Emil Sajfutdinow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Emil Sajfutdinow
Ilustracja
Imię i nazwisko Emil Damirowicz Sajfutdinow
Data i miejsce
urodzenia
26 października 1989
Saławat
Obecne kluby
Liga polska Unia Leszno
Liga szwedzka Piraterna Motala
Sajfutdinow w 2009 roku podczas spotkania z toruńskim Unibaksem

Emil Damirowicz Sajfutdinow, ros. Эмиль Дамирович Сайфутдинов (ur. 26 października 1989 w Saławacie) – rosyjski żużlowiec pochodzenia tatarskiego, od 2009 r. obywatel Polski.

Kariera[edytuj]

W lidze polskiej startuje od 2006 r., a do startów w Polonii Bydgoszcz polecił go Andreas Jonsson, który podczas jednego z meczów w lidze rosyjskiej miał poważne trudności, aby wyprzedzić młodego Rosjanina (ostatecznie spowodował jego upadek – za co niesłusznie z biegu wykluczony został Sajfutdinow – i to spowodowało, że zapamiętał jego nazwisko)[1]. Od sezonu 2007 do 2012 w Polonii Bydgoszcz startował na kontrakcie zawodowym, a jego menedżerem był Bogdan Sawarski (były prezes BTŻ Polonia, obecnie niezwiązany z władzami bydgoskiego żużla), a mechanikiem Tomasz Suskiewicz (były mechanik m.in. Tony Rickardssona).

Po przejściu do polskiego klubu nie mógł porozumieć się z macierzystą Mega-Łada Togliatti. Zaowocowało to jego absencją w rozgrywkach międzynarodowych, a także brakiem możliwości obrony tytułu indywidualnego mistrza Rosji juniorów. Do rosyjskiej ligi powrócił po rocznej przerwie w 2007.

9 września 2007 na torze w Ostrowie Wielkopolskim zdobył tytuł Indywidualnego Mistrza Świata Juniorów. W trakcie zawodów dwukrotnie pobił rekord ostrowskiego toru (64,18 s).

5 października 2008 na torze w Pardubicach obronił tytuł Indywidualnego Mistrza Świata Juniorów jako pierwszy w historii.

Starszy brat Emila, Denis, to również żużlowiec, który reprezentował Rosję na Drużynowym Pucharze Świata w 2002 i w eliminacjach w 2004.

25 kwietnia 2009 w debiucie wygrał turniej Grand Prix w Pradze, zostając drugim w historii żużlowcem (po Tomaszu Gollobie), któremu udało się tego dokonać[2]. Jednocześnie został najmłodszym stałym żużlowcem cyklu GP (mając w chwili pierwszego startu w zawodach 19 lat i 181 dni).

W marcu 2009 żużlowiec otrzymał polskie obywatelstwo[3]. Rok później zdobył też polską licencje żużlową.

2013[edytuj]

Po sezonie 2012 po raz pierwszy zmienił klub w polskiej lidze. Po 7 latach reprezentowania drużyny z Bydgoszczy podpisał roczny kontakt z Włókniarzem Częstochowa. Wraz z Grigorijem Łagutą stał się liderem częstochowskiej drużyny. W meczu wyjazdownym w Lesznie i Bydgoszczy zawody zakończył z kompletem 15 punktów prowadząc swoją drużynę do wyjazdowych zwycięstw. Został sklasyfikowany na 5 miejscu w klasyfikacji najlepszych zawodników Ekstraligi ze średnia biegową 2,260.

Z powodu odniesionej kontuzji w Toruniu 31 sierpnia 2013 roku w półfinale Enea Ekstraligii zakończył sezon.

Stały uczestnik Grand Prix 2013 startował z numerem 5. Przez długi czas zajmował fotel lidera IMŚ, tracąc go po GP Łotwy na rzecz Taia Woffindena. Zakończenie sezonu oznaczało dla niego także rezygnację z medalu Indywidualnych Mistrzostw Świata. Dzięki zdobytym punktom przed odniesieniem kontuzji udało mu się utrzymać w cyklu Grand Prix zajmując 6 miejsce.

Otrzymał dziką kartę na uczestnictwo w Indywidualnych Mistrzostwach Europy, które w 2013 roku zostały zupełnie odnowione. W momencie odniesienia kontuzji był liderem klasyfikacji generalnej, dzięki wygranym turniejom w Gdańsku[4] i Togliatti[5]. Z powodu kontuzji nie wystąpił w pozostałych dwóch rundach cyklu. Ostatecznie zajął 9 miejsce.

20 listopada 2013 roku ogłosił, że podpisał roczny kontrakt z Unibaxem Toruń.

Jego menadżerem jest Tomasz Suskiewicz, który w przeszłości współpracował m.in. z Tonym Rickardssonem i Tomaszem Gollobem.

Starty w Grand Prix (indywidualnych mistrzostwach świata na żużlu)[edytuj]

Zwycięstwa w poszczególnych zawodach Grand Prix[edytuj]

Nr Dzień Rok Nazwa Miejscowość Tor Długość toru
1. 25 kwietnia 2009 Czechy Grand Prix Czech Czechy Praga Stadion Markéta 353m
2. 30 maja 2009 Szwecja Grand Prix Szwecji Szwecja Göteborg Ullevi (sztuczny tor) 404m
3. 12 września 2009 Słowenia Grand Prix Słowenii Słowenia Krško Stadion Matije Gubca 388m
4. 20 kwietnia 2013 Unia Europejska Grand Prix Europy Polska Bydgoszcz Stadion Polonii 348m
5. 4 maja 2013 Szwecja Grand Prix Szwecji Szwecja Göteborg Ullevi (sztuczny tor) 404m
6. 1 czerwca 2013 Wielka Brytania Grand Prix Wielkiej Brytanii Wielka Brytania Cardiff Millennium Stadium (sztuczny tor) 275m

Miejsca na podium[edytuj]

Nr Dzień Rok Nazwa Miejscowość Tor Miejsce Punkty Biegi Zwycięzca
1. 25 kwietnia 2009 Czechy Grand Prix Czech Czechy Praga Stadion Markéta 1. 17 (2,0,2,3,1,3,6)
2. 30 maja 2009 Szwecja Grand Prix Szwecji Szwecja Göteborg Ullevi (sztuczny tor) 1. 20 (0,2,3,3,3,3,6)
3. 12 września 2009 Słowenia Grand Prix Słowenii Słowenia Krško Stadion Matije Gubca 1. 24 (3,3,3,3,3,3,6)
4. 24 kwietnia 2010 Unia Europejska Grand Prix Europy Polska Leszno Stadion im. Alfreda Smoczyka 3. 14 (3,1,1,3,2,2,2) Australia Jason Crump
5. 30 kwietnia 2011 Unia Europejska Grand Prix Europy Polska Leszno Stadion im. Alfreda Smoczyka 3. 14 (3,3,2,1,1,2,2) Dania Nicki Pedersen
6. 8 października 2011 Polska Grand Prix Polski Polska Gorzów Wielkopolski Stadion im. Edwarda Jancarza 3. 8 (0,2,3,3) Stany Zjednoczone Greg Hancock
7. 11 sierpnia 2012 Włochy Grand Prix Włoch Włochy Terenzano Olympia Stadium 2. 19 (3,3,2,2,2,3,4) Szwecja Antonio Lindbäck
8. 22 września 2012 Dania Grand Prix Nordyckie Dania Vojens Speedway Center 3. 15 (1,3,2,3,1,3,2) Dania Michael Jepsen Jensen
9. 20 kwietnia 2013 Unia Europejska Grand Prix Europy Polska Bydgoszcz Stadion Polonii 1. 15 (2,3,1,2,1,3,3)
10. 4 maja 2013 Szwecja Grand Prix Szwecji Szwecja Göteborg Ullevi (sztuczny tor) 1. 17 (1,2,3,3,2,3,3)
11. 1 czerwca 2013 Wielka Brytania Grand Prix Wielkiej Brytanii Wielka Brytania Cardiff Millennium Stadium (sztuczny tor) 1. 14 (1,1,3,1,3,2,3)
12. 3 sierpnia 2013 Włochy Grand Prix Włoch Włochy Terenzano Olympia Stadium 3. 10 (0,3,2,1,1,2,1) Dania Niels Kristian Iversen
13. 24 czerwca 2017 Dania Grand Prix Danii Dania Horsens CASA Arena (sztuczny tor) 2. 14 (1,2,1,3,3,2,2) Polska Maciej Janowski

Punkty w poszczególnych zawodach Grand Prix[edytuj]

Sezon 2009
GP Czech – Praga GP Europy – Leszno GP Szwecji – Göteborg GP Danii – Kopenhaga GP Wielkiej Brytanii – Cardiff GP Łotwy – Daugavpils GP Skandynawii – Målilla GP Nordyckie – Vojens GP Słowenii – Krško GP Włoch – Terenzano GP Polski – Bydgoszcz miejsce punkty
17 9 20 14 7 10 5 14 24 11 8 Bronze medal with cup.svg 139
Sezon 2010
GP Europy – Leszno GP Szwecji – Göteborg GP Czech – Praga GP Danii – Kopenhaga GP Polski – Toruń GP Wielkiej Brytanii – Cardiff GP Skandynawii – Målilla GP Chorwacji – Gorican GP Nordyckie – Vojens GP Włoch – Terenzano GP Polski – Bydgoszcz miejsce punkty
14 8 5 6 15 33
Sezon 2011
GP Europy – Leszno GP Szwecji – Göteborg GP Czech – Praga GP Danii – Kopenhaga GP Wielkiej Brytanii – Cardiff GP Włoch – Terenzano GP Skandynawii – Målilla GP Polski – Toruń GP Nordyckie – Vojens GP Chorwacji – Gorican GP Polski – Gorzów Wielkopolski miejsce punkty
14 8 6 7 13 11 13 7 9 10 8 6 106
Sezon 2012
GP Nowej Zelandii – Auckland GP Europy – Leszno GP Czech – Praga GP Szwecji – Göteborg GP Danii – Kopenhaga GP Polski – Gorzów Wielkopolski GP Chorwacji – Gorican GP Włoch – Terenzano GP Wielkiej Brytanii – Cardiff GP Skandynawii – Målilla GP Nordyckie – Vojens GP Polski – Toruń miejsce punkty
8 7 10 12 11 10 7 19 12 11 15 11 5 133
Sezon 2013
GP Nowej Zelandii – Auckland GP Europy – Bydgoszcz GP Szwecji – Göteborg GP Czech – Praga GP Wielkiej Brytanii – Cardiff GP Polski – Gorzów Wielkopolski GP Danii – Kopenhaga GP Włoch – Terenzano GP Łotwy – Daugavpils GP Słowenii – Krško GP Skandynawii – Solna GP Polski – Toruń miejsce punkty
6 15 17 17 14 15 13 10 7 6 114
Sezon 2017
GP Słowenii – Krško GP Polski – Warszawa GP Łotwy – Daugavpils GP Czech – Praga GP Danii – Horsens GP Wielkiej Brytanii – Cardiff GP Szwecji – Målilla GP Polski – Gorzów Wielkopolski GP Niemiec – Teterow GP Sztokholmu – Solna GP Polski – Toruń GP Australii – Melbourne miejsce punkty
12 6 13 2 14 11 10 11 11 12 7 8 6 117
Statystyki
Starty 59
Zwycięstwa 6
Miejsca na podium 13
Finalista 16
Punkty 641

Kluby[edytuj]

Liga rosyjska[edytuj]

Liga polska[edytuj]

Liga angielska[edytuj]

Liga czeska[edytuj]

Liga szwedzka[edytuj]

Osiągnięcia[edytuj]

  • Drużynowe Mistrzostwa Rosji
    • 2005 (z Mega-Ładą Togliatti) – 1 miejsce – średnia biegowa 2,271 (15. w lidze)
    • 2007 (z Mega-Ładą Togliatti) – 1 miejsce – średnia biegowa 2,776 (1. w lidze)
  • Mistrzostwa Rosji Par:
    • 2005 (z Mega-Ładą Togliatti) – 1 miejsce
    • 2007 (z Mega-Ładą Togliatti) – 3 miejsce
  • Indywidualne Mistrzostwa Rosji Juniorów:
    • 2005 – 1 miejsce
    • 2007 – 2 miejsce

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]