Głuchów (obwód sumski)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Głuchów
Глухів
ilustracja
Herb Flaga
Herb Flaga
Państwo  Ukraina
Obwód sumski
Zarządzający Miszel Tereszczenko (pidpryjemeć)
Wysokość 110 m n.p.m.
Populacja (2018)
• liczba ludności

33 279[1]
Nr kierunkowy + 380 5444
Kod pocztowy 41400
Położenie na mapie obwodu sumskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu sumskiego
Głuchów
Głuchów
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Głuchów
Głuchów
Ziemia51°41′N 33°54′E/51,683333 33,900000
Strona internetowa
Portal Portal Ukraina

Głuchów (ukr. Глухів, Hłuchiw) – historyczne miasto w obwodzie sumskim na Ukrainie, ok. 100 km na północny wschód od Konotopu i na południe od pobliskiej granicy z Rosją, nad rzeką Esmań, współrzędne geograficzne 51°41′N 33°54′E.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wzmiankowane w 1152 roku jako część księstwa czernihowskiego[2] na Siewierzy, zniszczonego przez plemiona kumańskie; w późniejszym średniowieczu od roku 1252 stolica samodzielnego księstwa czernihowskiego zależnego od chanatu tatarskiego. Od ok. 1320 roku w granicach Wielkiego Księstwa Litewskiego, utracony w 1503 na rzecz Wielkiego Księstwa Moskiewskiego, od roku 1618 (rozejm w Dywilinie) we władaniu, a od 1635 (Pokój polanowski) w granicach Rzeczypospolitej Obojga Narodów, w województwie czernihowskim. Pierwszym właścicielem wsi był Marek Kimber herbu Topór. W roku 1644 Głuchów otrzymał przywileje miejskie od króla Władysława IV Wazy. Po roku 1649 w autonomicznym Hetmanacie.

Od ugody perejasławskiej 1654 pod berłem cara Rosji[2].

W roku 1664 wojska polskie pod dowództwem króla Jana Kazimierza bez powodzenia próbowały zdobyć miasto.

Głuchów ok. 1900 r.

Po rozejmie andruszowskim z 1667 roku oddany przez Rzeczpospolitą Rosji. Kiedy Piotr I Wielki przeniósł tu w 1708 roku siedzibę hetmana (po zburzeniu Baturyna i wymordowaniu jego mieszkańców), znaczenie miasta wzrosło. Pod rządami ostatnich hetmanów zostało przebudowane w stylu barokowym. Częste pożary, które później nawiedzały miasto, doprowadziły je jednak do upadku. Od roku 1782 Głuchów należał do guberni nowogrod-siewierskiej, a od roku 1802 czernihowskiej, między gubernią kurską a gubernią orłowską. W roku 1880 miasto liczyło 15000 mieszkańców, w większości składało się ze społeczności żydowskiej. W mieście znajdowały się trzy cerkwie oraz dwie synagogi. W marcu 1918 oddziały bolszewickie dokonały pogromu Żydów, zabijając 400 osób[3].

W 1959 liczyła 22 962 mieszkańców[4].

W 1989 liczyła 35 869 mieszkańców[5].

Miasto ma bogaty dorobek w dziedzinie muzyki. Działała tu Głuchowska Akademia Muzyczna gdzie uczyli się tacy kompozytorzy jak m.in. Dmytro Bortnianski i – prawdopodobnie – Maksym Berezowski, a także słynny lutnista Tymoteusz Biełogradzki.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Miasta partnerskie[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Чисельність наявного населення України на 1 січня 2018 року. Державна служба статистики України. Київ, 2018. стор.62
  2. a b Глухов // Украинская Советская Энциклопедия. том 3. Киев, «Украинская Советская энциклопедия», 1980. стр.60
  3. J.L. Dekel-Chen: Anti-Jewish Violence: Rethinking the Pogrom in East European History. Indiana University Press, 2010, s. 10,84. (ang.)
  4. Всесоюзная перепись населения 1959 г.
  5. Всесоюзная перепись населения 1989 г. Численность городского населения союзных республик, их территориальных единиц, городских поселений и городских районов по полу

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]