Byrd (stacja antarktyczna)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Byrd
Byrd Station (1957–1972), Byrd Surface Camp
Ilustracja
Pierwsza stacja Byrd, około roku 1960
Przynależność państwowa  Stany Zjednoczone
Data założenia 1957
Liczba personelu maks.: 50
Wysokość 1553 m n.p.m.
Położenie na mapie Antarktyki
Mapa lokalizacyjna Antarktyki
Byrd
Byrd
Ziemia80°01′S 119°32′W/-80,016667 -119,533333

Byrd – nieczynna stacja polarna należąca do Stanów Zjednoczonych, położona na Ziemi Marii Byrd na Antarktydzie. Obecnie w jej miejscu funkcjonuje mniejszy obóz, pełniący funkcję logistyczną.

Położenie i warunki[edytuj | edytuj kod]

Stacja znajduje się w głębi lądu, 1100 km od bieguna południowego i 1400 km od głównej amerykańskiej bazy McMurdo. Średnia temperatura powietrza to -28,2 °C. Rekordowe zanotowane temperatury to -0,8 °C w styczniu 1961 i -63,8 °C w lipcu 1958. Najsilniejszy poryw wiatru osiągnął prędkość 76 węzłów, czyli ok. 140 km/h[1]. Nazwa stacji upamiętnia Richarda Byrda, jednego z pionierów badań Antarktydy.

Historia i działalność[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza stacja Byrd została zbudowana w antarktycznym lecie 1956-57, w ramach Międzynarodowego Roku Geofizycznego i oficjalnie oddana do użytku 1 stycznia 1957. Pięć nadziemnych budynków było połączonych tunelem pod powierzchnią, stacja umożliwiała badania przez cały rok. Konstrukcja była częściowo prowizoryczna; stacja działała przez cztery lata, zanim gromadzący się śnieg nie zaczął grozić zmiażdżeniem konstrukcji. Nowa stacja Byrd została otwarta 13 lutego 1961 około 10 km od pierwotnej lokalizacji; była ona konstrukcją podziemną, tylko niewielka część znajdowała się ponad powierzchnią śniegu. W tym czasie operował w niej największy program badawczy na kontynencie[1].

Zapasy paliwa w obozie Byrd, 2010

Nowa stacja funkcjonowała do 1972 roku, jednak wskutek działalności wewnątrz pomieszczeń gromadził się szron i elementy konstrukcji ulegały stopniowemu wypaczeniu. Działalność została przeniesiona na powierzchnię i ograniczona do sezonu letniego. W latach 70. i 80. obóz służył głównie wsparciu logistycznemu stacji Siple, uzupełniano tu paliwo w trakcie długich lotów nad kontynentem. W lecie 1981-82 obóz tworzyły moduły umieszczone na saniach, które można było przemieszczać po lodzie; obóz był używany do lata 2004-05[1].

W lecie 2009-10 został zbudowany nowy obóz Byrd, łącznie z nowym lądowiskiem. Głównym zadaniem pozostało wsparcie długodystansowych lotów, a także badań lodowca Pine Island, którego spływ do oceanu przyspieszył na początku XXI wieku[2].

Pomiary ze stacji Byrd wykazują, że od 1958 do 2010 temperatura stopniowo wzrastała, łącznie o 2,4 ± 1,2 °C. Centralna część Antarktydy Zachodniej jest jednym z najszybciej ocieplających się regionów na Ziemi[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Byrd history. Antarctic Sun, 2009-06-12. [dostęp 2015-05-04].
  2. Byrd Camp resurfaces. Antarctic Sun, 2009-06-12. [dostęp 2015-05-04].
  3. Central West Antarctica among the most rapidly warming regions on Earth. „Nature Geoscience”. 6, s. 139–145, 2013. DOI: 10.1038/ngeo1671. 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]