Eugen Drewermann

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Eugen Drewermann
Ilustracja
Kraj działania  Niemcy
Data i miejsce urodzenia 20 czerwca 1940
Bergkamen, III Rzesza
Duszpasterz studencki w Getyndze
Wikariusz w parafii św. Jerzego w Paderborn
Okres sprawowania 1966-2005
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 1966

Eugen Drewermann (ur. 20 czerwca 1940 w Bergkamen) – niemiecki teolog, psychoanalityk, egzystencjalista, pisarz, były ksiądz wyznania rzymskokatolickiego, badacz i krytyczny interpretator tekstów biblijnych, pacyfista[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jego ojcem był górnik wyznania ewangelickiego a matką katoliczka. Dorastał wśród dwojga rodzeństwa w westfalskiej gminie Bergkamen. W latach 1959–1965 studiował filozofię w Münster i teologię katolicką w Paderborn. W 1966 roku otrzymał święcenia kapłańskie. Pracował jako duszpasterz studencki w Getyndze; od 1974 roku był wikariuszem w parafii św. Jerzego w Paderborn. Od 1968 roku zaczął się kształcić w neopsychoanalizie. W 1978 roku habilitował się z teologii katolickiej pracą na temat struktury zła w jahwizmie i otrzymał misję nauczania dogmatyki. Jako docent prywatny wykładał historię religii i dogmatykę na wydziale teologicznym w Paderborn. Mieszka w typowym bloku, żyjąc skromnie w mieszkaniu w którym znajdują się symbole chrześcijaństwa i buddyzmu. Dochody, jakie osiąga głównie ze sprzedaży książek, przeznacza na pomoc głodującym dzieciom w Egipcie[2].

W październiku 1991 roku arcybiskup Johannes Joachim Degenhardt odebrał mu pozwolenie nauczania teologii katolickiej[3], a w styczniu 1992 pozbawiony został pozwolenia na wygłaszanie kazań[4]. W marcu 1992 roku został ukarany suspensą[5] za głoszenie odbiegających od doktryny katolickiej poglądów w dziedzinie teologii moralnej i egzegezy.

20 czerwca 2005 roku, w 65 urodziny, Drewermann wystąpił z Kościoła katolickiego[6]. Fakt ten ujawnił w grudniu tego roku w wywiadzie telewizyjnym. Od 13 grudnia 2005 roku wykłada na uniwersytecie w Paderborn, pracuje jako pisarz, mówca i duszpasterz.

Poglądy[edytuj | edytuj kod]

Eugen Drewermann pod wpływem psychologii analitycznej Carla Gustava Junga i psychoanalizy Sigmunda Freuda interpretuje teksty biblijne przede wszystkim w perspektywie psychologii głębi – napisał na ten temat książkę pt. Tiefenpsychologie und Exegese (1988). W późniejszych latach przeniósł punkt ciężkości swej interpretacji tekstów biblijnych na Freuda.

Neguje cud jako ingerencję Boga w naturę, a w sprawie poczęcia Jezusa Chrystusa, jednoznacznie stwierdza, Jezus został poczęty i zrodzony jak każdy człowiek[7]. Podważa sens istnienia kleru i celibatu, argumentując, Jezus nie ustanowił kapłaństwa, a już na pewno kapłaństwa z celibatem[8]. W książce pt. Kler. Psychogram ideału (1989) dał wyraz poglądowi, że celibat szkodzi zdrowiu księży katolickich, sprawiając, iż padają oni ofiarą nerwicy – wielu jego współbraci odebrało to jako „kalanie własnego gniazda”. Korzystając ze swego doświadczenia psychoanalityka, Drewermann postawił Kościołowi klerykalnemu poważną diagnozę i zauważył, że albo nastąpi jego gruntowna reforma, albo instytucja ta straci prawo bytu w świecie współczesnym. Opowiadał się za ujawnieniem wszelkich patologii wewnętrznych, wzywał do otwartej dyskusji, porzucenia obłudy i przymusu. Twierdził, że uleczyć go może tylko światło świadomości, samokrytyka. Jest wegetarianinem, obrońcą zwierząt i przeciwnikiem wyrębu puszczy brazylijskiej[9]. Podobnie jak ekolog Lynn White uważa, że chrześcijaństwo jest przyczyną zagłady ekologicznej na ziemi, bowiem pozbawiło przyrodę sakralności, przekazując ją w ręce ludzi. Uważa, że wraz z przyjściem misjonarzy chrześcijańskich rozpoczęło się powolne konanie ziemi, w tym wycinka nawet świętych dębów[10]. Gdy w wywiadzie udzielonym tygodnikowi Der Spiegel zakwestionował dogmat Niepokalanego Poczęcia, uniemożliwiono mu prowadzenie wykładów na katolickich uczelniach. W związku z tym prowadzi wykłady na uniwersytetach państwowych[11].

Krytyka[edytuj | edytuj kod]

Zarzuca się Drewermannowi, że stale przewijającym się motywem jego dzieła są – zapożyczone z melancholijnej perspektywy Kierkegaarda – lęk i rozpacz; to właśnie na podstawie tych podstawowych uczuć Drewermann interpretuje zjawisko zła, próbując podać receptę jego przezwyciężenia. Dla zwolenników psychologii głębi ta właśnie perspektywa jest decydująca i stanowi o psychologiczno-terapeutycznym znaczeniu chrześcijaństwa. W książce pt. Heilende Religion – Überwindung der Angst Drewermann omawia pojęcie wiary jako biegun przeciwny nie niewiary, lecz właśnie „lęku ludzkiego”.

Od wielu lat Drewermann zajmuje się interpretacją z perspektywy psychologii głębi i religii bajek (zwłaszcza braci Grimm).

Publikacje książkowe wydane w języku polskim[edytuj | edytuj kod]

Dzieła[edytuj | edytuj kod]

  • 1978: Strukturen des Bösen (habilitacja)
  • 1981: Das Mädchen ohne Hände
  • 1982: Psychoanalyse und Moraltheologie (3 t.)
  • 1984: Das Eigentliche ist unsichtbar. Der kleine Prinz tiefenpsychologisch gedeutet
  • 1987-88: Das Markusevangelium
  • 1988: Tiefenpsychologie und Exegese
  • 1989: Kleriker: Psychogramm eines Ideals
  • 1989: Ich steige hinab in die Barke der Sonne. Meditationen zu Tod und Auferstehung
  • 1991: Die Spirale der Angst. Der Krieg und das Christentum
  • 1992: Giordano Bruno oder Der Spiegel des Unendlichen. Roman
  • 1992: Wenn der Himmel die Erde berührt. Meditationen zu den Gleichnissen Jesu
  • 1992: Die Botschaft der Frauen. Das Wissen der Liebe.
  • 1992: Lieb Schwesterlein, laß mich herein – Grimms Märchen tiefenpsychologisch gedeutet
  • 1992: Rapunzel, Rapunzel, laß dein Haar herunter – Grimms Märchen tiefenpsychologisch gedeutet.
  • 1992-95: Das Matthäusevangelium
  • 1993: Dogma, Angst und Symbolismus
  • 1993: Laßt Euch die Freiheit nicht nehmen! (mit Herbert Haag) ​ISBN 3-545-24110-6​.
  • 1997: Das Johannesevangelium
  • 1998: Daß auch der Allerniedrigste mein Bruder sei. Dostojewski – Dichter der Menschlichkeit
  • 2001: Wozu Religion? Eugen Drewermann im Gespräch mit Jürgen Hoeren
  • 2002: Im Anfang..., Glaube in Freiheit, t. 1-6
  • 2003: Religiös bedingte neurotische Erkrankungen
  • 2003: Aschenputtel
  • 2003: Der Froschkönig
  • 2003: Eugen Drewermann – Rebell oder Prophet? Der unbequeme Theologe im Gespräch mit Felizitas von Schönborn
  • 2004: Hänsel und Gretel
  • 2004: Moby Dick
  • 2004: Wenn die Sterne Götter wären. Moderne Kosmologie und Glaube. Im Gespräch mit Jürgen Hoeren. Herder, ​ISBN 3-451-28348-4​.
  • 2005: Dornröschen
  • 2006: Heilende Religion – Überwindung der Angst
  • 2006: Atem des Lebens – Band 1: Das Gehirn. Die moderne Neurologie und die Frage nach Gott. Patmos, ​ISBN 3-491-21000-3​.
  • 2007: Atem des Lebens – Band 2: Die Seele. Die moderne Neurologie und die Frage nach Gott. Patmos, ​ISBN 3-491-21001-1​.
  • 2007: Die Rechtlosigkeit der Kreatur im christlichen Abendland oder: von einer wichtigen Ausnahme, ​ISBN 978-3-89131-417-3​.

Prace innych autorów[edytuj | edytuj kod]

  • 2010: Beier, Matthias. Gott ohne Angst: Einführung in das Denken Drewermanns. Patmos, Düsseldorf. ​ISBN 3-491-72543-7​.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dariusz Zalewski, Katolewica czyli wyśniony kościół bezbożnika. Wydawnictwo Antyk Komorów, 1998, s.115,144.
  2. Dariusz Zalewski, Katolewica czyli wyśniony kościół bezbożnika. Wydawnictwo Antyk Komorów, 1998, s.116.
  3. Dariusz Zalewski, Katolewica czyli wyśniony kościół bezbożnika. Wydawnictwo Antyk Komorów, 1998, s.122.
  4. Dariusz Zalewski, Katolewica czyli wyśniony kościół bezbożnika. Wydawnictwo Antyk Komorów, 1998, s.129.
  5. Jerzy Robert Nowak: Walka z Kościołem w mediach. Biała księga. Warszawa 2007, s.60
  6. Informacja o opuszczeniu przez Drewermanna kościoła katolickiego.
  7. Dariusz Zalewski, Katolewica czyli wyśniony kościół bezbożnika. Wydawnictwo Antyk Komorów, 1998, s.123.
  8. Dariusz Zalewski, Katolewica czyli wyśniony kościół bezbożnika. Wydawnictwo Antyk Komorów, 1998, s.138.
  9. Dariusz Zalewski, Katolewica czyli wyśniony kościół bezbożnika. Wydawnictwo Antyk Komorów, 1998, s.141.
  10. Dariusz Zalewski, Katolewica czyli wyśniony kościół bezbożnika. Wydawnictwo Antyk Komorów, 1998, s.141, 142.
  11. Dariusz Zalewski, Katolewica czyli wyśniony kościół bezbożnika. Wydawnictwo Antyk Komorów, 1998, s.115.
  12. Kler Psychogram ideału – Eugen Drewermann (166177) – Lubimyczytać.pl, lubimyczytac.pl [dostęp 2019-12-15] (pol.).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]