Bronisław Gubrynowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bronisław Gubrynowicz
Ilustracja
Bronisław Gubrynowicz (przed 1909)
Data i miejsce urodzenia 2 października 1870
Lwów
Data i miejsce śmierci 6 maja 1933
Lwów
Narodowość  Polska
Rodzice Władysław, Ludwika
Małżeństwo Helena z d. Lewental
Dzieci Adam, Ludwika
Krewni i powinowaci Kazimierz
Zamek baronów Gubrynowiczów w Porażu k. Zagórza, w okresie do sierpnia 1944 kwatera główna komendantury zgrupowania „Południe” Adama Winogrodzkiego
Kaplica grobowa baronów Gubrynowiczów

Bronisław Ludwik Gubrynowicz (ur. 2 października 1870 we Lwowie, zm. 6 maja 1933 we Lwowie) – polski historyk literatury, kustosz Zakładu Narodowego im. Ossolińskich we Lwowie, profesor Uniwersytetu Warszawskiego, członek PAU.

Życiorys[edytuj]

Był synem Władysława (1836-1914, księgarz, wydawca) i Ludwiki z domu Dietz, starszym bratem Kazimierza (również księgarz i wydawca)[1]. Uczęszczał do III Gimnazjum im. Franciszka Józefa we Lwowie (ukończył w 1888), następnie studiował filologię i historię na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Lwowskiego, m.in. pod kierunkiem Romana Pilata (1888-1892); uzupełniał studia na uniwersytecie w Berlinie (1893). Pracował jako nauczyciel języka polskiego w macierzystym Gimnazjum im. Franciszka Józefa we Lwowie (1892-1893); w 1894, wysłany przez Akademię Umiejętności, prowadził badania w Archiwum Watykańskim w Rzymie. W tym roku obronił na Uniwersytecie Lwowskim doktorat i został skryptorem literackim w Zakładzie Narodowym im. Ossolińskich; od 1905 był tamże kustoszem. W 1920 został mianowany profesorem zwyczajnym UW, objął II Katedrę Historii Literatury Polskiej.

Towarzystwo Naukowe Warszawskie powołało go na swojego członka rzeczywistego w 1919, w 1929 został członkiem zwyczajnym; od 1925 przewodniczył Wydziałowi I towarzystwa. Od 1928 był również członkiem-korespondentem Polskiej Akademii Umiejętności. Ponadto od 1920 był członkiem Towarzystwa Naukowego we Lwowie. Należał do Towarzystwa Przyjaciół Ossolineum[2]. Był działaczem Narodowej Demokracji.

Był żonaty z Heleną z domu Lewental (ur. 12 września 1884, zm. w sierpniu 1944), która zginęła w czasie okupacji niemieckiej. Mieli syna Adama (1906-2000, dyplomata) i córkę Ludwikę.

Bronisław Gubrynowicz został pochowany na Starym Cmentarzu w Zagórzu w kaplicy grobowej baronów Gubrynowiczów[3].

Działalność naukowa[edytuj]

Zainteresowania naukowe Gubrynowicza obejmowały historię literatury polskiego oświecenia i romantyzmu. Opracował monografie pisarzy polskich, przygotował obszerne zestawienie bibliograficzne polskiej powieści końca XVIII wieku (1764-1795), ze szczególnym uwzględnieniem życia i dorobku najwybitniejszych twórców. Przygotował do wydania nieznany wcześniej Album Piotra Moszyńskiego (1898), zawierający pierwsze redakcje sonetów Mickiewicza. Wspólnie z Wiktorem Hahnem opracował pierwsze krytyczne wydanie Dzieł Słowackiego (1909, 10 tomów), wydał również Mazepę tego autora. Ponadto przygotował edycję powieści Mikołaja Doświadczyńskiego przypadki Krasickiego (1921). Przez wiele lat wchodził w skład komitetu redakcyjnego oraz redagował „Pamiętnik Literacki” (m.in. z Wilhelmem Bruchnalskim), w 1933 zainicjował wydawanie „Biblioteki Pamiętnika Literackiego”. W 1926 założył i redagował w kolejnych latach pismo „Ruch Literacki”. Do studentów Gubrynowicza należeli m.in. Konrad Górski, Bogdan Suchodolski, Stanisław Łempicki, Tadeusz Makowiecki.

Ogłosił około 450 prac naukowych, m.in.:

  • Wincenty Reklewski. Szkic literacki (1893)
  • Romans w Polsce za Stanisława Augusta (1904)
  • Poezja „Konfederatów Barskich” (1906)
  • Kazimierz Brodziński. Życie i dzieła (1917)
  • Powieść do połowy XVIII wieku (1918)
  • Antoni Małecki, 1821-1913 (1920)
  • Józef Maksymilian Ossoliński. Człowiek i pisarz (1928)
  • Odsiecz wiedeńska w poezji (1933)
  • Studia literackie (1935)

Upamiętnienie[edytuj]

Przypisy

  1. † Władysław Gubrynowicz. „Gazeta Lwowska”, s. 5, Nr 196 z 29 sierpnia 1914. 
  2. Towarzystwo Przyjaciół Ossolineum. „Gazeta Lwowska”, s. 1, Nr 80 z 6 kwietnia 1935. 
  3. Po zagórskim cmentarzu błądząc. parafia-zagorz.pl. [dostęp 29 grudnia 2013].
  4. Kościół zagórski. W: Zbigniew Osenkowski: Zagórz nad Osławą. Z dziejów miasta i gminy. Sanok: Oficyna Wydawnicza Miejskiej Biblioteki Publicznej im. Grzegorza z Sanoka w Sanoku, 2006, s. 25. ISBN 83-922799-6-4.

Bibliografia[edytuj]