Charles Manson

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Charles Manson
Ilustracja
Charles Manson, zdjęcie z aresztu
Data i miejsce urodzenia 12 listopada 1934
Cincinnati
Charles Manson w czerwcu 2011
Charles Manson w 2014

Charles Milles Manson (ur. 12 listopada 1934 w Cincinnati) – amerykański przestępca, szerzej znany z działań kryminalnych w końcu lat 60.


Biografia[edytuj]

Manson był pozamałżeńskim dzieckiem prostytutki Kathleen Maddox i prawdopodobnie pułkownika Scotta z Ashland. Nazwisko odziedziczył po Williamie Mansonie który był mężem matki. Kiedy Kathleen Maddox przebywała w więzieniu za napad z bronią w ręku, zamieszkał z fanatycznie religijnym wujostwem w Zachodniej Wirginii. Pierwszy raz trafił do zakładu poprawczego za kradzież. Miał wtedy 9 lat. Następnie większość życia spędzał w więzieniach, skazywany za drobne przestępstwa (kradzieże, wyłudzenia). W krótkich przerwach pomiędzy kolejnymi aresztowaniami (kilkakrotnie uciekał z więzienia) nagrywał muzykę i zajmował się stręczycielstwem, za co został aresztowany w 1960 i skazany na siedem lat pozbawienia wolności [1].

Grupa religijna Rodzina[edytuj]

Po wyjściu z więzienia w 1967 założył grupę religijną Rodzina (ang. The Family), i stał się jej przywódcą. Życie grupy koncentrowało się głównie wokół przepowiedni o zbliżającym się Armagedonie. Manson straszył członków grupy (których liczba sięgnęła 144 000) nadchodząca murzyńska rewoltą w czasie której dokonana zostanie rzeź białych. W tym czasie członkowie grupy religijnej mieli się ukryć w Dolinie Śmierci a następnie wyjść z ukrycia odebrać im władze i uczynić ich niewolnikami. Kiedy według przepowiedni minął termin wybuchu rewolty, Manson wyjaśnił swym wiernym że to oni będą musieli rozpocząć konieczną i nieuniknioną rzeź. Jednym z pierwszych celów ich ataku stał się dom Romana Polańskiego[2].

Morderstwo w willi Polańskiego[edytuj]

Nocą z 8 na 9 sierpnia 1969 z inspiracji Mansona kilkoro członków Rodziny – Charles „Tex” Watson, Patricia Krenwinkel, Susan Atkins i Linda Kasabian – dokonało głośnego morderstwa w willi wynajętej przez Polańskich w Beverly Hills w Kalifornii przy Cielo Drive (10050). Zbrodnia ta wstrząsnęła światem (Polański był już wtedy znanym reżyserem), a jej diaboliczny charakter uczynił z Mansona jednego z najbardziej znanych i mitycznych morderców-psychopatów w historii kryminalistyki. Sekta zamordowała wtedy żonę Romana Polańskiego Sharon Tate, będącą w ósmym miesiącu ciąży, oraz jej czterech gości przebywających w domu: Wojciecha Frykowskiego, Abigail Folger, stylistę z Hollywood, Jaya Sebringa oraz Stevena Parenta. Po ich zamordowaniu, krwią ofiar wypisali na drzwiach napis „PIG” (świnia). Sprawcy mordu zbiegli, a policja przez dłuższy czas nie mogła wpaść na trop zabójców. Pomógł dopiero przypadek – kilka miesięcy po zabójstwie, jedna z jego uczestniczek – Susan Atkins – aresztowana w innej sprawie, "pochwaliła się" jednej z osadzonych udziałem w morderstwie. Ta poinformowała o wszystkim władze więzienia. Proces bandy Mansona zakończył się w styczniu 1971 roku. Oprawców skazano na dożywotnie więzienie, ponieważ w Kalifornii nie stosowano wtedy kary śmierci[3].

Motywy ich zbrodni do dziś są niejasne. Charles Manson twierdził, że zainspirowali go Beatlesi, których piosenki interpretował na swój sposób i używał do zdobywania demonicznej kontroli nad swoimi uczniami, których zindoktrynował tak bardzo, że mordowali na jego rozkaz. Z tego powodu prawnicy Mansona w procesie o zabójstwo Sharon Tate rozważali możliwość wezwania na świadków Johna Lennona i Johna Philipsa, aby oni sami zinterpretowali swoje piosenki[potrzebny przypis].

Rodzinie udowodniono kilka innych morderstw, m.in. małżeństwa LaBianca oraz nauczyciela muzyki Gary’ego Hinmana. Manson odbywa swój wyrok w kalifornijskim więzieniu stanowym w Corcoran. W kwietniu 2012 roku (w wieku lat 78) bezskutecznie ubiegał się o przedterminowe zwolnienie[4]. 15 maja 2015 w portalu United Media Publishing opublikowano informację o odkryciu w celi ciała Mansona bez oznak życia oraz o uznaniu go za zmarłego po bezskutecznych próbach reanimacji[5]. Doniesienia te zostały zdementowane przez rzecznika władz więziennych[6].

Muzyka[edytuj]

Przebywając w więzieniu Manson nagrał kilka albumów z pogranicza bluesa i rocka psychodelicznego, które były raczej ciekawostką medialną i nie odbiły się głośniejszym echem w świecie muzyki. 6 marca 1970 nagrał swoją pierwszą płytę zatytułowaną Lie: The Love and Terror Cult, w celu zebrania funduszy na sfinansowanie własnych adwokatów.

Czyny i życie Charlesa Mansona inspirują wielu muzyków wywodzących się głównie z nurtów muzycznych takich jak: rock, metal, nu-metal. Najbardziej znani z nich to: Nine Inch Nails, Paradise Lost, Marilyn Manson, Rob Zombie, Korn, System of a Down, Limp Bizkit, Guns N' Roses oraz Decapitated. Zespół System of a Down, zainspirowany historią Mansona, nagrał piosenkę pod tytułem „A.T.W.A.” (skrót od Air-Trees-Water-Animals). A.T.W.A. była radykalną organizacją ekologiczną, do której należał właśnie m.in. Manson. Marilyn Manson wziął częściowo pseudonim właśnie od Charlesa Mansona.

Zespół Paradise Lost wykorzystał głos Charlesa Mansona w utworze „Forever Failure”. Album Draconian Times z ww. utworem został wydany w 1995 roku. Głos Mansona pojawia się na początku i pod koniec utworu. Charles Manson wypowiada słowa: „Understand procedure, understand war, understand rules, regulations. I don't understand sorry. I don't really know what sorry means”. Jego głos został również wykorzystany przez grupę Death Grips w utworze „Beware” oraz zespół Mount Salem w utworze „Good Times”. Oba zespoły wykorzystały wypowiedzi Mansona: „I don't want to take my time going to work. I've got a motorcycle and a sleeping bag, and ten or fifteen girls, what the hell I want to go off and go to work for? Work for what, money? I got all the money in the world. I'm the king, man! I run the underworld, guy. I decide who does what and where they do that. What am I gonna run around like some teeny bopper somewhere for someone elses money? I make the money man, I roll the nickels. The game is mine. I deal the cards”.

Przypisy[edytuj]

  1. Ray Black, Tajne kulty zła, Warszawa 2010, s.113.
  2. Ray Black, Tajne kulty zła, Warszawa 2010, s.114,115.
  3. Roman Polański. Najpierw ofiara a, potem oskarżony. „Retro”, s. 32-33, 2014-11-01. Warszawa: Media Group. ISSN 2391-6982. 
  4. PAP, d: Charles Manson, morderca żony Polańskiego, nie wyjdzie na wolność (pol.). W: wyborcza.pl [on-line]. Agora S.A., 2012-04-11. [dostęp 2015-05-16].
  5. Priscilla Mason: BREAKING – Charles Manson Found Dead In His Prison Cell (ang.). W: Portal United Media Publishing. unitedmediapublishing.com > News [on-line]. 2015-05-15. [dostęp 2015-05-16].
  6. Charles Manson Death Hoax (ang.). W: Portal Snopes. snopes.com > What's New [on-line]. snopes.com, 2015-05-15. [dostęp 2015-05-16].

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]