Czarna galera

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tom 4. serii Thorgal
Czarna galera
La Galère noire
Scenariusz Jean Van Hamme
Rysunki Grzegorz Rosiński
Kraj wydania Belgia
Język francuski
Data pierwszego wydania 1982
Wydawca Le Lombard
Data pierwszego wydania polskiego 1990
Pierwszy wydawca polski ORBITA Spółka z o.o.
Tłumaczenie Joanna Lamprecht (Orbita), Wojciech Birek (Egmont Polska)
poprzedni
Nad jeziorem bez dna
następny
Ponad krainą cieni
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Czarna galera – czwarty tom serii komiksowej Thorgal. Jego autorami są Jean Van Hamme (scenariusz) i Grzegorz Rosiński (rysunki). Komiks ukazał się w oryginale francuskim w 1982 roku nakładem wydawnictwa Le Lombard. Po polsku wydała go w 1990 roku Orbita. Wznowiony w 2001 roku przez Egmont Polska.

Album stanowi początek cyklu „Brek Zarith”, obejmującego również dwa kolejne zeszyty: „Ponad krainą cieni” i „Upadek Brek Zarith”.

Streszczenie[edytuj | edytuj kod]

Thorgal wraz ze swoją brzemienną żoną prowadzą beztroskie życie na gospodarstwie Caleba (W przekładzie Wojciecha Birka (Egmont Polska) – Kaleba). Oczekują przyjścia na świat swojego dziecka, toteż nie planują żadnych najbliższych podróży. Nastoletnia Shaniah, oczarowana Thorgalem, pragnie by ten ją zabrał w lepsze miejsca, gdzie nikt nie traktowałby jej jako niepoważnej smarkuli. Pragnie zwiększyć swe perspektywy i nie tracić życia na wsi. Gdy poznaje swój dziecinny obraz w oczach Thorgala, uprowadza mu jego wierzchowca. Kłopoty zaczynają się, gdy zostaje napadnięta przez zbiega z Czarnej Galery, kuzyna Shardara Mocarnego, który odbiera jej konia dla umożliwienia sobie ucieczki. Nazajutrz ku gospodarstwu zmierza świta pod wodzą Ewinga, wysłana przez następcę tronu - księcia Veronara - w poszukiwaniu ich najważniejszego więźnia, przywódcy rebelii, imieniem Galathorn. Odrzucona przez Thorgala zazdrosna Shaniah decyduje się z zawiści wrobić go w konszachty z przeciwnikami polityki Shardara, toteż wiking zostaje siłą zaprowadzony przed tron rozpuszczonego Veronara na Czarnej Galerze. Tam rozsierdza kapryśnego władcę uniknięciem śmierci z łap jego udomowionego lamparta, Kheeli. Thorgalowi udaje się uciec po zwycięskiej walce z dzikim kotem, który to przypłacił ją życiem. Nie będąc w stanie się ukryć, żołnierze znowu sprowadzają Aegirssona na okręt, zakuwając z innymi niewolnikami do wioseł. Wzniecając pod pokładem awanturę z poganiaczami, Thorgal trafia do kajuty Ewinga, w której dowódca straży przesłuchuje wikinga pragnąc wydobyć informacje o swoim sprzymierzeńcu, Galathornie. Wraz z nim usiłuje obalić okrutne rządy Shardara. Veronar przyłapuje podwładnego na zdradzie stanu i pragnie dokonać samosądu poprzez egzekucją Thorgala z Ewingiem. W tym samym czasie do okrętu zbliżały się okręty bojowe wikingów z Jorundem Bykiem na czele, szykujących się do abordażu. W ferworze desperackiej walki okręt zostaje zdobyty, sam Veronar zaś uśmiercony. Ewingowi już na początku walki udało się wydostać ze statku i udać z kilkoma najemnikami w stronę gospodarstwa Caleba. Żona Thorgala, Aaricia, miała posłużyć jako zakładniczka do przekonania jej męża o sensie współpracy. Całe gospodarstwo zostało spalone, a mieszkańcy zginęli z rąk awanturników. Thorgal przekonany był o śmierci swojej żony - według słów Ewinga, wolała stracić życie w morzu. Shaniah, będąca zarzewiem nieporozumień, stanowiła ostateczny powód do pojedynku między wikingiem a byłym dowódcą Veronara. Thorgal zabija przeciwnika i udaje się ze złamanym sercem przed siebie. Shaniah z poczuciem winy, nie mogąc nic ze sobą zrobić wśród martwych mieszkańców spalonej wioski, rusza jego śladem.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]