Dan Jansen

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Dan Jansen
Data i miejsce urodzenia 17 czerwca 1965
West Allis, USA
Wzrost 183 cm
Dyscypliny łyżwiarstwo szybkie
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Stany Zjednoczone
Igrzyska olimpijskie
Złoto
Lillehammer 1994 1000 m
MŚ w wieloboju sprinterskim
Złoto
West Allis 1988 wielobój
Złoto
Calgary 1994 wielobój
Srebro
Oslo 1992 wielobój
Srebro
Karuizawa 1986 wielobój
Brąz
Heerenveen 1985 wielobój
Puchar Świata (500 m)
FIS Crystal Globe.svg 1. miejsce
1985/1986
FIS Crystal Globe.svg 1. miejsce
1991/1992
FIS Crystal Globe.svg 1. miejsce
1992/1993
FIS Crystal Globe.svg 1. miejsce
1993/1994
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1987/1988
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1988/1989
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1989/1990
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
1986/1987
Puchar Świata (1000 m)
FIS Crystal Globe.svg 1. miejsce
1985/1986
FIS Crystal Globe.svg 1. miejsce
1987/1988
FIS Crystal Globe.svg 1. miejsce
1993/1994
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1988/1989
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1989/1990
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1992/1993
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
1986/1987

Daniel Ervin "Dan" Jansen (ur. 17 czerwca 1965 w West Allis) – amerykański łyżwiarz szybki, złoty medalista olimpijski, wielokrotny medalista mistrzostw świata i zdobywca Pucharu Świata.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Specjalizował się w dystansach sprinterskich. W 1984 roku wystartował na igrzyskach olimpijskich w Sarajewie, zajmując szesnaste miejsce w biegu na 1000 m oraz czwarte na dwukrotnie krótszym dystansie. Walkę o medal przegrał wtedy z Gaétanem Boucherem z Kanady. Na rozgrywanych rok później mistrzostwach świata w wieloboju sprinterskim w Heerenveen zdobył brązowy medal, ulegając tylko Iharowi Żalazouskiemu z ZSRR i Gaétanowi Boucherowi. W tej samej konkurencji był drugi na mistrzostwach świata w Karuizawie w 1986 roku oraz pierwszy podczas mistrzostw świata w West Allis w 1988 roku. Wystąpił na igrzyskach w Calgary, lecz nie ukończył żadnego biegu. Tuż przed rozpoczęciem pierwszej konkurencji dowiedział się, że zmarła jego siostra. W 1992 roku był czwarty na 500 m podczas igrzysk w Albertville oraz drugi na mistrzostwach świata w Oslo. Ostatnie medale zdobył w 1994 roku, zwyciężając na dystansie 1000 m podczas igrzysk olimpijskich w Lillehammer oraz podczas mistrzostw świata w Calgary.

Wielokrotnie stawał na podium zawodów Pucharu Świata, odnosząc przy tym 46. zwycięstw. W sezonach 1985/1986, 1991/1992, 1992/1993 i 1993/1994 zwyciężał w klasyfikacji końcowej na 500 m, w sezonach 1987/1988, 1988/1989 i 1989/1990 był drugi, a w sezonie 1986/1987 zajął trzecie miejsce. Ponadto w sezonach 1985/1986, 1987/1988 i 1993/1994 był pierwszy, w sezonach 1988/1989, 1989/1990 i 1992/1993 zajął drugie miejsce, a w sezonie 1986/1987 był trzeci w klasyfikacji końcowej PŚ na 1000 m.

Dziewięć razy bił rekordy świata[1].

Mistrzostwa świata[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy