Fludeoksyglukoza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Fludeoksyglukoza (18F))
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Fludeoksyglukoza
Niepodpisana grafika związku chemicznego; prawdopodobnie struktura chemiczna bądź trójwymiarowy model cząsteczki
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny C6H11FO5
Masa molowa 182,15 g/mol
Wygląd białe ciało stałe[1]
Identyfikacja
Numer CAS 29702-43-0
63503-12-8 (18
F
)
PubChem 170049[2]
68614[3] (18
F
)
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)
Klasyfikacja medyczna
ATC V09IX04

Fludeoksyglukoza (FDG) – organiczny związek chemiczny, pochodna glukozy, w której grupa hydroksylowa w pozycji 2 zastąpiona została atomem fluoru.

Fluorodeoksyglukoza zawierająca promieniotwórczy izotop 18
F
jest podstawowym radiofarmaceutykiem używanym w badaniach pozytonowej emisyjnej tomografii komputerowej (PET)[4][5]. Jest podawana w formie zastrzyku dożylnego, zwykle 45 - 60 minut przed badaniem PET, badanie trwa od 30 - 60 minut[6]. Jest przyswajana przez wszystkie tkanki ciała, a różnice szybkości wchłaniania (wychwytu) glukozy przez prawidłowe i patologicznie zmienione tkanki jest podstawową właściwością pozwalającą na rozpoznanie ognisk chorobowych}}. Okres połowicznego rozpadu 18
F
wynosi 110 minut[5]. Stosowanie tego środka nie jest zalecane u kobiet w ciąży, z uwagi na możliwy negatywny wpływ promieniowania na rozwój płodu, może być stosowane w absolutnej konieczności[6]. Przez 12 godzin od podania pacjent powinien ograniczyć kontakty z osobami wrażliwymi na promieniowanie[6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Fludeoksyglukoza (nr F5006) – karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich (Merck KGaA) na obszar Polski. [dostęp 2017-01-31].
  2. Fludeoksyglukoza (CID: 170049) (ang.) w bazie PubChem, United States National Library of Medicine.
  3. Fludeoksyglukoza (18F) (CID: 68614) (ang.) w bazie PubChem, United States National Library of Medicine.
  4. Radiofarmaceutyki [w:] Doina Piciu, Endokrynologia nuklearna, Marek Dedecjus (red.), Medipage, 2015, s. 41, ISBN 978-83-64737-46-6.
  5. a b Publikacja w otwartym dostępie – możesz ją bezpłatnie przeczytać Zbigniew Wygoda, Andrea d’Amico, Barbara Jarząb, Tomografia emisji pozytonów (PET) i jej zastosowanie do wykrywania, lokalizacji i monitorowania guzów gruczołów wydzielania wewnętrznego, „Postępy Nauk Medycznych”, 10/2009, s. 840–847.
  6. a b c Ulotka do: Steripet, 250 MBq/ml, roztwór do wstrzykiwań. [dostęp 2019-01-16].

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.