Drużynowe mistrzostwa świata na żużlu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Drużynowe mistrzostwa świata na żużlu
FIM World Championship for National Teams
Sports current event.svg 2019
Państwo Zawody międzynarodowe
Dyscyplina Żużel
Organizator rozgrywek FIM
Sponsor tytularny Monster Energy
Rozgrywki
Liczba drużyn 15 drużyn
Zwycięzcy
Pierwszy zwycięzca Szwecja Szwecja (1960)
Obecny zwycięzca Rosja Rosja (2019)
Najwięcej zwycięstw Dania Dania (15)
Strona internetowa

Drużynowe mistrzostwa świata na żużlu – cykl zawodów żużlowych organizowanych od 1960 roku pod patronatem Międzynarodowej Federacji Motocyklowej. Zawody wyłaniają najlepszą reprezentację narodową na świecie

W latach 2001–2017 mistrzostwa rozgrywano pod szyldem drużynowego Pucharu Świata. Turniej finałowy odbywał się podczas jednego tygodnia, zaś zwycięzca otrzymywał przechodnie trofeum im. Ove Fundina.

Od 2018 roku rozgrywane są mistrzostwa świata pod nazwą Speedway of Nations. Drużyny narodowe rywalizują w formie par, jednakże zwycięzcy otrzymują tytuł Drużynowych Mistrzów Świata[1]. Jednocześnie od 2018 roku nie jest rozgrywany drużynowy Puchar Świata (rozgrywany od 2001 roku jako kontynuacja drużynowych mistrzostw świata).

Historia[edytuj | edytuj kod]

 Ta sekcja jest niekompletna. Jeśli możesz, rozbuduj ją.

Zasady wprowadzonego w 2001 roku Drużynowego Pucharu Świata zmieniają się praktycznie co roku. Celem cyklu jest wyłonienie najlepszej reprezentacji narodowej na żużlu.

W 2001 zgłosiło się 16 narodowych drużyn. W finałach startowało 12 drużyn (osiem rozstawionych + cztery z rund kwalifikacyjnych). Podzielono je na trzy grupy (po cztery drużyny), zwycięzcy grup zagwarantowali sobie bezpośredni awans do wielkiego finału, drużyny z drugich miejsc oraz dwie najlepsze drużyny spośród drużyn, które zajęły miejsce trzecie awansowały do barażu. Dwie najlepsze drużyny z barażu uzupełniły stawkę finalistów. W wielkim finale pięć drużyn walczyło o medale. W barażach oraz wielkich finałach w jednym biegu walczyło pięciu zawodników. W 2002 zgłosiło się 14 drużyn. Dziesięć drużyn z poprzedniego roku miało zagwarantowany udział w finałach, a o pozostałe dwa wolne miejsca walka toczyła się w rundzie kwalifikacyjnej. W 2003 system rozgrywek nie zmienił się, zgłosiło się 15 narodowych drużyn.

Zrezygnowano z pięcioosobowych biegów. Do rozgrywek zgłosiło się 14 drużyn. W finałach, zamiast 12 drużyn, wystąpiło osiem (sześć najlepszych z DPŚ z 2003 + dwie z rund kwalifikacyjnych). Finalistów podzielono na dwie grupy (po cztery drużyny), zwycięzcy tych grup awansowali bezpośrednio do wielkiego finału, a drużyny z miejsc drugiego i trzeciego walczyły w barażu o dwa miejsca w wielkim finale. We wszystkich turniejach uczestniczyły cztery drużyny, w każdym biegu brało udział czterech zawodników.

W 2005 finały nie odbyły się na terytorium jednego kraju, zachowano natomiast tygodniowy układ imprezy. Turnieje grupowe odbyły się w Szwecji i Anglii, baraż i wielki finał w Polsce. Zasady te nie uległy zmianom w następnych sezonach. W 2006 półfinały odbyły się w Polsce i Szwecji, a decydujące zawody w Wielkiej Brytanii. W 2007 półfinaliści ścigali się w Danii i Wielkiej Brytanii, natomiast o medale walczyli w Polsce. W 2008 półfinały odbyły się w Polsce i Anglii, a wielki finał w Danii. Z kolei w 2009 mieliśmy sytuację analogiczną jak w 2007, z tą różnicą, że angielski półfinał odbył się w Peterborough, a nie w Coventry. W 2010 roku po raz pierwszy reprezentacja Polski wywalczyła złoto na obcej ziemi - stało się to w duńskim Vojens, a w pokonanym polu zostały drużyny gospodarzy, Szwecji i Wielkiej Brytanii. W 2011 półfinały odbyły się w angielskim King’s Lynn i duńskim Vojens. Automatycznie awansowały z nich Polska i Dania, natomiast w barażu musiały walczyć Wielka Brytania, Rosja, Szwecja i Australia. Odpadły Czechy i Niemcy. Z barażu w Gorzowie Wielkopolskim do finału awansowały ekipy Australii i Szwecji, w którym 3 raz z rzędu okazała się najlepsza Polska.

Od sezonu 2012 Drużynowy Puchar Świata odbywać się będzie według nowych zasad. Do walki w finałowym turnieju o trofeum Ove Fundina stanie 9 reprezentacji, a nie jak w poprzednich latach 8. Automatyczne miejsce w finale zagwarantowane będzie miał gospodarz barażu i finału (w 2012 roku była to reprezentacja Szwecji), a oprócz nich o tytuł najlepszej drużyny na świecie powalczą zwycięzcy półfinałów oraz najlepszy zespół z barażu. Dodatkowo każda z drużyn liczyć będzie czterech zawodników, bez rezerwowych. Zmianie ulegnie również tabela biegowa - liczba wyścigów zostanie zmniejszona z 25 do 20.

Medaliści[edytuj | edytuj kod]

Rok Miejsce Złoto Srebro Brąz Źr.
Drużynowe mistrzostwa świata
1960 Szwecja Göteborg  Szwecja  Wielka Brytania  Czechosłowacja
1961 Polska Rzeczpospolita Ludowa Wrocław Polska Rzeczpospolita Ludowa Polska  Szwecja  Wielka Brytania
1962 Czechosłowacja Slaný  Szwecja  Wielka Brytania Polska Rzeczpospolita Ludowa Polska
1963 Austria Wiedeń  Szwecja  Czechosłowacja  Wielka Brytania
1964 Republika Federalna Niemiec (1949–1990) Abensberg  Szwecja  ZSRR  Wielka Brytania
1965 Republika Federalna Niemiec (1949–1990) Kempten Polska Rzeczpospolita Ludowa Polska  Szwecja  Wielka Brytania
1966 Polska Rzeczpospolita Ludowa Wrocław Polska Rzeczpospolita Ludowa Polska  ZSRR  Szwecja
1967[a] Szwecja Malmö  Szwecja Polska Rzeczpospolita Ludowa Polska  Wielka Brytania
 ZSRR
1968 Wielka Brytania Londyn  Wielka Brytania  Szwecja Polska Rzeczpospolita Ludowa Polska
1969 Polska Rzeczpospolita Ludowa Rybnik Polska Rzeczpospolita Ludowa Polska  Wielka Brytania  ZSRR
1970 Wielka Brytania Londyn  Szwecja  Wielka Brytania Polska Rzeczpospolita Ludowa Polska
1971 Polska Rzeczpospolita Ludowa Wrocław  Wielka Brytania  ZSRR Polska Rzeczpospolita Ludowa Polska
1972 Republika Federalna Niemiec (1949–1990) Olching  Wielka Brytania  ZSRR Polska Rzeczpospolita Ludowa Polska
1973 Wielka Brytania Londyn  Wielka Brytania  Szwecja  ZSRR
1974 Polska Rzeczpospolita Ludowa Chorzów  Wielka Brytania  Szwecja Polska Rzeczpospolita Ludowa Polska
1975 Republika Federalna Niemiec (1949–1990) Norden  Wielka Brytania  ZSRR  Szwecja
1976 Wielka Brytania Londyn  Australia Polska Rzeczpospolita Ludowa Polska  Szwecja
1977 Polska Rzeczpospolita Ludowa Wrocław  Wielka Brytania Polska Rzeczpospolita Ludowa Polska  Czechosłowacja
1978 Republika Federalna Niemiec (1949–1990) Landshut  Dania  Wielka Brytania Polska Rzeczpospolita Ludowa Polska
1979 Wielka Brytania Londyn  Nowa Zelandia  Dania  Czechosłowacja
1980 Polska Wrocław  Wielka Brytania  Stany Zjednoczone  Polska
1981 Republika Federalna Niemiec (1949–1990) Olching  Dania  Wielka Brytania  RFN
1982 Wielka Brytania Londyn  Stany Zjednoczone  Dania  RFN
1983 Dania Vojens  Dania  Wielka Brytania  Stany Zjednoczone
1984 Polska Leszno  Dania  Wielka Brytania  Stany Zjednoczone
1985 Stany Zjednoczone Long Beach  Dania  Stany Zjednoczone  Wielka Brytania
1986 3 rundy  Dania  Stany Zjednoczone  Wielka Brytania
1987 3 rundy  Dania  Wielka Brytania  Stany Zjednoczone
1988 Stany Zjednoczone Long Beach  Dania  Stany Zjednoczone  Szwecja
1989 Wielka Brytania Bradford  Wielka Brytania  Dania  Szwecja
1990 Czechosłowacja Pardubice  Stany Zjednoczone  Wielka Brytania  Dania
1991 Dania Vojens  Dania  Szwecja  Stany Zjednoczone
1992 Szwecja Kumla  Stany Zjednoczone  Szwecja  Wielka Brytania
1993 Wielka Brytania Coventry  Stany Zjednoczone  Dania  Szwecja
1994 Niemcy Brokstedt  Szwecja  Polska  Dania
1995 Polska Bydgoszcz  Dania  Wielka Brytania  Stany Zjednoczone
1996 Niemcy Diedenbergen  Polska  Rosja  Dania
1997 Polska Piła  Dania  Polska  Szwecja
1998 Dania Vojens  Stany Zjednoczone  Szwecja  Dania
1999 Czechy Pardubice  Australia  Czechy  Stany Zjednoczone
2000 Wielka Brytania Coventry  Szwecja  Wielka Brytania  Stany Zjednoczone
Drużynowy Puchar Świata
2001 Polska Wrocław  Australia  Polska  Szwecja
2002 Wielka Brytania Peterborough  Australia  Dania  Szwecja
2003 Dania Vojens  Szwecja  Australia  Dania
2004 Wielka Brytania Poole  Szwecja  Wielka Brytania  Dania
2005 Polska Wrocław  Polska  Szwecja  Dania
2006 Wielka Brytania Reading  Dania  Szwecja  Wielka Brytania
2007 Polska Leszno  Polska  Dania  Australia
2008 Dania Vojens  Dania  Polska  Szwecja
2009 Polska Leszno  Polska  Australia  Szwecja
2010 Dania Vojens  Polska  Dania  Szwecja
2011 Polska Gorzów Wlkp.  Polska  Australia  Szwecja
2012 Szwecja Målilla  Dania  Australia  Rosja
2013 Czechy Praga  Polska  Dania  Australia
2014 Polska Bydgoszcz  Dania  Polska  Australia
2015 Dania Vojens  Szwecja  Dania  Polska
2016 Wielka Brytania Manchester  Polska  Wielka Brytania  Szwecja
2017 Polska Leszno  Polska  Szwecja  Rosja
Speedway of Nations
2018 Polska Wrocław  Rosja  Wielka Brytania  Polska
2019 Rosja Togliatti  Rosja  Polska  Australia
2020 Wielka Brytania Manchester

Klasyfikacja medalowa[edytuj | edytuj kod]

Według państw[edytuj | edytuj kod]

Lp. Państwo Złoto Srebro Brąz Razem
1.  Dania 15 9 7 31
2.  Polska 13 9 10 32
3.  Szwecja 11 11 14 36
4.  Wielka Brytania[b][c] 9 15 9 33
5.  Stany Zjednoczone 5 4 7 16
6.  Australia 4 4 4 12
7.  ZSRR /  Rosja 2 6 5 13
8.  Nowa Zelandia 1 1
9.  Czechosłowacja /  Czechy 2 3 5
10.  RFN 2 2

Według zawodników[edytuj | edytuj kod]

Tabela obejmuje 10 najbardziej utytułowanych zawodników.

Pogrubioną czcionką – zostali zaznaczeni zawodnicy, którzy kontynuują karierę żużlową.

Lp. Zawodnik Państwo Lata[d] Złoto Srebro Brąz Razem
1. Nielsen, HansHans Nielsen Dania Dania 1978–1998 11 4 3 18
2. Knudsen, TommyTommy Knudsen Dania Dania 1981–1997 8 2 2 12
3. Gundersen, ErikErik Gundersen Dania Dania 1981–1989 7 2 9
4. Gollob, TomaszTomasz Gollob Polska Polska 1994–2011 6 4 10
5. Fundin, OveOve Fundin Szwecja Szwecja 1960–1970 6 3 1 10
6. Hampel, JarosławJarosław Hampel Polska Polska 2005–2014 6 2 8
7. Jessup, DaveDave Jessup Wielka Brytania Wielka Brytania 1973–1983 5 3 8
7. Collins, PeterPeter Collins Wielka Brytania Wielka Brytania 1973–1984 5 3 8
9. Nordin, GöteGöte Nordin Szwecja Szwecja 1960–1967 5 1 1 7
10. Kasprzak, KrzysztofKrzysztof Kasprzak Polska Polska 2007–2016 5 1 6

Reprezentacje występujące w DPŚ[edytuj | edytuj kod]

Legenda
  • Gold – mistrzostwo
  • Silver – wicemistrzostwo
  • Bronze – trzecie miejsce
  • 4–12 – miejsca 4-12
  •  ••  – zakwalifikowani, ale się wycofali
  •  •  – nie zakwalifikowali się
  •  –  – nie brali udziału
  •    – gospodarze finału i barażu
  • Q – zakwalifikowali się do najbliższego turnieju
  • q – będą brali udział w najbliższych eliminacjach
Reprezentacja 2001
Polska
(12)
2002
Wielka Brytania
(12)
2003
Dania
(12)
2004
Wielka Brytania
(8)
2005
Polska
(8)
2006
Wielka Brytania
(8)
2007
Polska
(8)
2008
Dania
(8)
2009
Polska
(8)
2010
Dania
(8)
2011
Polska
(8)
2012
Szwecja
(9)
2013
Czechy
(9)
2014
Polska
(9)
2015
Dania
(9)
2016
Wielka Brytania
(9)
2017
Polska
(9)
 Australia Gold Gold Silver 5 5 4 Bronze 4 Silver 5 Silver Silver Bronze Bronze 4 4 5
 Czechy 7 5 6 6 6 8 7 8 8 7 7 4 7 8 8 9
 Dania 4 Silver Bronze Bronze Bronze Gold Silver Gold 6 Silver 4 Gold Silver Gold Silver 5 8
 Finlandia 9 8 7 7 8 7
 Łotwa •• 6 8 9 6
 Niemcy 11 12 10 8 8 9 9
 Polska Silver 4 4 4 Gold 5 Gold Silver Gold Gold Gold 5 Gold Silver Bronze Gold Gold
 Rosja 8 9 8 7 6 6 4 6 5 Bronze 9 7 6 Bronze
 Słowenia 12 11 9 7
 Stany Zjednoczone 5 6 6 7 8 5 6 6 7 7
 Szwecja Bronze Bronze Gold Gold Silver Silver 5 Bronze Bronze Bronze Bronze 4 8 5 Gold Bronze Silver
 Węgry 10 10 11 8 8
 Wielka Brytania 6 7 5 Silver 4 Bronze 4 5 5 4 6 6 7 4 5 Silver 4
 Włochy 12 7 9
Reprezentacja 2001
Polska
(12)
2002
Wielka Brytania
(12)
2003
Dania
(12)
2004
Wielka Brytania
(8)
2005
Polska
(8)
2006
Wielka Brytania
(8)
2007
Polska
(8)
2008
Dania
(8)
2009
Polska
(8)
2010
Dania
(8)
2011
Polska
(8)
2012
Szwecja
(9)
2013
Czechy
(9)
2014
Polska
(9)
2015
Dania
(9)
2016
Wielka Brytania
(9)
2017
Polska
(9)
 Austria
 Francja
 Norwegia
 Ukraina

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Wielka Brytania i ZSRR zajęli ex aequo 3. miejsce.
  2. W latach 1962–1973 w reprezentacji Wielkiej Brytanii startowali zawodnicy z Australii i Nowej Zelandii.
  3. W latach 1974–1977 Wielką Brytanię osobno reprezentowali Anglicy i Szkoci. Wszystkie medale w tym okresie zdobyli Anglicy.
  4. Lata, w których dany zawodnik zdobywał medale.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. FIM Speedway of Nations (ang.). pzm.pl. [dostęp 2019-06-03].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]