Goran Višnjić

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Goran Višnjić
Ilustracja
Goran Višnjić (2012)
Data i miejsce urodzenia 9 września 1972
Szybenik, Chorwacja
Zawód aktor, producent filmowy
Współmałżonek Eva Višnjić
(od 1999)
Lata aktywności od 1988

Goran Višnjić (ur. 9 września 1972[1] w Szybeniku[2]) – chorwacki aktor, który zdobył popularność występując w amerykańskich i brytyjskich filmach i serialach. Najbardziej stał się znany z roli doktora Luki Kovača w telewizyjnym serialu NBC Ostry dyżur[3].

Życiorys[edytuj kod]

Wczesne lata[edytuj kod]

Urodził się w Szybeniku jako młodszy syn, wychowywał się ze starszym bratem Joško. Jego ojciec, Željko był kierowcą autobusu, a jego matka, Milka, pracowała na rynku[4].

Kariera[edytuj kod]

Mając 9 lat związał się z lokalnym teatrem i był najmłodszym aktorem, który został wybrany do tytułowej roli w tragedii Szekspira Hamlecie w Teatralnym Festiwalu Letnim w Dubrowniku w Chorwacji. W wieku 16 lat zagrał młodego chorwackiego ekstremistę Ustasze w kontrowersyjnym dramacie telewizyjnym Braća po materi (1988)[5]. Ukończył Academy of Dramatic Art w Zagrzebiu[6]. W wieku 21 lat początkowo przejął rolę Laertesa i był dublerem Hamleta na krótko przed pierwszym występem. Wcielił się skazanego księcia przez siedem lat (1994-2000), zdobywając liczne nagrody Orlando (odpowiednik nagrody Tony Award)[7].

W momencie rozpadu Jugosławii, Višnjić odbywał trwającą rok służbę w Armii Jugosłowiańskiej (JNA), został spadochroniarzem. Opuścił JNA i wrócił do Szybenika. Tam przyłączył się do nowo powstałej Armii Chorwackiej, w której walczył w obronie miasta przeciw Serbom z Krajiny wspieranym przez JNA[8].

Franco Rossi zaangażował go do telefilmu Michele va alla guerra (1994). Po występie w telewizyjnym filmie Nocna straż (Night Watch, 1995) z Piercem Brosnanem, zagrał w dramacie wojennym Michaela Winterbottoma Aleja snajperów (Welcome to Sarajevo, 1997), a potem w Peacemaker (The Peacemaker, 1997) z Nicole Kidman i Hazardziści (Rounders, 1998) u boku Johna Malkovicha. Pod koniec 1999, w szóstym sezonie dołączył do obsady serialu NBC Ostry dyżur jako doktor Luka Kovač, podpisał kontrakt do trzynastego sezonu i pozostał do roku 2006. Wystąpił też z Jennifer Garner w produkcji Elektra (2005).

Życie prywatne[edytuj kod]

8 maja 1999 poślubił Evę Višnjić (ur. jako Ivana Vrdoljak), artystkę rzeźbiarkę, córkę reżysera Antuna Vrdoljaka, który pracował w chorwackiej Radiotelevision (1991-95). Para ma dwójkę adoptowanych dzieci - syna Tina (ur. 19 kwietnia 2007) i córkę Vivien Sofii (ur. 2009) oraz jednego syna Vigo Leo (ur. 2011)[9]. Zamieszkali w Los Angeles w Kalifornii, a także w domu na chorwackiej wyspie Hvar. Višnjić uznał ojcostwo córki, Lany Lourdes Rupić, której został ojcem w 2006 roku, od afery z chorwacką kobietą - Mirelą Rupić.

Filmografia[edytuj kod]

filmy fabularne[edytuj kod]

filmy TV[edytuj kod]

seriale TV[edytuj kod]

  • 1999–2009: Ostry dyżur (ER) jako dr Luka Kovač
  • 2003: American Masters: Robert Capa: In Love and War jako Robert Capa (głos)
  • 2006: Naša mala klinika jako Ivan Kolar
  • 2010: Boston's Finest jako Angus Martin
  • 2010: Tito jako Andrija Hebrang
  • 2010: The Deep jako Samson
  • 2010: Uczciwy przekręt (Leverage) jako Damien Moreau
  • 2011–2012: Pan Am jako Niko Lonza
  • 2013: Szkarłatna wdowa (Red Widow) jako Nicholae Schiller
  • 2014: Extant: Przetrwanie jako John Woods
  • 2015: Przekraczając granice (Crossing Lines) jako Marco Costanza

teledyski[edytuj kod]

Przypisy

  1. Goran Visnjic Biography & TV / Movie Credits (ang.). TVRage.Com. [dostęp 2016-07-02].
  2. Goran Visnjic Actor (ang.). TVGuide.com. [dostęp 2016-07-02].
  3. Goran Višnjić (ang.). Listal. [dostęp 2016-07-02].
  4. Goran Višnjić (ang.). Rotten Tomatoes. [dostęp 2016-07-02].
  5. Braća po materi (serb.). TvProfil. [dostęp 2016-07-02].
  6. Goran Visnjic (wł.). MYmovies. [dostęp 2016-07-03].
  7. Goran Višnjić Biography (ang.). TVGuide.com. [dostęp 2016-07-02].
  8. Goran Višnjić (cz.). ČSFD.cz. [dostęp 2016-07-02].
  9. Goran Višnjić (ang.). TV.com. [dostęp 2016-07-02].

Bibliografia[edytuj kod]