Explorer 17

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Explorer 17
Explorer 17 mock-up.jpg
Inne nazwy S-55B, Atmosphere Explorer-A, AE-A, S-6, S00564
Indeks COSPAR 1963-009A
Zaangażowani NASA (USA)
Rakieta nośna Thor Delta B
Miejsce startu Cape Canaveral Air Force Station, USA
Orbita
(docelowa, początkowa)
Perygeum 255 km
Apogeum 916 km
Okres obiegu 96,39 min
Nachylenie 57,6°
Mimośród 0,047428
Czas trwania
Początek misji 3 kwietnia 1963 (02:00:02 GMT)
Powrót do atmosfery 24 listopada 1966
Wymiary
Kształt kulisty
Wymiary śr. 0,95 m
Masa całkowita 185 kg
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Explorer 17amerykański satelita naukowy programu Explorer, z serii Atmosphere Explorer, do której należały również satelity: Explorer 32, Explorer 51, Explorer 54, Explorer 55.

Satelita miał kształt kulisty. Był stabilizowany obrotowo. Wnętrze statku było hermetyczne; wypełnione własną atmosferą. Na wyposażenie naukowe satelity składały się 4 mierniki ciśnienia i gęstości cząstek neutralnych, dwa spektrometry masowe (do pomiaru koncentracji wybranych cząstek) i dwa próbniki elektrostatyczne, mierzące koncentrację jonów oraz temperaturę elektronów.

10 lipca 1963 roku nastąpiła awaria akumulatorów zasilających. Trzy z czterech mierników ciśnienia i oba próbniki elektrostatyczne pracowały normalnie. Jeden ze spektrometrów przestał działać, a drugi działał z przerwami.

Ładunek[edytuj | edytuj kod]

Prace nad satelitą Explorer 17
  • Próbniki elektrostatyczne (Langmuira)
Explorer 17 posiadał dwa niezależne próbniki Langmuira. Jeden z nich mierzył gęstość jonów dodatnich, a drugi temperaturę elektronów. Działanie każdego opierało się o dwuelementowy miernik. Zewnętrzną elektrodę cylindryczną, o długości 10 cm, z umieszczoną koncentrycznie elektrodą kolektora, o wym. 0,056 × 23 cm. Potencjał elektrod był zmienny względem korpusu satelity. Próbnik temperatury elektronów przemiatał potencjał 10 razy na sekundę w dwóch przedziałach napięć (0-7,5 i 0-1,5 V). Próbnik gęstości jonów przemiatał napięcia od -3 do +2 V w ciągu 2 sekund. Jako dane przesyłane były wartości natężeń prądów elektrod kolektora
  • Czujniki ciśnienia (masa 7,7 kg; zużycie energii 38 W)
Do pomiarów ciśnienia cząstek neutralnych i ciśnienia w górnych warstwach atmosfery (na wys. od 260 do 900 km) używano 4 próżniomierzy: dwóch z zimną katodą (typu Redhead) i dwóch z żarzeniem (typu Bayard-Alpert). Czujniki te działały w czasie 4 minutowych okresów, gdy satelita znajdował się w zasięgu naziemnych stacji śledzenia. Pomiar cząstek neutralnych odbywał się poprzez bombardowanie ich elektronami. Powstały prąd był mierzony, a jego wartość przesyłana na Ziemię. Oba czujniki były zdolne do mierzenia ciśnienia z zakresu od 10-4(tj. 1012molekuł/cm³) do 10-11 tora. Po awarii akumulatorów przestał działać jeden z próżniomierzy typu Bayarda-Alperta.
Do pomiaru cząstek neutralnych (tlenu cząsteczkowego i molekularnego, azotu cząsteczkowego i molekularnego, helu, pary wodnej) używano dwóch magnetycznych spektrometrów masowych z podwójnym ogniskowaniem. Trwająca 64 sekundy sekwencja pomiarowa poprzedzana była jonizacją elektronami. Mierzono sześć prądów jonowych i prąd całkowity. Z powodu usterki jeden ze spektrometrów przestał działać, a drugi, z powodu złej orientacji statku, przegrzewał się. Tylko część napływających danych była użyteczna.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]