Brookit

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Brookit
Ilustracja
Właściwości chemiczne i fizyczne
Inne nazwy

brukit

Skład chemiczny

dwutlenek tytanu (TiO2)

Twardość w skali Mohsa

5,5–6,0[1]

Przełam

muszlowy[2]

Łupliwość

niewyraźna[1]

Pokrój kryształu

cienkotabliczkowy, słupkowy

Układ krystalograficzny

rombowy[1]

Właściwości mechaniczne

kruchy

Gęstość minerału

4,1[1] g/cm³

Właściwości optyczne
Barwa

żółtobrunatny, czerwonobrunatny do czarnego (arkansyt)[1]

Rysa

bezbarwna[2]

Połysk

diamentowy[2]

Inne

przezroczysty, silny pleochroizm

Kryształ brukitu

Brookit (brukit) – minerał z gromady tlenków[1].

Nazwa pochodzi od nazwiska angielskiego mineraloga i krystalografa Henry’ego Jamesa Brooke’a (1771-1857)[1].

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Właściwości[edytuj | edytuj kod]

Tworzy kryształy tabliczkowe i kolumnowe[2] i słupkowe. Występuje w postaci tabliczkowych kryształów, na ścianach których widać wyraźne prążkowanie.

Często przyjmuje postać pseudoheksagonalną (podwójnej pseudoheksagonalnej piramidy). Jest jedną z trzech odmian polimorficznych dwutlenku tytanu – pozostałe odmiany to: rutyl i anataz. Jest kruchy, przezroczysty, wykazuje silny pleochroizm o barwach od żółto-, przez czerwoną, do złocistobrunatnej.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Występuje w żyłach hydrotermalnych, skałach metamorficznych: gnejsach, łupkach i skałach wulkanicznych[1]. Powstaje też jako produkt rozkładu innych minerałów zawierających tytan. Niekiedy tworzy koncentracje w skałach okruchowych: piaskach i żwirach.

Miejsca występowania:

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

  • ma znaczenie naukowe i kolekcjonerskie,
  • okazjonalnie stosowany jako kamień ozdobny w jubilerstwie. Przezroczyste brukity są bardzo rzadkie i najbardziej poszukiwane,
  • w niektórych złożach minerał występuje w ilościach opłacalnych do eksploatacji i wówczas jest używany do pozyskiwania tytanu.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Olaf Medenbach, Cornelia Sussieck-Fornefeld: Minerały. Warszawa: Świat Książki, 1996, seria: Leksykon Przyrodniczy. ISBN 83-7129-194-9.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]