieści Mikołaja Doświadczyńskiego przypadki Krasickiego (1921). Jego praca naukowa w dużym stopniu opierała się o gromadzoną przez całe życie bibliotekę, która w chwili śmierci liczyła około 3500-4000 tytułów[2]. Przez wiele lat wchodził w skład komitetu redakcyjnego oraz redagował „Pamiętnik Literacki” (m.in. z Wilhelmem Bruchnalskim), w 1933 zainicjował wydawanie „Biblioteki Pamiętnika Literackiego”. W 1926 założył i redagował w kolejnych latach pismo „Ruch Literacki”. Do studentów Gubrynowicza należeli m.in. Konrad Górski, Bogdan Suchodolski, Stanisław Łempicki, Tadeusz Makowiecki.

Ogłosił około 450 prac naukowych, m.in.:

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. † Władysław Gubrynowicz. „Gazeta Lwowska”, s. 5, Nr 196 z 29 sierpnia 1914. 
  2. a b c Tomasz Kruszewski, Bronisław Gubrynowicz i uformowanie jego warsztatu badawczego w Stacji Naukowej PAN w Rzymie, Archiwa, Biblioteki i Muzea Kościelne 2018, T. 109, s. 269-283.
  3. Towarzystwo Przyjaciół Ossolineum. „Gazeta Lwowska”, s. 1, Nr 80 z 6 kwietnia 1935. 
  4. Stanisław Jan Rostworowski: Michał Kazimierz Sobański. ipsb.nina.gov.pl. [dostęp 2019-06-18].
  5. Stanisław Nicieja: Cmentarz Łyczakowski we Lwowie w latach 1786–1986. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1988, s. 337. ISBN 83-04-02817-4.
  6. Po zagórskim cmentarzu błądząc. parafia-zagorz.pl. [dostęp 29 grudnia 2013].
  7. Kościół zagórski. W: Zbigniew Osenkowski: Zagórz nad Osławą. Z dziejów miasta i gminy. Sanok: Oficyna Wydawnicza Miejskiej Biblioteki Publicznej im. Grzegorza z Sanoka w Sanoku, 2006, s. 25. ISBN 83-922799-6-4.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]