Franciszek Sadurski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Franciszek Sadurski
Data i miejsce urodzenia 25 września 1911
Końskowola
Data i miejsce śmierci 30 kwietnia 2000
Warszawa
Poseł VIII kadencji Sejmu PRL
Okres od 23 marca 1980
do 31 sierpnia 1985
Przynależność polityczna Zjednoczone Stronnictwo Ludowe
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Order Sztandaru Pracy I klasy Order Krzyża Grunwaldu III klasy Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami Medal za Długoletnie Pożycie Małżeńskie Krzyż Partyzancki Krzyż Armii Krajowej

Franciszek Sadurski, ps. „Turoń”, „Krystyn”, „Walicki” (ur. 25 września 1911 w Końskowoli, zm. 30 kwietnia 2000 w Warszawie) – polski prawnik, żołnierz Batalionów Chłopskich, komendant obwodu Puławy Okręgu Lublin tej organizacji, major, poseł ZSL na Sejm PRL IV, V, VII i VIII kadencji (w latach 1965–1972 i 1976–1985).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się jako syn Jakuba i Marii. Kształcił się w Państwowym Gimnazjum im. A. J. ks. Czartoryskiego w Puławach. W 1938 ukończył studia prawnicze na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, po czym rozpoczął aplikację sądową i adwokacką[1]. W okresie młodzieżowym działał w Związku Młodzieży Polskiej „Pet” i „Zet”, a także Centralnego Związku Młodzieży Wiejskiej „Siew”. Na studiach był prezesem Związku Młodzieży Demokratycznej. Stał na czele struktur powiatowych ZMW „Siew” w Lublinie. Kierował również Powiatowym Urzędem Rozjemczym. Brał udział w kampanii wrześniowej, lecz uniknął niemieckiej niewoli. Jeszcze w 1939 zaangażował się w działalność niepodległościową. Współtworzył Chłopską Organizację Wolności „Racławice”. W połowie 1940 wstąpił do Batalionów Chłopskich. Działał na terenie powiatu puławskiego. Został mianowany komendantem obwodu Puławy Okręgu Lublin. Brał udział w licznych akcjach zbrojnych, m.in. w akcji na pociąg amunicyjny pod Gołębiem, walkach o wieś Barłogi i starciach z wycofującymi się Niemcami w Kurowie. Był redaktorem naczelnym podziemnej gazetki „Orle Ciosy”.

Po II wojnie światowej uzyskał dyplom Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego (1945), odbył także aplikację sędziowską i adwokacką. Od 1954 do 1983 praktykował jako adwokat w zespołach warszawskich nr 23, 25 i 4. Należał do Polskiego Stronnictwa Ludowego, następnie zaś (od 1949) do Zjednocznego Stronnictwa Ludowego, z którego został wykluczony w 1950 na fali walki z „obcością ideologiczną” – członkostwo przywrócono po przemianach październikowych. W latach 40. sprawował funkcję dyrektora departamentu w Ministerstwie Leśnictwa, następnie zaś sekretarza Naczelnej Rady Adwokackiej (1951–1954). W latach 1957–1959 z poręczenia ludowców wykonywał funkcję podsekretarza stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości. Po odejściu z resortu – ze względu na liberalne podejście do polityki karnej – powrócił do wykonywania funkcji w samorządzie adwokackim. Został prezesem Naczelnej Rady Adwokackiej (do 1964), następnie przewodniczącym Wyższej Komisji Dyscyplinarnej przy NRA (1964–1969). Przez szereg kadencji wykonywał mandat posła na Sejm PRL z rekomendacji ZSL. W IV kadencji (1965–1969) zasiadał w Komisjach Mandatowo-Regulaminowej i Wymiaru Sprawiedliwości[2], zaś w V (1969–1972) w Komisjach Mandatowo-Regulaminowej, Spraw Zagranicznych i Wymiaru Sprawiedliwości[3]. W VII kadencji (1976–1980) był z kolei członkiem Komisji Prac Ustawodawczych oraz Spraw Wewnętrznych i Wymiaru Sprawiedliwości[4], a w VIII (1980–1985) Komisji Prac Ustawodawczych, Spraw Zagranicznych, Odpowiedzialności Konstytucyjnej oraz Nadzwyczajnej do rozpatrzenia projektu ustawy o Trybunale Konstytucyjnym[5]. Po odejściu z aktywnej polityki przewodniczył m.in. Komisji Rewizyjnej NRA (1983–1986). Był także pracownikiem Biura Rzecznika Praw Obywatelskich[6].

Żonaty z prof. Anną Sadurską[7]. Mieli syna Wojciecha[8] i córki. Zmarł w 2000, został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach[9].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Lidia Bacela: Kto jest kim w Polsce 1984. Informator biograficzny. T. I. Warszawa: Interpress, 1984, s. 845.
  2. Strona sejmowa posła IV kadencji [dostęp: 19 października 2010].
  3. Strona sejmowa posła V kadencji [dostęp: 19 października 2010].
  4. Strona sejmowa posła VII kadencji [dostęp: 19 października 2010].
  5. Strona sejmowa posła VIII kadencji [dostęp: 19 października 2010].
  6. Gazeta Stołeczna”, nr 108 z 10 maja 2000, s. 17.
  7. „Gazeta Stołeczna”, nr 105 z 6–7 maja 2000, s. 16; nr 106 z 8 maja 2000, s. 19.
  8. „Gazeta Stołeczna”, nr 108 z 10 maja 2000, s. 16.
  9. „Gazeta Stołeczna”, nr 104 z 5 maja 2000, s. 19.
  10. M.P. z 2000 r. Nr 23, poz. 472
  11. M.P. z 1997 r. Nr 14, poz. 140 – pkt 1129.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Marian Wojtas: Słownik biograficzny żołnierzy Batalionów Chłopskich: IV Okręg Lublin. Lublin: Stowarzyszenie Byłych Żołnierzy Batalionów Chłopskich, 1998, s. 518–519. ISBN 83-85223-60-6.
  • Edmund Mazur, Adwokat Franciszek Sadurski (1911–2000), „Palestra”, nr 513–514, wrzesień–październik 2000, s. 211–215.