Dyktatura

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Dyktatura (łac. dictare – dyktować) – dawniej termin używany był w starożytnym Rzymie gdzie władzę na wypadek zagrożenia ze strony wroga obejmowała jednostka (dyktator), z czasem określenie to stało się synonimem władzy opartej na przemocy[1].

Dyktatura to władza jednostki lub wąskiej grupy. Dyktatorzy nie wyłaniają przedstawicieli społeczeństwa w wolnych wyborach i pozostają poza faktyczną kontrolą społeczeństwa. Cechami charakterystycznymi dla dyktatury są: używanie siły wobec przeciwników politycznych, brak szacunek wobec praw obywatelskich czy dowolność stanowienia systemu prawnego. Źródłem takiego modelu władzy może być m.in. pochodzenie czy przewaga wojskowa. Dyktatorzy na ogół stają się kontrolować nie tylko politykę kraju lecz całe życie społeczeństwa[1] co było szczególnie zauważalne w reżimach stosujących totalitaryzm[2]. W dyktaturze może lecz nie musi występować system jednopartyjny[3]. Dyktatura jest współcześnie obok demokracji konstytucyjnej najbardziej popularnym systemem sprawowania władzy[4].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Dyktatura (pol.). W: Portal Wiedzy [on-line]. http://portalwiedzy.onet.pl.
  2. Robert Conquest, Reflections on a Ravaged Century (2000) ISBN 0-393-04818-7, s. 74
  3. Theodore M. Vesta, Ethiopia: A Post-Cold War African State. Greenwood, 1999, s. 17.
  4. "dictatorship". Encyclopaedia Britannica.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]