Emil Morgiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Emil Morgiewicz
Data i miejsce urodzenia

25 lipca 1940
Świr

Data i miejsce śmierci

29 października 2017
Warszawa

Zawód, zajęcie

działacz opozycyjny

Alma Mater

Uniwersytet Warszawski

Rodzice

Władysław, Weronika

Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju”

Emil Morgiewicz (ur. 25 lipca 1940 w Świrze, zm. 29 października 2017 w Warszawie[1]) – polski działacz niepodległościowy w czasach PRL, jeden z twórców podziemnej organizacji Ruch. Jeden z redaktorów pierwszego pisma niezależnego „drugiego obiegu”, które zaczęło ukazywać się w PRL po upadku powojennej konspiracji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Władysława i Weroniki[1]. Ukończył prawo i dziennikarstwo na Uniwersytecie Warszawskim. Wiosną 1970 został aresztowany w przeddzień planowanego podpalenia Muzeum Lenina w Poroninie, skazany na cztery lata więzienia w procesie działaczy Ruchu (po siedem lat – otrzymali Andrzej Czuma i Stefan Niesiołowski). Po wyjściu na wolność napisał krytyczny raport o sytuacji w polskim więziennictwie, wysłany do Amnesty International. Został ponownie aresztowany pod zarzutem przekazywania za granicę fałszywych informacji mogących zaszkodzić PRL. Tym razem siedział kilka tygodni. W 1975 wstąpił do AI.

Członek Komitetu Obrony Robotników (KOR). Jako członek KOR wziął udział w rozmowach na temat powołania komitetu reprezentującego wszystkie stronnictwa opozycyjne. Po przekształceniu KOR w Komitet Samoobrony Społecznej „KOR” był uczestnikiem ROPCiO.

Internowany po wprowadzeniu stanu wojennego 13 grudnia 1981 na pół roku w Białołęce. Od 1983 do 1990 na emigracji w RFN. W Monachium współpracował z Radiem Wolna Europa. Przez pewien czas związany m.in. z prowadzoną przez ks. Franciszka Blachnickiego Chrześcijańską Służbą Wyzwolenia Narodów. Po powrocie do Polski zatrudniony w Biurze Interwencji Kancelarii Senatu RP. Członek Stowarzyszenia Wolnego Słowa.

Spoczął na cmentarzu w Mrągowie[2].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Rejestry notarialne, rejestry-notarialne.pl [dostęp 2021-02-13].
  2. Ostatnie pożegnanie śp. Emila Morgiewicza, Ministerstwo Obrony Narodowej, 4 listopada 2017 [dostęp 2021-02-13] [zarchiwizowane z adresu 2021-02-13].
  3. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 21 września 2006 r. o nadaniu orderów – pkt 8 (M.P. z 2006 r. nr 84, poz. 848).
  4. Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 99, Nr 6 z 15 grudnia 1989. 
  5. Ostatnie pożegnanie śp. Emila Morgiewicza (pol.). mon.gov.pl, 2017-11-04. [dostęp 2017-11-05].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]