Giovanni Battista Sammartini

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Giovanni Battista Sammartini

Giovanni Battista Sammartini (ur. ok. 1698 (1700?) w Mediolanie, zm. 1775 tamże) – włoski kompozytor, organista, kapelmistrz i nauczyciel. Był organistą katedralnym i kapelmistrzem w Mediolanie. Wśród jego uczniów znalazł się m.in. Ch. W. Gluck. Tworzył symfonie (ponad 70), opery (dwie), koncerty (przede wszystkim skrzypcowe), sonaty, muzykę kameralną i kościelną. Jego dzieła, szczególnie symfonie, znamionują nadejście klasycyzmu; Sammartini wykształcił cykl sonatowy i nowy styl instrumentacji pokrewny stylowi szkoły mannheimskiej. Już w roku 1734 pisał 4-częściowe symfonie. Technika rozwijania tematów muzycznych przez Sammartiniego zapowiada twórczość Haydna i Mozarta. Wczesne jego kompozycje pisane były w celach liturgicznych.

Utwory Sammartiniego są uporządkowane albo według numeru opusowego, jaki uzyskały za życia kompozytora, albo według katalogu J-C (Jenkins-Churgin).

Giovanni Battista Sammartini jest często mylony ze swoim bratem, Giuseppe, również kompozytorem (1695-1750), o podobnym dorobku oraz inicjale pierwszego imienia (G.).

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

  • Opery
    • Memet (3 akty)
  • Sonaty
    • na organy
    • na wiolonczelę
    • na skrzypce
    • na flet
    • Sonaty triowe (np. na flet, skrzypce i continuo)
  • Koncerty
    • na wiolonczelę i piccolo
    • na flet
    • na skrzypce
  • Symfonie
    • około 70