Demony wojny według Goi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Demony wojny według Goi
Demony wojny
Gatunek

dramat, wojenny, sensacyjny

Rok produkcji

1998

Data premiery

20 marca 1998

Kraj produkcji

Polska

Język

polski, serbsko-chorwacki, francuski, niemiecki

Czas trwania

97 min

Reżyseria

Władysław Pasikowski

Scenariusz

Władysław Pasikowski

Główne role

Bogusław Linda, Tadeusz Huk, Olaf Lubaszenko, Zbigniew Zamachowski, Artur Żmijewski, Mirosław Baka, Bartłomiej Topa, Radosław Pazura, Szymon Bobrowski, Tadeusz Szymków, Zbigniew Zapasiewicz, Piotr Polk

Muzyka

Marcin Pospieszalski, Paweł Mirowski, Krzysztof Cugowski, Kasia Nosowska, Sweet Noise, Perfect, Proletaryat

Zdjęcia

Paweł Edelman

Scenografia

Paweł Mirowski

Montaż

Wanda Zeman

Produkcja

Włodzimierz Otulak

Dystrybucja

Vision Film Distribution

Budżet

1 mln zł

Demony wojny według Goi – dramat wojenny z 1998 r. w reżyserii i na podstawie scenariusza Władysława Pasikowskiego, początkowo wyświetlany jako Demony wojny według Goi. Angielski tytuł filmu to Demons of War. Film zgromadził w kinach 400 tys. widzów w Polsce.

Demony wojny według Goi to pierwszy polski film wydany na płycie DVD. Film został nakręcony w Tatrach (m.in. Dolina Chochołowska) oraz w okolicach Olsztyna k. Częstochowy. W jednym z epizodów (jako asystent Zbigniewa Zapasiewicza) występuje ówczesny wójt tej gminy Jarosław Tobolewski. Sceny z płonącą wsią nakręcono w Dolinie Kobylańskiej, w pobliżu Kobylan w województwie małopolskim. Pierwszą scenę filmu przedstawiającą Bałkany podczas wojny nakręcono w Kłodzku (województwo dolnośląskie). Zniszczone przez powódź w 1997 roku ulice miasta w rzeczywistości wyglądały jak po bombardowaniu i dobrze oddawały klimat sceny.

Opis fabuły[edytuj | edytuj kod]

Akcja filmu rozgrywa się w lutym 1996 roku na Bałkanach. Kończy się wojna w Bośni i Hercegowinie. Major Keller dowodzi polskim oddziałem z 6BDSZ wchodzącym w skład IFOR w Bośni, który wykonuje zadania zgodnie z rezolucją ONZ. Keller podejmuje akcję sprzeczną z regulaminem i ma zostać karnie odesłany do Polski na miesiąc przed planowaną zmianą dowódcy kontyngentu. W związku z tym, wraz z nowym dowódcą majorem Kuszem, do bazy przyjeżdża prokurator, porucznik Czacki, który ma przeprowadzić śledztwo „w sprawie otwarcia ognia w rejonie Srebrenicy”. Gdy pilot zestrzelonego norweskiego śmigłowca z polskimi żołnierzami na pokładzie prosi o pomoc, Keller chcąc ratować własnych żołnierzy prosi IFOR o zgodę na akcję ratowniczą. W odpowiedzi otrzymuje rozkaz zabraniający opuszczania obozu. Keller ignoruje rozkazy i wraz ze swoim oddziałem wyrusza na pomoc zestrzelonym.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

  • Wanda Zeman: Orzeł (nominacja) – najlepszy montaż (1999 r.)
  • Paweł Edelman: Orzeł (nominacja) – najlepsze zdjęcia (1999 r.)
  • Marcin Pospieszalski: Orzeł (nominacja) – najlepsza muzyka (1999 r.)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]