Bogdan Suchodolski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bogdan Suchodolski
Data i miejsce urodzenia 27 grudnia 1903
Sosnowiec
Data i miejsce śmierci 2 października 1992
Konstancin-Jeziorna
Poseł IX kadencji Sejmu PRL
Okres od 13 października 1985
do 3 czerwca 1989
Przynależność polityczna poseł bezpartyjny
Odznaczenia
Order Budowniczych Polski Ludowej (1960–1990) Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Odznaka tytułu honorowego „Zasłużony Nauczyciel PRL” Medal Komisji Edukacji Narodowej

Bogdan Suchodolski (ur. 27 grudnia 1903 w Sosnowcu, zm. 2 października 1992 w Konstancinie-Jeziornie) – polski filozof, historyk nauki i kultury, pedagog, od 1938 profesor Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie, od 1946 profesor Uniwersytetu Warszawskiego, w latach 1958–1974 dyrektor Zakładu Historii Nauki i Techniki Polskiej Akademii Nauk; poseł na Sejm PRL IX kadencji, członek Rady Krajowej PRON w 1983[1], członek Ogólnopolskiego Komitetu Frontu Jedności Narodu w 1968[2].

Życiorys[edytuj]

Od 1938 był profesorem uniwersytetu we Lwowie, w latach 1946–1970 profesorem Uniwersytetu Warszawskiego, w latach 1958–1968 dyrektorem Instytutu Nauk Pedagogicznych na tym uniwersytecie.

Był członkiem PAU od 1946, a od 1952 PAN. W latach 1965–1970 pracował jako zastępca sekretarza naukowego Polskiej Akademii Nauk. W latach 1958–1974 przewodniczący Komitetu Nauk Pedagogicznych PAN. W czerwcu 1968 wszedł w skład Komitetu Honorowego obchodów 500. rocznicy urodzin Mikołaja Kopernika[3].

Od 20 grudnia 1982 przewodniczący Narodowej Rady Kultury, od 12 czerwca 1986 jej II kadencji[4]. Od 1985 do 1989 poseł na Sejm (otworzył pierwsze obrady jako marszałek senior). W latach 1988–1990 był członkiem Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa[5].

Doctor honoris causa Uniwersytetu w Berlinie, Uniwersytetu im. Łomonosowa w Moskwie, Uniwersytetu w Padwie, Akademii Nauk Pedagogicznych w Berlinie, Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Opolu, Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach[6] oraz Uniwersytetu Warszawskiego.

22 lipca 1964 z okazji 20-lecia Polski Ludowej otrzymał nagrodę państwową II stopnia[7].

Autor prac naukowych z zakresu pedagogiki, historii nauki polskiej i filozofii.

Ważniejsze prace[edytuj]

  • Wychowanie moralno-społeczne (1936)
  • Uspołecznienie kultury (1937)
  • Skąd i dokąd idziemy? Przewodnik po zagadnieniach kultury współczesnej (1943/1999), pierwsze wydanie pod pseudonimem R. Jadźwing.
  • Dusza niemiecka w świetle filozofii (1947)
  • Wychowanie dla przyszłości (1947/1968)
  • O pedagogikę na miarę naszych czasów (1958)
  • Narodziny nowożytnej filozofii człowieka (1963)
  • Rozwój nowożytnej filozofii człowieka (1967)
  • Trzy pedagogiki (1970)
  • Komisja Edukacji Narodowej (1972)
  • Problemy wychowania w cywilizacji współczesnej (1974)
  • Komeński (1979)
  • Kim jest człowiek?, tom 273 serii wydawniczej Omega, Warszawa 1974; Wiedza Powszechna, Warszawa 1985, s. 284, ​ISBN 83-214-0438-3​.
  • Wychowanie mimo wszystko (1990)

Odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. „Trybuna Robotnicza”, nr 109 (12 961), 10 maja 1983, s. 6.
  2. „Trybuna Robotnicza”, nr 133 (7571), 5 czerwca 1968, s. 2.
  3. „Urania”, miesięcznik Polskiego Towarzystwa Miłośników Astronomii, nr 3, marzec 1969, s. 84.
  4. Inauguracja II kadencji Narodowej Rady Kultury. „Nowiny”, s. 1, Nr 137 z 13 czerwca 1986. 
  5. Skład Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa 1988–2011, radaopwim.gov.pl [dostęp 2015-04-20].
  6. Doktorzy honoris causa Uniwersytetu Śląskiego. us.edu.pl. [dostęp 2015-04-20].
  7. „Dziennik Polski”, rok XX, nr 171 (6363), s. 1.
  8. 16 lipca 1954 „za wybitne zasługi w dziedzinie nauki” M.P. z 1954 r. Nr 112, poz. 1566

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]