Syowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy stacji na Antarktydzie. Zobacz też: Shōwa - okres w historii Japonii.
Syowa
昭和基地
Shōwa Kichi
ilustracja
Przynależność państwowa  Japonia
Data założenia 1957
Liczba personelu zimą: 28
max: 110
Wysokość 29 m n.p.m.
UN/LOCODE AQ-SYW
Położenie na mapie Antarktyki
Mapa lokalizacyjna Antarktyki
Syowa
Syowa
Ziemia69°00′15″S 39°34′55″E/-69,004167 39,581944
Japońskie stacje na Antarktydzie

Syowa (Shōwa) (jap. 昭和基地 Shōwa Kichi, pol. baza Shōwa)japońska stacja antarktyczna na wyspie Ongul w Lützow-Holm Bay (Ziemia Królowej Maud, Antarktyda Wschodnia). Nazwa stacji (Era Oświeconego Pokoju) pochodzi od nazwy okresu w historii Japonii (1926–1989).

Historia[edytuj | edytuj kod]

Zbudowana w latach 1956–1957 jako pierwsza japońska stacja w Antarktyce. Podczas czwartej japońskiej wyprawy antarktycznej w październiku 1960 roku zginął jeden z członków wyprawy, Shin Fukushima. Ku jego pamięci towarzysze usypali kopiec skalny, w którym spoczywa część jego prochów; jest on wpisany na listę historycznych miejsc i pomników Antarktyki (nr 2)[1]. Początkowo stacja Syowa składała się z trzech budynków, stopniowo była rozbudowywana: w 2001 roku było 48 budynków o łącznej powierzchni 5930 m². Maksymalnie może w niej przebywać 110 osób, załoga zimująca liczy do 28 osób[2].

Przy stacji znajduje się lotnisko dla samolotów na płozach[2].

Badania[edytuj | edytuj kod]

Na stacji prowadzone są badania obejmujące meteorologię, sejsmologię, grawimetrię, geodezję i kartografię, oceanografię, badanie pokrywy lodowej, geologię, geografię, morską i lądową biologię, badania medyczne a także badania stężenia dwutlenku węgla w atmosferze oraz badanie populacji pingwinów.

Ochrona środowiska[edytuj | edytuj kod]

Początkowo energii dostarczały generatory napędzane silnikami spalinowymi. W celu zmniejszenia zanieczyszczenia powietrza, od 1997 roku na stacji montowane są kolektory słoneczne (w roku 2000 miały moc 40 kW, planowano rozbudowę do 50 kW). Prowadzone też są doświadczenia z turbinami wiatrowymi.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. List of Historic Sites and Monuments approved by the ATCM (2013) (ang.). Secretariat of the Antarctic Treaty, 2013. [dostęp 2015-07-17].
  2. a b Main Antarctic Facilities operated by National Antarctic Programs in the Antarctic Treaty Area (South of 60° latitude South) (ang.). Council of Managers of National Antarctic Programs, 2015-02-24. [dostęp 2015-07-17].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Encyklopedia PWN (pol.). Wydawnictwo Naukowe PWN SA. [dostęp 2011-03-19].
  2. Kornel Drzewiński: Japońskie badania polarne na Antarktydzie (pol.). Japonia.org.pl, 2004. [dostęp 2011-03-19].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]