Program Explorer

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Program Explorer – program różnorakich amerykańskich satelitów prowadzących pomiary różnych rodzajów promieniowania i pól magnetycznych. Rejestrowały mikrometeoroidy. Wykonały badania geodezyjne atmosfery Ziemi oraz obserwacje radioastronomiczne. Początkowo program był realizowany przez Siły Zbrojne Stanów Zjednoczonych, a następnie przejęty przez Centrum Lotów Kosmicznych imienia Roberta H. Goddarda, podlegające NASA. Konstrukcje i wyposażenie satelitów są bardzo zróżnicowane[1].

Explorer 1 był pierwszym amerykańskim sztucznym satelitą naszej planety. Jego start miał miejsce 31 stycznia 1958 roku. Przeznaczony był do badań promieniowania kosmicznego. Odkrył pasy radiacyjne nazwane pasami Van Allena. Explorer 6 przekazał w 1959 roku pierwsze obrazy Ziemi z Kosmosu. Explorer 42 prowadził obserwacje nieba w zakresie promieniowania rentgenowskiego. Explorer 35 (w 1967 roku) i Explorer 49 (w 1973 roku) prowadziły badania z orbity wokółksiężycowej.

Program badawczy z użyciem tych satelitów został w dużej mierze zrealizowany dzięki Wernerowi von Braunowi przez Centrum Lotów Kosmicznych imienia George’a C. Marshalla (dostarcza rakiety nośne) i Jet Propulsion Laboratory. W latach 1958–2012 wyniesiono w przestrzeń ponad 90 satelitów z tej serii.

Przypisy

  1. Edmund Staniewski, Ryszard Pawlikowski: 15 lat podboju kosmosu 1957-1972. Warszawa: Wydawnictwo MON, 1974, s. 138-139.

Linki zewnętrzne[edytuj]