Przejdź do zawartości

Glina (serial telewizyjny)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Glina
Gatunek

kryminalny, dramat obyczajowy

Kraj produkcji

Polska

Oryginalny język

polski

Twórcy

Władysław Pasikowski
Maciej Maciejewski

Główne role

Jerzy Radziwiłowicz
Maciej Stuhr
Jacek Braciak
Robert Gonera
Urszula Grabowska

Liczba odcinków

25

Liczba serii

2

Produkcja
Produkcja

Dariusz Jabłoński, Andrzej Serdiukow

Produkcja wykonawcza

Apple Film Production

Reżyseria

Władysław Pasikowski

Scenariusz

Maciej Maciejewski

Muzyka

Michał Lorenc

Zdjęcia

Jarosław Szoda, Magdalena Górka

Scenografia

Anna Wunderlich

Montaż

Krzysztof Szpetmański, Jarosław Kamiński

Wytwórnia

Telewizja Polska – Agencja Filmowa

Czas trwania odcinka

ok. 45–58 min (odcinek)

Pierwsza emisja
Kraj oryginalnej emisji

Polska

Stacja telewizyjna

TVP1

Pierwsza emisja

9 września 2004

Status

zakończony

Chronologia
Kontynuacja

Glina. Nowy rozdział

Glina – polski serial kryminalny w reżyserii Władysława Pasikowskiego według scenariusza Macieja Maciejewskiego, opowiadający o pracy funkcjonariuszy Wydziału Zabójstw Komendy Stołecznej Policji w Warszawie oraz o ich życiu prywatnym. Serial powstawał w latach 2003–2008 i składa się z dwóch serii o łącznej liczbie 25 odcinków; premiera pierwszego odcinka odbyła się 9 września 2004 w TVP1[1].

Głównym bohaterem jest nadkomisarz Andrzej Gajewski, w którego rolę wcielił się Jerzy Radziwiłowicz; jego młodszym partnerem jest podkomisarz Artur Banaś (Maciej Stuhr)[1]. Serial spotkał się z bardzo dobrym przyjęciem krytyki[2], a pierwszą serię obejrzało w Telewizji Polskiej około czterech milionów widzów[3]. Mimo to Telewizja Polska nie zrealizowała zaplanowanej trzeciej serii; kontynuacja pod tytułem Glina. Nowy rozdział powstała dopiero po siedemnastu latach, jako koprodukcja platformy SkyShowtime i TVP[3][4][5].

Fabuła

[edytuj | edytuj kod]

Glina nie jest klasycznym proceduralem o zamkniętych, jednoodcinkowych śledztwach: poszczególne sprawy rozwijają się przez kilka odcinków i stopniowo zazębiają. Według opisu Internetowej Bazy Filmu Polskiego serial jest zarazem opowieścią kryminalną i historią o miłości, śmierci i nienawiści. Pokazuje przy tym cenę, jaką bohaterowie płacą za wykonywany zawód: chroniczny stres, zaniedbywanie bliskich i kłopoty finansowe[1].

Nadkomisarz Andrzej Gajewski to oficer policji kryminalnej po czterdziestce – twardy, uparty, pozbawiony złudzeń, nieznoszący kompromisów i układów, o którym koledzy mówią, że zawsze były z nim kłopoty, ale nie da się skorumpować. Dla pracy poświęcił życie prywatne: jego małżeństwo z Krystyną rozpadło się, a jedyną bliską mu osobą pozostaje córka Julia, studentka prawa. Jego przeciwwagą jest Artur Banaś, świeżo upieczony absolwent szkoły policyjnej, który mieszka z ojcem, emerytowanym policjantem poruszającym się na wózku inwalidzkim[1].

Seria pierwsza (2004)

[edytuj | edytuj kod]

Osią pierwszej serii jest podwójne zabójstwo w warszawskim pokoju hotelowym. Jedną z ofiar okazuje się Stanisław Iwanicki, oficer wydziału zabójstw, drugą – poszukiwany listem gończym gangster Zbigniew Florczak o pseudonimie „Rolex”. Ponieważ zabity policjant był przyjacielem komisarza Jerzego Pawlaka, ekipa Gajewskiego postanawia wyjaśnić sprawę za wszelką cenę. Równolegle Gajewski weryfikuje zeznania kierowcy Tadeusza Skoneckiego, który zabrał z drogi zakrwawioną, roznegliżowaną kobietę, po czym – zaatakowany przez zamaskowanych mężczyzn – rozbił samochód i uciekł, zostawiając nieprzytomną pasażerkę we wraku[1].

Drugi trop prowadzi do rzekomo nieczynnej fabryki pod Warszawą, w której piecu odnaleziono ludzkie szczątki, a następnie do byłego policjanta Henryka Karbowiaka. Śledztwo kończy się tragicznie: podczas przewożenia zatrzymanego ginie Jerzy Pawlak, a wstrząśnięty śmiercią kolegi Banaś zamierza odejść ze służby i zostaje od tego odwiedziony przez Gajewskiego. W dalszych odcinkach zespół prowadzi kolejne sprawy – m.in. zabójstwa malarza Eugeniusza Zajdlera i jego znajomych z kręgu pacjentów psychiatry Zbigniewa Czeskiego oraz śledztwo, które wyprowadza Gajewskiego na trop dawnych powiązań służb i sprawia, że sam zostaje objęty obserwacją[1].

Seria druga (2008)

[edytuj | edytuj kod]

Druga seria, reklamowana hasłem „Zbrodnia niszczy każdego”, rozwija wątki poprzedniego sezonu. Po śmierci mafiosa o pseudonimie „Gruby” w Warszawie wybucha wojna o przywództwo w półświatku, a Gajewski zaczyna podejrzewać, że w strukturach policji działa informator przekazujący dane gangsterom. Banaś próbuje w tym czasie ustalić, co stało się z trójką zaginionych Romów; trop prowadzi do małego miasteczka kontrolowanego przez skorumpowanego senatora Jarosza. Równocześnie stolicą wstrząsa fala morderstw, a policjanci muszą zmierzyć się z seryjnym zabójcą[2]. Serię zamyka zawieszone zakończenie, które przez lata pozostawało jednym z głównych powodów, dla których widzowie domagali się kontynuacji[4].

Obsada

[edytuj | edytuj kod]
Jerzy Radziwiłowicz, odtwórca roli Gajewskiego

Role główne

[edytuj | edytuj kod]

Role drugoplanowe (wybór)

[edytuj | edytuj kod]

Obsadę zestawiono na podstawie danych Internetowej Bazy Filmu Polskiego[1].

Produkcja

[edytuj | edytuj kod]

Geneza i realizacja

[edytuj | edytuj kod]
Władysław Pasikowski, reżyser serialu (2014)

Glina była pierwszym serialem telewizyjnym w dorobku Władysława Pasikowskiego, twórcy Krolla i Psów. Reżyser pracował tu – w odróżnieniu od swoich filmów kinowych – według cudzego scenariusza, autorstwa Macieja Maciejewskiego, choć zdaniem Łukasza Muszyńskiego mógł w nim odnaleźć stałe motywy własnej twórczości: szorstką męską przyjaźń i romantycznego bohatera ukrytego pod maską cynika[2].

Serial wyprodukowała Agencja Filmowa Telewizji Polskiej dla Programu 1; produkcję wykonawczą prowadziła firma Apple Film Production, a producentami byli Dariusz Jabłoński i – w odcinkach 1–12 – Andrzej Serdiukow. Kierownikiem produkcji był Leszek Pieszko, a reżyserią obsady zajęła się Teresa Violetta Buhl[1].

Zdjęcia realizowano w Warszawie. Okres zdjęciowy pierwszej serii (odcinki 1–12) trwał od września 2003 do marca 2004 roku. Autorem zdjęć do pierwszej serii był Jarosław Szoda, do drugiej – Magdalena Górka. Scenografię zaprojektowała Anna Wunderlich, kostiumy – Małgorzata Braszka, a montażem zajmowali się kolejno Krzysztof Szpetmański (odcinki 1–12) i Jarosław Kamiński (13–25). Serial zrealizowano na taśmie filmowej – negatywie Kodak Super 16 – co w warunkach polskiej telewizji początku lat dwutysięcznych nie było standardem; Muszyński pisał wprost, że uzyskanie przez Pasikowskiego i Jabłońskiego środków na taśmę zamiast realizacji na taśmie wideo było niemal cudem[1][2].

Konsultantami do spraw policyjnych byli Piotr Olek (odcinki 1–12) i Mariusz Sokołowski (13–25), a koordynacją kaskaderską zajmował się Zbigniew Modej. Drugą serię dedykowano pamięci Iwony Wrońskiej-Sowik, współpracowniczki reżysera i drugiej reżyserki serialu, zmarłej w 2006 roku[1].

Muzyka

[edytuj | edytuj kod]

Autorem muzyki jest Michał Lorenc, który odpowiadał także za instrumentację (wspólnie z Tadeuszem Karolakiem). Ścieżkę nagrała Polska Orkiestra Radiowa pod batutą Zdzisława Szostaka, z udziałem m.in. saksofonisty Henryka Miśkiewicza; nagrania zrealizowano w studiach S-4 i S-2 Polskiego Radia[1].

Emisja

[edytuj | edytuj kod]
Seria Odcinki Okres zdjęciowy Emisja w TVP1
1 1–12 wrzesień 2003 – marzec 2004 9 września – 2 grudnia 2004
2 13–25 brak danych 4 kwietnia – 1 lipca 2008

Dane o odcinkach i okresach emisji według Internetowej Bazy Filmu Polskiego[1].

Przeniesienie premierowej emisji drugiej serii na piątkowe pasmo w okolicach godziny 22.00 – przy jednoczesnym utrzymywaniu w prime-timie produkcji o niższej oglądalności – wywołało krytykę; decyzją kierownictwa Programu 1 był publicznie zaskoczony sam Jerzy Radziwiłowicz[2]. Zmiana pasma bywa wskazywana jako jedna z przyczyn wyraźnie niższej widowni drugiej serii[3].

Odbiór

[edytuj | edytuj kod]

Oglądalność

[edytuj | edytuj kod]

Pierwszą serię Gliny obejrzało w Telewizji Polskiej około cztery miliony widzów – wynik, który w kolejnych latach służył jako punkt odniesienia dla następnych polskich seriali kryminalnych; premierowy odcinek Paradoksu z 2012 roku zgromadził dla porównania 1,6 mln odbiorców[3].

Oceny krytyków

[edytuj | edytuj kod]

Serial spotkał się z przychylnym przyjęciem krytyki i publiczności[3]. Łukasz Muszyński na łamach Filmwebu ocenił, że Glina zdecydowanie przewyższa konkurencyjne produkcje telewizyjne i że od czasu pierwszej Ekstradycji nie powstał w Polsce równie dobry serial sensacyjny; docenił precyzyjne prowadzenie fabuły i nagłe, brutalne wybuchy przemocy, a także zauważył, że w porównaniu z wcześniejszymi filmami Pasikowskiego postacie kobiece nie są tu karykaturalne i zyskują rys tragizmu. Recenzent uznał zarazem, że produkcja stanowi przykład właściwego wykorzystania publicznych pieniędzy przez TVP[2].

Nagrody

[edytuj | edytuj kod]

W 2009 roku Taurus World Stunt Award przyniosła serialowi nominację w kategorii najlepsza scena akcji w filmie zagranicznym – dla koordynatora kaskaderów Zbigniewa Modeja[1].

Kontynuacja

[edytuj | edytuj kod]

Scenariusz trzeciej serii istniał od lat, jednak Telewizja Polska nie podjęła jego realizacji; scenarzysta Maciej Maciejewski wiązał to z zastrzeżeniami politycznymi wobec części rozwiązań fabularnych i wobec osób zaangażowanych w projekt[3]. Także w późniejszych latach nadawca podchodził do pomysłu niechętnie, mimo że widzowie domagali się kolejnej odsłony[4].

Kontynuacja powstała ostatecznie jako sześcioodcinkowy serial Glina. Nowy rozdział – koprodukcja platformy SkyShowtime i Telewizji Polskiej zrealizowana przez Apple Film, w reżyserii Władysława Pasikowskiego, według scenariusza Macieja Maciejewskiego. Do ról powrócili m.in. Maciej Stuhr (Artur Banaś) i Jacek Braciak (Bonifacy Jóźwiak), a do zespołu dołączyła aspirantka Tamara Rudnik w wykonaniu Neli Maciejewskiej[5][6]. Serial zadebiutował w październiku 2025 roku na SkyShowtime, a jego telewizyjna premiera odbyła się w TVP1 – odcinki emitowano w piątki o godz. 20.30 od 6 marca do 17 kwietnia 2026 roku[6].

Według danych Nielsen Audience Measurement średnia widownia sześciu premierowych odcinków w TVP1 wyniosła 726 tys. osób, co dało stacji 6,36% udziału w rynku w grupie ogólnej i 4,40% wśród widzów w wieku 16–59 lat. Najwyższy wynik osiągnął odcinek pierwszy (średnio 879 tys. widzów), najniższy – trzeci, wyemitowany 20 marca (608 tys.)[6].

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 Glina [online], Internetowa Baza Filmu Polskiego [dostęp 2026-08-17].
  2. 1 2 3 4 5 6 Łukasz Muszyński, Psy wracają po kolejną krew [online], recenzja serialu Glina, Filmweb, 2008 [dostęp 2026-08-17].
  3. 1 2 3 4 5 6 Piotr Guszkowski, Choć serial Pasikowskiego był świetny, telewizja go nie chciała [online], Wyborcza.pl, 17 września 2012 [dostęp 2026-08-17].
  4. 1 2 3 Glina. Nowy rozdział – recenzja [online], naEkranie.pl, 16 października 2025 [dostęp 2026-08-17].
  5. 1 2 „Glina. Nowy rozdział” w TVP. Wyniki oglądalności [online], Wprost, 22 kwietnia 2026 [dostęp 2026-08-17].
  6. 1 2 3 Koniec serialu „Glina. Nowy rozdział”. Znamy widownię [online], Wirtualnemedia.pl, 22 kwietnia 2026 [dostęp 2026-08-17].

Linki zewnętrzne

[edytuj | edytuj kod]