Przejdź do zawartości

Nicole Kidman

To jest dobry artykuł
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Nicole Kidman
Ilustracja
Nicole Kidman (2024)
Imię i nazwisko

Nicole Mary Kidman

Data i miejsce urodzenia

20 czerwca 1967
Honolulu

Zawód

aktorka, producentka filmowa, piosenkarka

Współmałżonek

Tom Cruise
(1990–2001; rozwód)
Keith Urban
(2006–2026; rozwód)

Lata aktywności

od 1983

Odznaczenia
Order Australii (cywilny)
Multimedia w Wikimedia Commons
Cytaty w Wikicytatach
Strona internetowa

Nicole Mary Kidman AC (ur. 20 czerwca 1967 w Honolulu) – australijsko-amerykańska aktorka, producentka filmowa i okazjonalnie piosenkarka. Dzięki ponad 40-letniej karierze w filmie i telewizji uchodzi za jedną z najlepszych i najbardziej uznanych aktorek na świecie. Laureatka licznych wyróżnień, w tym Nagrody Akademii Filmowej (Oscara), Nagrody Brytyjskiej Akademii Filmowej (BAFTA), dwóch nagród Emmy, Nagrody Gildii Aktorów Ekranowych (SAG), Srebrnego Niedźwiedzia, Pucharu Volpiego oraz sześciu Złotych Globów. W 2024 uhonorowana Nagrodą Amerykańskiego Instytutu Filmowego za całokształt twórczości.

Debiutowała w latach 80. rolami w australijskich filmach i serialach. Przełomem w jej karierze był film Martwa cisza (1989), po którym zaczęła występować w produkcjach hollywoodzkich. Zdobyła uznanie rolami w filmach Szybki jak błyskawica (1990), Za horyzontem (1992), Za wszelką cenę (1995), Batman Forever (1995), Totalna magia (1998), Oczy szeroko zamknięte (1999) i Moulin Rouge! (2001), za który otrzymała pierwszą nominację do Oscara. Za rolę Virginii Woolf w dramacie Godziny (2002) wygrała Oscara dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej. W kolejnych latach była nominowana do Oscara za filmy Między światami (2010), Lion. Droga do domu (2016) oraz Lucy i Desi(inne języki) (2021). Uznanie i popularność przyniosły jej także role w filmach Inni (2001), Dogville (2003), Wzgórze nadziei (2003), Narodziny (2004), Złoty kompas (2007), Australia (2008), Aquaman (2018), Gorący temat (2019) i Babygirl(inne języki) (2024).

Od 2017 regularnie występuje w telewizji. Za rolę w serialu Wielkie kłamstewka (2017–2019) otrzymała nagrodę Emmy dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej w miniserialu lub filmie telewizyjnym(inne języki). W kolejnych latach wystąpiła między innymi w serialach Od nowa(inne języki) (2020), Dziewięcioro nieznajomych (2021–2025) i Special Ops: Lioness(inne języki) (2023–2024). Zagrała także kilka ról teatralnych. Jako piosenkarka nagrała utwory na potrzeby ścieżek dźwiękowych swoich filmów i seriali, a także niezwiązane z rolami, w tym przebój „Somethin’ Stupid” (2001) w duecie z Robbiem Williamsem. Od 2010 prowadzi wytwórnię filmowo-telewizyjną Blossom Films(inne języki).

W 2020 „The New York Times” przyznał jej piąte miejsce w zestawieniu najlepszych aktorów XXI wieku. W 2004 i 2018 znalazła się na liście 100 najbardziej wpływowych osób na świecie tygodnika „Time”. W 2007 została odznaczona Orderem Australii.

Dzieciństwo i młodość

[edytuj | edytuj kod]

Nicole Mary Kidman urodziła się 20 czerwca 1967 w Honolulu na Hawajach jako córka Australijczyków, którzy przebywali tam tymczasowo na studenckich wizach[1][2][3]. Jako że urodziła się na terytorium Stanów Zjednoczonych, zyskała podwójne, australijsko-amerykańskie obywatelstwo[4][5]. Otrzymała hawajskie imię Hōkūlani („niebiańska gwiazda”), zainspirowane słoniem, który urodził się w podobnym czasie w zoo w Honolulu[6]. Ma korzenie angielskie, irlandzkie i szkockie[7][8]. Jej ojciec, Antony Kidman(inne języki) (1938–2014), był biochemikiem, psychologiem klinicznym i naukowcem, a w czasie jej narodzin studiował podyplomowo na University of Hawaiʻi at Mānoa(inne języki)[9][10][11]. Matka, Janelle Ann Kidman (z domu Glenny, ok. 1938–2024), była instruktorką pięlegniarstwa, redaktorką książek męża i członkinią australijskiej feministycznej organizacji lobbystycznej, Women’s Electoral Lobby(inne języki)[12][13]. Pierwsze lata życia spędziła w Waszyngtonie, gdzie jej rodzice brali udział w protestach przeciwko wojnie wietnamskiej[14]. Gdy miała trzy lata, rodzina powróciła do Australii[15]. Ma młodszą siostrę Antonię(inne języki) (ur. 1970), dziennikarkę i prezenterkę telewizyjną[16].

Dorastała w Longueville w aglomeracji Sydney, gdzie uczęszczała do szkół Lane Cove Public School i North Sydney Girls High School(inne języki). W wieku trzech lat zaczęła uczęszczać na zajęcia z baletu[17]. Do marzenia o zostaniu aktorką zainspirowała ją rola Margaret Hamilton(inne języki) w filmie Czarnoksiężnik z Oz (1939)[18]. W Sydney uczęszczała na zajęcia z aktorstwa w Phillip Street Theatre(inne języki), między innymi z Naomi Watts, a następnie w Australian Theatre for Young People(inne języki), gdzie specjalizowała się w dramacie i pantomimie[17]. Aby rozwinąć karierę aktorską, przerwała naukę w szkole średniej[7][15].

Działalność artystyczna

[edytuj | edytuj kod]

1983–1989

[edytuj | edytuj kod]

W 1983, w wieku 16 lat, zadebiutowała jako aktorka w australijskim filmie Bush Christmas(inne języki)[7]. Zaczęła pojawiać się w australijskich filmach i serialach telewizyjnych; zagrała m.in. w filmach: Bandyci kontra BMX(inne języki) (1983), Windrider(inne języki) (1986) i Królowie nocy (1988), a także wystąpiła w serialach: Five Mile Creek(inne języki) (1985) i Winners(inne języki) (1985) oraz w filmach telewizyjnych Chase Through the Night(inne języki) (1983), Skin Deep(inne języki) (1984), Matthew i syn(inne języki) (1984), Room to Move(inne języki) (1985) i Un’ Australiana a Roma (1987). Popularność przyniosła jej rola Megan Goddard w miniserialu Wietnam(inne języki) (1987), za którą zdobyła swoją pierwszą nagrodę Australian Film Institute[19][20]. Drugą nominację przyniosła jej rola drugoplanowa w filmie Emerald City(inne języki) (1988)[21]. W 1988 występowała w sztuce teatralnej Stalowe magnolie(inne języki), najpierw od maja w Melbourne[22], a następnie od sierpnia w Sydney[23].

W kwietniu 1989 odbyła się premiera jej pierwszej produkcji hollywoodzkiej, dreszczowca Martwa cisza[24], w którym wcieliła się w Rae Ingram, żonę oficera marynarki wojennej, zagrożoną przez rozbitka na morzu (w tej roli Billy Zane). Film okazał się przełomem w jej karierze i przyniósł jej międzynarodową popularność[25]. Krytyk filmowy z magazynu „Variety” napisał: „Kidman jest znakomita w całym filmie. Nadaje postaci Rae prawdziwą wytrwałość i energię”[26], zaś Roger Ebert ocenił: „W swoich wspólnych scenach Kidman i Zane wzbudzają prawdziwą, namacalną nienawiść”[24]. Również w 1989 zagrała główną rolę w australijskim miniserialu Bangkok Hilton(inne języki), emitowanym w listopadzie przez Network 10[19][27].

1990–1999

[edytuj | edytuj kod]

Wystąpiła jako młoda lekarka, która zakochuje się w kierowcy NASCAR, w filmie Szybki jak błyskawica (1990) u boku swojego ówczesnego partnera, Toma Cruise’a[28]. Film odniósł sukces komercyjny i był jednym z największych przebojów roku w box office[29]. Wcieliła się w jedną z trzech licealistek (wraz z Thandie Newton i Naomi Watts) w australijskim filmie Randka na przerwie, który wszedł na ekrany kin w marcu 1991[30]. Film został nagrodzony przez Australijski Instytut Filmowy w kategorii najlepszy film[31]. Następnie wystąpiła w roli kochanki głównego bohatera (w tej roli Loren Dean) w filmie Billy Bathgate, którego premiera odbyła się w listopadzie 1991. Recenzent „The New York Times” określił ją jako „piękność z, jak się okazuje, poczuciem humoru”[32]. Rola przyniosła jej nominację do Złotego Globu dla najlepszej aktorki drugoplanowej w filmie[33]. W maju 1992 ukazał się film Rona Howarda Za horyzontem, w którym wystąpiła u boku Cruise’a jako irlandzka partnerka jego bohatera, Shannon[34][35]. Film zarobił 138 milionów dolarów[36]. W 1993 pojawiła się w dwóch filmach. Pierwszym z nich był Pełnia zła, w którym wcieliła się w żonę bohatera granego przez Aleca Baldwina, wydany w październiku[37]. Drugim był Gra o życie, wydany w listopadzie, gdzie zagrała żonę bohatera Michaela Keatona[38]. W listopadzie 1993 poprowadziła odcinek programu telewizyjnego Saturday Night Live[39].

W maju 1995 na 48. MFF w Cannes odbyła się premiera filmu Gusa Van Santa Za wszelką cenę, w którym wystąpiła w głównej roli jako prezenterka pogody Suzanne Stone[40]. Krytyk filmowy Mick LaSalle(inne języki) z „San Francisco Chronicle(inne języki)” ocenił jej występ: „Wnosi do roli warstwy znaczenia, intencji i impulsu. Opowiadając historię z perspektywy pierwszej osoby – jak robi to przez cały film – Kidman pozwala zobaczyć kalkulacje, kręcące się tryby, transparentne próby oczarowania, które jednakowo skutecznie oczarowują”[41]. Za występ w filmie otrzymała Złoty Glob dla najlepszej aktorki w filmie komediowym lub musicalu[42] i była nominowana do Nagrody Brytyjskiej Akademii Filmowej (BAFTA)[43]. Wcieliła się w drugoplanową rolę doktor Chase Meridian w filmie Batman Forever, opartym na komiksach DC Comics o Batmanie, którego zagrał Val Kilmer. Film wszedł na ekrany kin w czerwcu 1995 i zarobił 337 milionów dolarów[44][45]. Wystąpiła jako Isabel Archer, u boku Barbary Hershey i Johna Malkovicha, w filmie Jane Campion Portret damy, adaptacji powieści pod tym samym tytułem. Jego premiera odbyła się w sierpniu 1996 na 53. MFF w Wenecji[46]. Następnie zagrała doktor Julię Kelly, specjalistkę ds. energetyki jądrowej, w dreszczowcu Peacemaker. Film, w którym pojawiła się u boku George’a Clooneya, wszedł na ekrany kin we wrześniu 1997 i zarobił ponad 110 milionów dolarów[47][48].

Zagrała jedną z głównych ról w filmie fantasy Totalna magia, wydanym w październiku 1998. Wraz z Sandrą Bullock wcieliły się w siostry-czarownice, które stają w obliczu groźnej klątwy, uniemożliwiającej im znalezienie trwałej miłości[49]. Film poniósł porażkę w box office[50]. Również w 1998 występowała w sztuce Davida Hare’a The Blue Room(inne języki), najpierw od września na West Endzie[51], a następnie od grudnia na Broadwayu[52]. Otrzymała za nią nominację do Laurence Olivier Award dla najlepszej aktorki[53]. Wraz z mężem, Tomem Cruisem, wcieliła się w parę w dreszczowcu erotycznym Oczy szeroko zamknięte. Był to ostatni film wyreżyserowany przez Stanleya Kubricka, wydany w lipcu 1999, po jego śmierci[54]. Film odniósł sukces komercyjny, zarabiając 162 miliony dolarów[55]. „Slant Magazine” nazwał go drugim najlepszym filmem lat 90.[56], zaś BBC umieściło go w rankingu 100 najlepszych amerykańskich filmów w historii[57].

2000–2009

[edytuj | edytuj kod]
Kidman podczas premiery Moulin Rouge! na 54. MFF w Cannes (2001)

Wystąpiła w roli Satine, artystki kabaretowej i kurtyzany, w filmie muzycznym Baza Luhrmanna Moulin Rouge! u boku Ewana McGregora. Jego premiera odbyła się w maju 2001 na 54. MFF w Cannes[58]. Zaśpiewała w kilku utworach muzycznych nagranych do filmu i wydanych na jego ścieżce dźwiękowej[59]. Recenzent CNN ocenił, że była to jej najlepsza rola od czasu Za wszelką cenę (1995), dodając: „Jako Satine jest olśniewająca i oszałamiająca. Porusza się z całkowitą pewnością siebie przez cały film. Kidman wydaje się specjalizować w postaciach «królowej lodu», ale w przypadku Satine pozwala sobie na odrobinę odwilży”[58]. Dzięki filmowi zdobyła swój drugi Złoty Glob dla najlepszej aktorki w filmie komediowym lub musicalu[60], ponadto otrzymała pierwszą nominację do Nagrody Akademii Filmowej (Oscara) i grupową nominację z obsadą do Nagrody Gildii Aktorów Ekranowych (SAG)[61][62]. Moulin Rouge! zarobił około 180 milionów dolarów[63], został uhonorowany nagrodą National Board of Review dla najlepszego filmu roku[64] i otrzymał osiem nominacji do Oscarów, m.in. za najlepszy film[61]. Pochodzący z filmu i ścieżki dźwiękowej singiel „Come What May(inne języki)”, który nagrała w duecie z McGregorem, był ósmym największym przebojem roku w Australii[65], gdzie dotarł do 10. miejsca notowania Top 50 Singles[66].

W sierpniu 2001 na ekrany kin wszedł horror Alejandro Amenábara Inni, w którym wystąpiła w głównej roli jako Grace Stewart, kobietę podejrzewającą, że jej dom jest nawiedzony. Krytyk filmowy Roger Ebert napisał, że „Nicole Kidman udało się przekonać nas, że jest normalną osobą w niepokojącej sytuacji, a nie tylko typową histeryczką z horroru”[67], zaś A. O. Scott(inne języki) z „The New York Times” ocenił jej występ: „Uosabia ten niestabilny amalgamat z przekonaniem, które samo w sobie jest przerażające. Lodowata rezerwa, która czasami blokuje jej ekspresyjny dar, staje się tu fundamentem jej najbardziej złożonego emocjonalnie występu do tej pory”[68]. Rola przyniosła jej nominacje do BAFTA, Złotego Globu i Goi dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej[43][69][70], a film zarobił 210 milionów dolarów[71]. Następnie wystąpiła w roli Nadii, kandydatki głównego bohatera na żonę z katalogu, w filmie Dziewczyna na urodziny, którego premiera odbyła się we wrześniu 2001 na 58. MFF w Wenecji[72]. W listopadzie 2001 ukazał się album Robbiego Williamsa Swing When You’re Winning, na który nagrał z nią w duecie cover utworu Franka i Nancy Sinatrów „Somethin’ Stupid”[73]. Piosenka ukazała się w grudniu 2001 na singlu[74] i odniosła sukces komercyjny, docierając do pierwszych miejsc list przebojów między innymi w Wielkiej Brytanii[75] oraz na ogólnoeuropejskim European Hot 100[76]. Ponadto między innymi w Wielkiej Brytanii i Australii utwór został certyfikowany złotem[77][78].

Wcieliła się w pisarkę Virginię Woolf w dramacie Stephena Daldry’ego Godziny, który wszedł na ekrany kin w grudniu 2002. Na potrzeby roli nosiła prostetyczny nos. Stephen Holden(inne języki) z „The New York Times” napisał: „Kidman w niezwykle odważnym występie przywołuje dziką wewnętrzną wojnę, jaką błyskotliwy umysł toczy z systemem wadliwych połączeń, który przesyła do jej mózgu palący, szalony trzask”[79]. Dramat został uhonorowany nagrodą National Board of Review dla najlepszego filmu roku[80]. Był wyświetlany konkursowo na 53. MFF w Berlinie, gdzie wraz z odtwórczyniami dwóch pozostałych głównych ról, Meryl Streep i Julianne Moore, otrzymała wspólnego Srebrnego Niedźwiedzia dla najlepszej aktorki[81]. Podczas 75. ceremonii wręczenia Oscarów, gdzie Godziny były nominowane w ośmiu kategoriach (w tym najlepszy film)[82], zdobyła jako pierwsza Australijka w historii nagrodę dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej[83][15]. Rola przyniosła jej również BAFTA dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej[84] i Złoty Glob dla najlepszej aktorki w filmie dramatycznym[85], a także dwie nominacje do SAG, indywidualną i grupową dla obsady[86].

Kidman podczas premiery Dogville na 56. MFF w Cannes (2003)

W maju 2003 na 56. MFF w Cannes odbyła się premiera eksperymentalnego filmu Larsa von Triera Dogville, w którym wcieliła się w główną rolę Grace, poszukującej schronienia przed gangsterami[87]. Peter Travers z „Rolling Stone’a” napisał, że dała w nim „najbardziej wstrząsający występ w swojej karierze”[88]. W sierpniu 2003 na 60. MFF w Wenecji odbyła się premiera dramatu Roberta Bentona Piętno, w którym wystąpiła jako Faunia, kochanka głównego bohatera (granego przez Anthony’ego Hopkinsa)[89]. W październiku 2003 odbyła się premiera filmu Jane Campion Tatuaż, który współprodukowała[90]. W grudniu 2003 na ekrany kin wszedł dramat historyczny Anthony’ego Minghelli Wzgórze nadziei. Wcieliła się w nim w Adę, mieszkankę południa Stanów Zjednoczonych w czasach wojny secesyjnej, która zakochuje się w głównym bohaterze (w tej roli Jude Law). Richard Corliss z czasopisma „Time” ocenił: „Kidman czerpie siłę z trudnej sytuacji Ady i stopniowo rośnie, dosłownie promieniując. Jej rzeźbiarska bladość ustępuje miejsca ciepłemu blaskowi w świetle ognia”[91]. Rola przyniosła jej nominację do Złotego Globu dla najlepszej aktorki w filmie dramatycznym[92]. Wzgórze nadziei zarobiło 173 miliony dolarów[93], ponadto było najczęściej nominowanym filmem w 57. edycji BAFTA[94] i 61. edycji Złotych Globów[92].

W czerwcu 2004 na ekrany kin weszła czarna komedia Żony ze Stepford, w której wcieliła się w główną rolę Joanny Eberhart, kobiety żyjącej w miasteczku z podejrzanymi mieszkańcami[95]. We wrześniu 2004 na 61. MFF w Wenecji odbyła się premiera filmu Jonathana Glazera Narodziny, w którym wystąpiła w roli Anny, przekonanej, że jej syn jest reinkarnacją jej zmarłego męża[96]. Mimo mieszanych recenzji i kontrowersji związanych z faktem, że w jednej ze scen kąpie się z 10-latkiem, krytycy filmowi uznali Annę za jedną z jej najlepszych kreacji w karierze[97], a rola przyniosła jej nominację do Złotego Globu[98]. W kwietniu 2005 na ekrany kin wszedł dramat polityczny Sydneya Pollacka Tłumaczka, w którym wystąpiła jako Silvia Broome, tłumaczka pracująca dla ONZ, u boku Seana Penna[99]. Następnie zagrała u boku Willa Ferrella w komedii romantycznej Czarownica, wydanej w czerwcu 2005. Wcieliła się w postać czarownicy Isabel Bigelow, która zakochuje się w zwykłym śmiertelniku[100]. Film przyniósł jej i Ferrelowi Złotą Malinę za najgorsze ekranowe połączenie[101].

Kidman w 2006

W listopadzie 2006 odbyły się premiery dwóch filmów z jej udziałem. Pierwszym był dramat Futro. Portret wyobrażony Diane Arbus, w którym wcieliła się w fotografkę Diane Arbus, u boku Roberta Downeya Jr. Jessica Reaves z „Chicago Tribune” oceniła, że „to być może najbardziej poruszający występ Kidman”[102]. Drugim był film animowany Happy Feet: Tupot małych stóp, w którym dubbingowała pingwinicę Normę Jean[103]. Ponadto nagrała na potrzeby ścieżki dźwiękowej cover utworu Prince’a „Kiss”[104]. Film zarobił 385 milionów dolarów[105]. W sierpniu 2007 na ekrany kin wszedł horror fantastycznonaukowy Inwazja, w którym wcieliła się w doktor Carol Bennell[106]. W tym samym miesiącu odbyła się premiera filmu Margot jedzie na ślub, w którym zagrała Margot, usiłującą zapobiec małżeństwu siostry[107]. Jej kolejną rolą była Marisa Coulter w filmie fantasy Złoty kompas, opartym na książce Zorza północna(inne języki) z trylogii Philipa Pullmana Mroczne materie. Film miał premierę w listopadzie 2007 i, mimo mieszanych recenzji, zarobił 372 miliony dolarów[108][109][110].

W listopadzie 2008 odbyła się premiera dramatu Australia w reżyserii Baza Luhrmanna. Wcieliła się w nim u boku Hugh Jackmana w główną rolę lady Sarah Ashley, brytyjskiej arystokratki żyjącej w Australii w czasie II wojny światowej. Megan Lehmann z „The Hollywood Reporter” oceniła, że „Kidman dała jeden ze swoich najbardziej angażujących występów”[111], zaś David Ansen(inne języki) z „Newsweeka” napisał: „Kidman wydaje się rozkwitać pod okiem Luhrmanna – jest zabawna, ciepła i czarująca”[112]. Film zarobił około 212 milionów dolarów[113], co było drugim najwyższym wynikiem w historii australijskiej kinematografii, i otrzymał osiem nominacji do nagród Australijskiego Instytutu Filmowego[114]. W październiku 2023 w serwisach strumieniowych Hulu i Disney+ udostępniono jego rozszerzoną wersję w formie miniserialu Faraway Downs[115]. Jej kolejną rolą była drugoplanowa postać Claudii w filmie muzycznym Roba Marshalla Dziewięć, który wszedł na ekrany kin w grudniu 2009[116]. Zaśpiewała w nim piosenkę „Unusual Way”, wydaną na ścieżce dźwiękowej do filmu[117]. Wraz z resztą obsady otrzymała grupową nominację do nagrody SAG[118].

2010–2019

[edytuj | edytuj kod]

W 2010 założyła z Perem Saarim wytwórnię filmową Blossom Films(inne języki)[119]. Jej pierwszą produkcją był dramat Między światami, w którym wcieliła się w Beccę Corbett, pogrążoną w rozpaczy po śmierci dziecka. Premiera odbyła się we wrześniu 2010[120][121]. Kirk Honeycutt z „The Hollywood Reporter” napisał: „Jej występ jest fascynujący, ponieważ gra praktycznie cały film na dwóch poziomach: powierzchownym życiu codziennym i tym, co wciąż powraca w jej głowie”[122]. Rola przyniosła jej nominacje do Oscara, Złotego Globu i SAG dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej[123][124][125]. Następnie zagrała drugoplanową rolę Devlin Adams w komedii romantycznej Żona na niby, wydanej w lutym 2011[126]. Wyprodukowała film Monte Carlo, który wszedł na ekrany w lipcu 2011[127][128]. We wrześniu 2011 odbyła się premiera dreszczowca Anatomia strachu, w którym wraz z Nicolasem Cage'em wcieliła się w małżonków wziętych jako zakładników[129]. W maju 2012 na 65. MFF w Cannes miał premierę film Pokusa, w którym zagrała drugoplanową rolę Charlotte, kochanki bohatera granego przez Zaca Efrona[130]. Otrzymała za niego nominacje do Złotego Globu i SAG dla najlepszej aktorki drugoplanowej[131][132].

Kidman podczas festiwalu Tropfest(inne języki) (2012)

Również w maju 2012 kanał HBO wyemitował film telewizyjny Hemingway i Gellhorn, w którym wcieliła się w Marthę Gellhorn, partnerkę Ernesta Hemingwaya (w tej roli Clive Owen) w czasie hiszpańskiej wojny domowej[133]. Rola przyniosła jej nominacje do Primetime Emmy, Złotego Globu i SAG dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej w miniserialu lub filmie telewizyjnym[134][131][132]. W lipcu 2012 został wydany czytany przez nią audiobook z powieścią Virginii Woolf Do latarni morskiej[135]. W styczniu 2013 ukazał się dreszczowiec Stoker, w którym wcieliła się w Evelyn Stoker, matkę głównej bohaterki[136]. We wrześniu 2013 odbyła się premiera filmu wojennego Droga do zapomnienia, w którym zagrała Patricię Wallace, żonę oficera Erica Lomaxa (w tej roli Colin Firth)[137]. Jej kolejną rolą była Grace Kelly, księżna Monako, w filmie biograficznym Grace księżna Monako, którego premiera odbyła się w maju 2014 na 67. MFF w Cannes[138]. Choć w wybranych krajach był wyświetlany w kinach, w Stanach Zjednoczonych miał premierę w telewizji[139]. Za sprawą roli została nominowana do SAG[140]. Ponownie wystąpiła u boku Colina Firtha, jak również Marka Stronga, w dreszczowcu Zanim zasnę, wydanym we wrześniu 2014. Wcieliła się w Christine Lucas, która traci pamięć wskutek wypadku samochodowego[141].

W listopadzie 2014 telewizja HBO wyemitowała Witam panie: Film, filmową kontynuację serialu Witam panie, w której wystąpiła w roli cameo siebie samej[142]. Również w listopadzie 2014 odbyła się premiera filmu aktorsko-animowanego Paddington, w którym zagrała główną antagonistkę, Millicent Clyde[143]. Jego dochód (nie licząc wznowień kinowych) wyniósł około 268 milionów dolarów[144]. Następnie wcieliła się w główną rolę Catherine Parker w dreszczowcu Na skraju klifu(inne języki), wyświetlonym premierowo w styczniu 2015[145]. W lutym 2015 na 65. MFF w Berlinie odbyła się premiera filmu biograficznego Królowa pustyni, w którym zagrała główną rolę brytyjskiej podróżniczki Gertrude Bell, przemierzającej Bliski Wschód[146]. We wrześniu 2015 ukazał się film Rodzina Fangów(inne języki), w którym wraz z Jasonem Batemanem wcieliła się w rodzeństwo poszukujące zaginionych rodziców, dodatkowo go współprodukowała poprzez Blossom Films(inne języki)[147]. Od września do listopada 2015 występowała na West Endzie w sztuce Photograph 51(inne języki). Wcieliła się w brytyjską biofizyczkę Rosalind Franklin podczas prac nad odkryciem podwójnej helisy DNA[148]. Rola przyniosła jej nagrodę Evening Standard Theatre Award dla najlepszej aktorki i nominację do Laurence Olivier Award[149][150].

W listopadzie 2015 na ekrany kin wszedł dreszczowiec Sekret w ich oczach(inne języki), remake argentyńsko-hiszpańskiego filmu pod tym samym tytułem z 2009, w którym zagrała drugoplanową rolę prokurator Claire Sloan[151]. W lutym 2016 na 66. MFF w Berlinie odbyła się premiera filmu biograficznego Geniusz(inne języki) o redaktorze Maxwellu Perkinsie(inne języki) (w tej roli Colin Firth), w którym zagrała drugoplanową rolę kostiumografki Aline Bernstein(inne języki)[152]. We wrześniu 2016 ukazał się dramat biograficzny Lion. Droga do domu o hinduskim przedsiębiorcy Saroo Brierleyu, którego zagrał Dev Patel. Wcieliła się w nim w drugoplanową rolę jego adopcyjnej matki, Sue Brierley[153]. Richard Roeper(inne języki) z „Chicago Sun-Times” napisał: „Kidman daje mocny i poruszający występ (…). To film równie dobry, jak wszystko, co nakręciła w ciągu ostatniej dekady”[154]. Film zarobił 140 milionów dolarów[155] i zdobył 12 nominacji do nagród Australijskiej Akademii Sztuk Kinowych i Telewizyjnych (AACTA), w tym dla niej jako najlepszej aktorki drugoplanowej, z czego wszystkie zakończyły się triumfem[156]. Zdobyła również nagrodę AACTA dla najlepszej aktorki drugoplanowej w edycji poświęconej produkcjom zagranicznym[157]. Rola przyniosła jej także nominacje do Oscara, BAFTA, Złotego Globu i SAG w kategoriach najlepszej aktorki drugoplanowej[158][159][160][161].

Kidman podczas 70. MFF w Cannes (2017)

Powróciła do telewizji za sprawą serialu (wówczas promowanego jako miniserial) Wielkie kłamstewka, stworzonego przez Davida E. Kelleya i emitowanego przez HBO od lutego 2017. Wcieliła się w nim w Celeste Wright, jedną z przyjaciółek mieszkających w Monterey, ofiarę przemocy domowej ze strony męża (którego zagrał Alexander Skarsgård), ponadto była jego producentką wykonawczą[162]. Amerykański Instytut Filmowy zamieścił go w dziesiątce najlepszych programów telewizyjnych roku[163]. Matthew Jacobs z portalu HuffPost ocenił, że „dała występ definiujący karierę”[164], zaś Ann Hornaday z „The Washington Post” napisała, że sprawą serialu „Kidman należy do panteonu wielkich aktorek”[165]. Rola przyniosła jej nagrody Primetime Emmy, Złotego Globu i SAG w kategoriach najlepszej aktorki pierwszoplanowej w miniserialu lub filmie telewizyjnym[166][167][168]. Jako producentka wykonawcza była także współlaureatką Primetime Emmy za najlepszy miniserial(inne języki) i Złotego Globu za najlepszy miniserial lub film telewizyjny[169][170].

W maju 2017 na 70. MFF w Cannes miały premiery cztery produkcje z jej udziałem: filmy Jak rozmawiać z dziewczynami na prywatkach(inne języki), Zabicie świętego jelenia i Na pokuszenie oraz drugi sezon serialu telewizyjnego Tajemnice Laketop, zatytułowany Tajemnice Laketop: China Girl[171]. W Jak rozmawiać z dziewczynami na prywatkach zagrała drugoplanową postać punkówy Boadicea[172]. W Zabiciu świętego jelenia, wyreżyserowanym przez Jorgosa Lantimosa, wcieliła się wraz z Colinem Farrellem w małżeństwo, które spędza czas z tajemniczym nastolatkiem[173]. W Na pokuszenie wystąpiła jako przełożona dziewczęcej szkoły w czasie wojny secesyjnej, która opiekuje się rannym żołnierzem (w tej roli Farrell)[174]. W Tajemnicach Laketop: China Girl, których emisja telewizyjna w BBC Two rozpoczęła się w lipcu 2017, wcieliła się w adopcyjną matkę głównej bohaterki[175]. Serial przyniósł jej nagrodę AACTA dla najlepszej aktorki gościnnej lub drugoplanowej w serialu dramatycznym[156]. We wrześniu 2017 odbyła się premiera komediodramatu Spragnieni życia, remake’u francuskiego filmu Nietykalni (2011), w którym zagrała drugoplanową postać Yvonne, asystentki sparaliżowanego Philipa (w tej roli Bryan Cranston)[176]. W sierpniu 2018 ukazał się film kryminalny Niszczycielka(inne języki), w którym wystąpiła w głównej roli jako Erin Bell, była tajna policjantka, która mści się na członkach gangu[177]. Otrzymała za niego nominację do Złotego Globu[178].

Wraz z Russellem Crowe'em wcieliła się w parę, która wysyła syna (w tej roli Lucas Hedges) na terapię konwersyjną w filmie Wymazać siebie, wydanym we wrześniu 2018[179]. Zdobyła za tę rolę dwie nagrody AACTA dla najlepszej aktorki drugoplanowej, w sekcji filmów rodzimych i sekcji filmów zagranicznych[180][181]. Następnie wystąpiła w roli drugoplanowej jako Atlanna, była królowa Atlantydy i matka Aquamana (którego zagrał Jason Momoa), w filmie superbohaterskim Aquaman z franczyzy DC Extended Universe, którego premiera odbyła się w listopadzie 2018[182][183]. Film zarobił 1,1 miliarda dolarów, stając się najbardziej dochodową pozycją w jej karierze[184]. W czerwcu 2019 kanał HBO rozpoczął emisję drugiego sezonu serialu Wielkie kłamstewka, w którym powróciła w roli Celeste Wright i jako producentka wykonawcza[185]. Otrzymała za ten sezon indywidualną nominację do Złotego Globu oraz nominację grupową z obsadą do SAG[186][187]. We wrześniu 2019 miała miejsce premiera filmu Szczygieł, w którym zagrała panią Barbour, adopcyjną matkę głównego bohatera[188]. Następnie wcieliła się w Gretchen Carlson, jedną z trzech dziennikarek Fox News (granych też przez Charlize Theron i Margot Robbie), które usiłowały ujawnić molestowanie seksualne ze strony szefa stacji, w filmie Gorący temat, który wszedł na ekrany kin w grudniu 2019[189]. Otrzymała za tę rolę dwie nominacje do SAG – indywidualną i grupową wraz z obsadą[187].

Od 2020

[edytuj | edytuj kod]
Kidman podczas 44. MFF w Toronto (2019)

W październiku 2020 kanał HBO rozpoczął emisję miniserialu Od nowa(inne języki), stworzonego przez Davida E. Kelleya. Wystąpiła w nim w głównej roli jako terapeutka Grace Fraser, ponadto była jego producentką wykonawczą i zaśpiewała w jego czołówce utwór „Dream a Little Dream of Me(inne języki)”[190][191][192]. Miniserial odnotował najwyższą oglądalność spośród wszystkich seriali HBO w 2020[193] i przyniósł jej nominacje do Złotego Globu oraz SAG[194][195]. W grudniu 2020 serwis strumieniowy Netflix udostępnił film muzyczny Bal(inne języki), w którym wcieliła się w wokalistkę Angie Dickinson; zaśpiewała w nim także kilka piosenek, wydanych na ścieżce dźwiękowej[196][197]. W sierpniu 2021 platforma Hulu rozpoczęła udostępnianie stworzonego przez Kelleya serialu (wówczas promowanego jako miniserial) Dziewięcioro nieznajomych, w którym zagrała główną rolę Mashy, prowadzącej ośrodek odnowy biologicznej; była też jego producentką wykonawczą. Serial odnotował najwyższe wyniki oglądalności w historii programów oryginalnych Hulu[198][199].

W grudniu 2021 odbyła się premiera filmu biograficznego Lucy i Desi(inne języki) w reżyserii Aarona Sorkina, w którym wcieliła się w główną rolę Lucille Ball[200]. Choć jej obsadzenie wywołało w mediach krytykę ze względu na brak podobieństwa fizycznego do Ball, rola została pozytywnie przyjęta przez krytykę filmową[201][202]. Zdobyła za nią Złoty Glob dla najlepszej aktorki w filmie dramatycznym i nagrodę AACTA dla najlepszej aktorki[203][204], a także otrzymała nominacje do Oscara i SAG dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej[205][206]. W kwietniu 2022 serwis Apple TV+ udostępnił serial antologiczny Ryk(inne języki), nad którym pracowała jako producentka wykonawcza; zagrała też w jednym z jego odcinków[207][208]. W tym samym miesiącu odbyła się premiera filmu Wiking w reżyserii Roberta Eggersa, w którym wcieliła się w królową Gudrún, matkę Amletha (w tej roli Alexander Skarsgård)[209]. Nagrała w duecie z Lukiem Evansem cover utworu A Great Big World i Christiny Aguilery „Say Something”, wydany w październiku 2022[210]. Była producentką wykonawczą miniserialu Miłość i śmierć, udostępnianego przez HBO Max od kwietnia 2023[211][212].

Wcieliła się w Kaitlyn Meade, kierowniczkę w CIA, w serialu telewizyjnym Special Ops: Lioness(inne języki) serwisu Paramount+(inne języki), nad którym pracowała też jako producentka wykonawcza[213]. Premiera jego pierwszego sezonu odbyła się w lipcu 2023[214]. Następnie powtórzyła rolę królowej Atlanny w filmie superbohaterskim Aquaman i Zaginione Królestwo, kontynuacji Aquamana (2023), która weszła na ekrany kin w grudniu 2023[215]. Jej kolejną rolą była Margaret Woo, Amerykanka mieszkająca w Hongkongu, w miniserialu Ekspatki(inne języki) serwisu Amazon Prime Video, nad którym pracowała też jako producentka wykonawcza. Jego premiera odbyła się w styczniu 2024[216]. Lucy Mangan(inne języki) z czasopisma „The Guardian” oceniła w recenzji: „trudno oprzeć się wrażeniu, że działa na oparach swojego talentu”[217]. W czerwcu 2024 serwis Netflix udostępnił komedię romantyczną Sprawa rodzinna(inne języki), w której wystąpiła w głównej roli pisarki Brooke Harwood, u boku Zaca Efrona[218]. Następnie zagrała Romy Mathis, CEO korporacji, która ma romans ze stażystą (w tej roli Harris Dickinson(inne języki)), w dreszczowcu erotycznym Babygirl(inne języki). Film miał premierę w sierpniu 2024 na 81. MFF w Wenecji, gdzie aktorka otrzymała Puchar Volpiego dla najlepszej aktorki[219][220]. Rola przyniosła jej także nagrody National Board of Review i AACTA dla najlepszej aktorki oraz nominację do Złotego Globu[221][222][223].

Kidman podczas 81. MFF w Wenecji (2024)

W sierpniu 2024 w serwisie Netflix ukazał się miniserial Para idealna(inne języki), w którym zagrała główną rolę pisarki Greer Garrison Winbury i nad którym pracowała jako producentka wykonawcza[224][225]. Mimo mieszanych recenzji, przez dwa tygodnie był najczęściej oglądanym serialem Netflixa[226]. W październiku 2024 odbyła się premiera drugiego sezonu serialu Special Ops: Lioness(inne języki), w którym powróciła w roli Kaitlyn Meade i jako producentka wykonawcza[227]. W listopadzie 2024 w serwisie Netflix ukazał się film animowany Zaklęci(inne języki), w którym użyczyła głosu królowej Ellsmere[228]; ponadto zaśpiewała w dwóch utworach na jego ścieżce dźwiękowej[229]. W marcu 2025 w serwisie Amazon Prime Video wydano dreszczowiec Holland(inne języki), w którym zagrała główną rolę Nancy i który współprodukowała[230]. W marcu 2025 australijski serwis Binge(inne języki) rozpoczął udostępnianie serialu The Last Anniversary(inne języki), nad którym pracowała jako producentka wykonawcza[231]. Powtórzyła rolę Mashy w drugim sezonie serialu Dziewięcioro nieznajomych, udostępnianym w Hulu od maja 2025[232]. W marcu 2026 odbyła się premiera serialu telewizyjnego Scarpetta(inne języki) serwisu Amazon Prime Video, w którym wcieliła się w główną rolę patolog Kay Scarpetty(inne języki) i nad którym pracowała jako producentka wykonawcza[233].

Przyszłe projekty

[edytuj | edytuj kod]

Na kwiecień 2026 została zapowiedziana premiera serialu telewizyjnego Margo jest spłukana(inne języki) platformy Apple TV, w którym zagrała i nad którym pracowała jako producentka wykonawcza[234]. Powtórzyła rolę czarownicy Gillian Owens w filmie Practical Magic 2(inne języki), kontynuacji Totalnej magii (1998), której premiera została zapowiedziana na wrzesień 2026, ponadto była jego współproducentką[235]. Dołączyła także do obsady filmu The Young People(inne języki)[236].

Pozostała działalność

[edytuj | edytuj kod]

W maju 2013 weszła w skład jury 66. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Cannes[237].

W 2004 wystąpiła w kampanii reklamowej perfum Chanel No. 5[238][239]. Od 2005 była ambasadorką zegarków Omega[240]. W 2007 wystąpiła w europejskiej kampanii reklamowej gry komputerowej Brain Age 2: More Training in Minutes a Day!(inne języki) na Nintendo DS[241]. W 2010 wzięła udział w kampanii centrum handlowego VillageMall w Rio de Janeiro[242]. W 2013 wystąpiła w kampanii butów marki Jimmy Choo[243]. W 2015 została ambasadorką linii lotniczych Etihad Airways[244]. W 2017 wystąpiła w kampanii reklamowej producenta kosmetyków Neutrogena(inne języki)[245]. W 2020 została ambasadorką firmy kosmetycznej SeraLabs[246]. Od 2022 występowała w reklamach amerykańskiej sieci multipleksów kinowych AMC Theatres[247][248]. W 2023 została ambasadorką marki modowej Balenciaga[249].

W 1994 została mianowana ambasadorką dobrej woli UNICEF[250]. W 2006 została ambasadorką dobrej woli Funduszu Narodów Zjednoczonych na Rzecz Kobiet(inne języki) (UNIFEM)[250] i w ramach tej współpracy odwiedziła Kosowo, aby poznać doświadczenia lokalnych kobiet[251]. W 2009 przemawiała w Izbie Reprezentantów Stanów Zjednoczonych, zachęcając do poparcia International Violence Against Women Act(inne języki), legislacji dotyczącej przemocy wobec kobiet[252]. W 2010 wygłosiła przemówienie na ceremonii UNIFEM w San Francisco z okazji otwarcia ośrodka Futures Without Violence(inne języki), udzielającego pomocy ofiarom przemocy domowej[253]. W 2014 zaprojektowała złotą statuetkę Misia Paddingtona, która została wylicytowana na rzecz fundacji NSPCC(inne języki), zajmującej się ochroną dzieci[254]. W 2016 wpłaciła 50 tysięcy dolarów na rzecz organizacji ONZ Kobiety[255].

Życie prywatne

[edytuj | edytuj kod]
Kidman z mężem, Keithem Urbanem, podczas 83. ceremonii wręczenia Oscarów (2011)

W latach 80. była związana z australijskimi aktorami Tomem Burlinsonem(inne języki) i Marcusem Grahamem[256]. W 1989, w trakcie zdjęć do filmu Szybki jak błyskawica, związała się z amerykańskim aktorem Tomem Cruisem, którego poślubiła 24 grudnia 1990 w Telluride[257]. Adoptowali dwoje dzieci: córkę Isabellę (ur. 1992) i syna Connora (ur. 1995)[258]. W lutym 2001 ich rzecznik prasowy poinformował, że są w separacji[259], a w tym samym roku się rozwiedli[260]. W 2007 wyznała w wywiadzie, że na początku małżeństwa była w ciąży ektopowej, a pod koniec poroniła[261]. W 2015 Mark Rathbun(inne języki), starszy dyrektor Kościoła Scjentologii(inne języki), przyznał w poświęconym scjentologii filmie dokumentalnym, że miał za zadanie zachęcić Cruise’a do rozstania z Kidman, którą Kościół uważał za „potencjalne źródło problemów”[262]. Według doniesień medialnych nie utrzymuje kontaktu z Isabellą i Connorem[263].

W 2003 była związana z raperem Q-Tipem[264], a następnie zaręczyła się z amerykańskim muzykiem rockowym Lennym Kravitzem[265]. W 2005 związała się z australijsko-amerykańskim muzykiem country Keithem Urbanem, a w maju 2006 poinformowała, że są zaręczeni[266]. Pobrali się 25 czerwca 2006 w Sydney[267]. 7 lipca 2008 urodziła w Nashville córkę Sunday Rose[268]. 28 grudnia 2010 w Nashville na świat przyszła ich druga córka, Faith Margaret, którą urodziła matka zastępcza[269]. Posiadają domy w Nashville, Beverly Hills i Sutton Forest oraz mieszkania w Sydney i Nowym Jorku[270]. We wrześniu 2025 złożyła pozew o rozwód[271], który został orzeczony w styczniu 2026[272].

Deklaruje się jako katoliczka[273].

Charakterystyka twórczości

[edytuj | edytuj kod]

Praktykuje aktorstwo metodyczne(inne języki)[274]. W wywiadach wspominała o nieumiejętności oddzielenia się od postaci podczas zdjęć i o negatywnym wpływie metody na swoje zdrowie[275][276]. Wypowiedziała się[277]:

Jestem aktorką postaciową. Szkoliłam się na aktorkę charakterystyczną. To właśnie chcę robić. Wierzę w zmianę wyglądu, sposobu poruszania się, sposobu mówienia. Nie jestem dobra w graniu samej siebie, więc największą satysfakcję daje mi przemiana w kogoś innego.

Mark Caro, dziennikarz „Los Angeles Times”, napisał: „Dla Nicole Kidman aktorstwo to nie tylko techniczny wyczyn, to sztuka transformacji. Z jej wypowiedzi wynika, że zmiana może być tak dramatyczna, jak metamorfoza gąsienicy w motyla. Trzeba będzie ciężko pracować, żeby wczuć się w rolę”[278]. Katherine Cusumano z czasopisma „W(inne języki)” napisała: „Kidman to istna enigma. Wnika w skórę swojej bohaterki tak głęboko, że niemal nie sposób odróżnić aktorki od roli. Właśnie dlatego stała się synonimem kilku swoich kluczowych ról – w tym Virginii Woolf w Godzinach, damy Ady Monroe we Wzgórzu nadziei czy żony kuratora sztuki w Oczach szeroko zamkniętych – i dlatego te filmy są tak zdefiniowane przez jej obecność”[279]. Sharon Marie Carnicke, profesor szkoły aktorskiej USC School of Dramatic Arts(inne języki) w Los Angeles, nazwała jej aktorstwo kinetycznym, dodając: „Wybory aktorskie Kidman są wiarygodne i naturalne, ponieważ stanowią reakcję na specyficzne okoliczności panujące w jej świecie”[280].

Kidman podczas panelu promującego film Aquaman na konwencie San Diego Comic-Con (2018)

Dennis Bingham, profesor filmoznawstwa na Indiana University–Purdue University Indianapolis(inne języki), ocenił: „Kidman zawsze gra o krok lub dwa poza postacią, sygnalizując jej reakcje i wydłużając czas potrzebny na sformułowanie decyzji i wniosków. Nawet jej reakcje emocjonalne są prezentowane jako znaki”[281]. Pam Cook(inne języki), profesor filmoznawstwa na University of Southampton, napisała: „Jej nacisk na sztuczność i technikę wskazuje na koncepcję aktorstwa ekranowego, która skupia się na ekspresji filmowej, a nie na ciele aktora i jego intencjach w kreowaniu postaci”[282]. W ocenie Mary Luckhurst(inne języki), profesor sztuki na Uniwersytecie Bristolskim, „strategicznie dąży do wysokiego ryzyka zmienności i wszechstronności, regularnie oscylując między rolami i formami artystycznymi o charakterze naturalistycznym i nienaturalistycznym”. Dodała, że „może nieustannie testować własne granice emocjonalne, umiejętności fizyczne, poglądy polityczne, wartości i ramy odniesienia”, zaś „jej koncepcja aktorstwa postaci obejmuje stopniową metamorfozę w coś, co uważa za tak «inne», że często mówi o gubieniu się w roli, a jej gotowość do stawiania sobie wyzwań w tym zakresie nieustannie zaskakuje innych aktorów, reżyserów i producentów”[283].

W 2017 zadeklarowała podczas konferencji prasowej na 70. MFF w Cannes, że z uwagi na zbyt mały udział kobiet w przemyśle filmowym i w ramach wsparcia ich większej reprezentacji zamierza pracować raz na 18 miesięcy z reżyserką płci żeńskiej[284]. Ostatecznie przekroczyła plan, pracując w latach 2017–2025 przy filmach lub serialach kręconych przez 19 reżyserek[285].

Sukcesy i osiągnięcia

[edytuj | edytuj kod]
 Osobny artykuł: Lista nagród i nominacji Nicole Kidman.

Otrzymała pięć nominacji do Nagród Akademii Filmowej (Oscarów): czterokrotnie jako najlepsza aktorka pierwszoplanowa i raz jako najlepsza aktorka drugoplanowa, z czego jedna zamieniła się w nagrodę[286]. Brytyjska Akademia Sztuk Filmowych i Telewizyjnych (BAFTA) przyznała jej pięć nominacji: cztery do nagród filmowych i jedną do telewizyjnych, z czego jedna zamieniła się w nagrodę[287]. Jest także laureatką dwóch Emmy[288], Nagrody Gildii Aktorów Ekranowych (SAG)[289], sześciu Złotych Globów[290], nagrody Australijskiego Instytutu Filmowego[291], siedmiu nagród Australijskiej Akademii Sztuk Filmowych i Telewizyjnych (AACTA), w tym trzech w plebiscycie krajowym[292] i czterech w plebiscycie zagranicznym[293], Srebrnego Niedźwiedzia dla najlepszej aktorki na MFF w Berlinie[81] oraz Pucharu Volpiego dla najlepszej aktorki na MFF w Wenecji[220].

W 2017 została uhonorowana podczas 70. MFF w Cannes specjalną nagrodą z okazji 70-lecia festiwalu[294]. W 2022 Amerykański Instytut Filmowy (AFI) ogłosił przyznanie jej honorowej nagrody za całokształt twórczości. Była jej 49. laureatką w historii, a także pierwszą Australijką[295]. Z uwagi na strajk Amerykańskiej Gildii Scenarzystów(inne języki), ceremonia wręczenia została przeniesiona i odbyła się w kwietniu 2024[296][297].

Wielokrotnie plasowała się w czołówce rankingu najlepiej zarabiających aktorek roku magazynu „Forbes”[298]. Dwukrotnie zajęła w nim pierwsze miejsce – w 2007 dzięki zarobkom w wysokości 28 milionów dolarów[299] i w 2024 roku dzięki 31 milionom dolarów[300].

Odbiór i spuścizna

[edytuj | edytuj kod]
Kidman podczas 83. ceremonii wręczenia Oscarów (2011)

Jest uznawana za jedną z najlepszych aktorek swoich czasów[165][301]. Krytyczka filmowa Lisa Schwarzbaum(inne języki) z BBC nazwała ją „najambitniejszą aktorką”, dodając, że „potrafi lepiej niż ktokolwiek inny łączyć mainstream z awangardą”[302]. W opinii dziennikarki Ingrid Sischy z czasopisma „Vanity Fair” „udowodniła, że jest niezwykle utalentowaną, znakomitą aktorką, która potrafi stanąć na równi z najlepszymi, walczyć o najwyższe cele i wyjść z tego bez szwanku. Co więcej, udowodniła, że jest gwiazdą przez duże G, jedyną w swoim rodzaju, która, podobnie jak Elizabeth Taylor, jest silniejsza niż hollywoodzki system, a jednocześnie nie boi się być autentycznym człowiekiem, co tylko zwiększa jej popularność”[303]. Dziennikarz A. O. Scott(inne języki) z czasopisma „The New York Times” ocenił: „Odważna, zdyscyplinowana, nieugięta siła, którą wnosi do swoich występów, nawet bardziej niż artyzm, który w nich prezentuje, może być sekretem jej atrakcyjności, źródłem jej więzi z publicznością”[304]. Krytyczka telewizyjna Emily Nussbaum(inne języki) z magazynu „The New Yorker” napisała: „W każdej roli Kidman ma w sobie coś woskowego, czujnego i opanowanego, przez co nawet gdy się uśmiecha, nigdy nie wydaje się wyzwolona. Podczas gdy inni aktorzy specjalizują się w transparentności, Kidman ma inny dar: potrafi nosić maskę i jednocześnie pozwolić widzowi poczuć, jak to jest się za nią kryć”[305]. Dziennikarka Leila Latif z czasopisma „The Guardian” określiła ją jako „jedną z najlepszych i najbardziej subtelnie transgresywnych gwiazd Hollywood”[306].

Uchodzi także za ikonę mody[307]. Limonkowo-zielona suknia(inne języki) w stylu chinoiserie, zaprojektowana przez Johna Galliano dla domu mody Christian Dior, którą założyła w 1997 na 69. ceremonię wręczenia Oscarów, znalazła się w rankingach najlepszych i najbardziej wpływowych kreacji w historii czerwonych dywanów i oscarowych gal[308][309][310][311]. Dziennikarka Pema Bakshi z czasopisma „Vogue Australia” napisała: „od jej haftowanej, limonkowej sukni Johna Galliano dla Christiana Diora w 1997 roku (…), poprzez nieskazitelny moment w czerwonej sukni Balenciagi na Oscarach w 2007, aż po niezapomnianą suknię baleriny Calvina Kleina, którą miała na Festiwalu Filmowym w Cannes w 2017, (…) opanowała sztukę ubierania się na czerwony dywan, zawsze wzbudzając nasze [zainteresowanie] i podejmując ryzyko, ale nigdy nie przesadzając”[312]. W 2003 stowarzyszenie The Council of Fashion Designers of America przyznało jej nagrodę dla ikony mody[307]. Jego dyrektor Peter Arnold argumentował: „Styl Nicole Kidman, zarówno na ekranie, jak i poza nim, wywarł niezaprzeczalny wpływ na modę. Jako aktorka, stworzyła wiele niezapomnianych postaci, wykazując się wrodzonym zrozumieniem kunsztu ubioru. Jednocześnie, z elegancją, wypracowała swój własny, kultowy styl i stała się ikoną na całym świecie”[313].

W 2004 i 2018 tygodnik „Time” zamieścił ją w rankingach Time 100(inne języki), zestawiających 100 najbardziej wpływowych ludzi roku na świecie[314][315], zaś w 2025 na liście Kobiet Roku[316]. W 2020 magazyn „The New York Times” przyznał jej piąte miejsce w zestawieniu najlepszych aktorów XXI wieku[317]. W 2022 znalazła się w rankingu 50 najlepszych aktorów w historii, wyłonionym w wyniku głosowania czytelników czasopisma „Empire(inne języki)”[318]. W 2023 francuski kanał telewizyjny Arte wyprodukował poświęcony jej film dokumentalny Nicole Kidman – Eyes Wide Open[319].

W 2003 otrzymała swoją gwiazdę na Alei Gwiazd w Los Angeles[320]. W 2004 Organizacja Narodów Zjednoczonych przyznała jej tytuł Obywatela Świata[321]. W 2006 została uhonorowana Orderem Australii (AC) w uznaniu „za zasługi dla sztuk performatywnych jako uznany artysta filmowy, za wkład w opiekę zdrowotną poprzez poprawę leczenia kobiet i dzieci oraz orędownictwo na rzecz badań nad rakiem, za zasługi dla młodzieży jako głównego sponsora młodych artystów oraz za działalność humanitarną w Australii i na świecie”[322]. Ceremonia odbioru odznaczenia z rąk Michaela Jefferya, gubernatora generalnego Australii, odbyła się w kwietniu 2007 w Canberrze[323].

Dorobek artystyczny

[edytuj | edytuj kod]

Filmografia

[edytuj | edytuj kod]
 Osobny artykuł: Filmografia Nicole Kidman.

Teatr

[edytuj | edytuj kod]
Rok Tytuł Rola Teatr Źr.
1988 Stalowe magnolie(inne języki) Shelby York Theatre(inne języki), Sydney
Athenaeum Theatre(inne języki), Melbourne 		[22][23]
1998 The Blue Room(inne języki) różne postacie Donmar Warehouse(inne języki), Londyn
James Earl Jones Theatre(inne języki), Londyn 		[51][52]
2015 Photograph 51(inne języki) Franklin, RosalindRosalind Franklin Noël Coward Theatre(inne języki), Londyn [148]

Dyskografia

[edytuj | edytuj kod]
Lista utworów muzycznych nagranych przez Kidman
Rok Tytuł Pozostali wykonawcy Album Źr.
2001 „Sparkling Diamonds” Jim Broadbent, Caroline O’Connor(inne języki), Natalie Mendoza(inne języki), Lara Mulcahy Moulin Rouge! Music from Baz Luhrmann’s Film [324]
„One Day I’ll Fly Away(inne języki)” —
„Elephant Love Medley” Ewan McGregor, Jamie Allen
„Come What May(inne języki)” Ewan McGregor
„Hindi Sad Diamonds” John Leguizamo, Alka Yagnik(inne języki)
„Somethin’ Stupid” Robbie Williams Swing When You’re Winning [73]
2002 „The Pitch (Spectacular Spectacular)” Jim Broadbent, Jacek Koman, John Leguizamo, Ewan McGregor, Garry McDonald(inne języki), Richard Roxburgh, Matthew Whittet Moulin Rouge! Music from Baz Luhrmann’s Film, Vol. 2 [325]
„The Show Must Go On” Jim Broadbent, Anthony Weigh
2006 „Kiss” / „Heartbreak Hotel” Hugh Jackman Happy Feat [326]
2009 „Unusual Way” — Nine [117]
2020 „Dream a Little Dream of Me(inne języki)” — The Undoing(inne języki) [327]
„Changing Lives (Reprise)” Meryl Streep, James Corden, Andrew Rannells The Prom(inne języki) [197]
„Its Not About Me” Meryl Streep, James Corden, Andrew Rannells, Keegan-Michael Key, Kerry Washington
„Zazz” Jo Ellen Pellman(inne języki)
„It’s Time to Dance” Jo Ellen Pellman(inne języki), Ariana DeBose, James Corden, Meryl Streep, Andrew Rannells, Keegan-Michael Key, Kevin Chamberlin
„Wear Your Crown” Ariana DeBose, Jo Ellen Pellman(inne języki), Kerry Washington, Meryl Streep
2022 „Say Something” Luke Evans A Song for You [210]
2024 „Remembering” Javier Bardem, Rachel Zegler Spellbound(inne języki) [229]
„What About Us – The Way It Was Before (Reprise)”

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. ↑ Nicole Kidman. Los Angeles Times, 2021-11-28. [dostęp 2022-02-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-02-23)]. (ang.).
  2. ↑ Cristina Everett: Nicole Kidman through the years. Entertainment Weekly, 2017-06-20. [dostęp 2022-02-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-02-23)]. (ang.).
  3. ↑ Kara Haar: 14 Hollywood Stars Who Immigrated to the U.S. and Became Citizens. The Hollywood Reporter, 2017-03-20. [dostęp 2021-10-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-08-28)]. (ang.).
  4. ↑ Nicole Kidman: 'Back to my core', 'Birthday Girl' is 'about the "unlikeness" of two people'. CNN, 2002-01-18. [dostęp 2016-02-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2006-04-27)]. (ang.).
  5. ↑ Natalie Stone: Nicole Kidman: 5 Things You Didn't Know About the Actress. The Hollywood Reporter, 2015-06-20. [dostęp 2019-10-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-10-17)]. (ang.).
  6. ↑ Meryl Streep and Nicole Kidman discuss their birth names. The Graham Norton Show. BBC One. [dostęp 2018-05-10].
  7. ↑ a b c Nicole Kidman Biography. The Biography Channel. [dostęp 2012-01-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-05-07)]. (ang.).
  8. ↑ Nicole Kidman: Aussie Icon And Her Fascinating Family Ancestry. The Carousel, 2019-07-31. [dostęp 2022-03-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-12-06)]. (ang.).
  9. ↑ Rachael Murrihy: Dr Antony Kidman: Nicole Kidman's father's legacy of nurture. The Sydney Morning Herald, 2014-09-19. [dostęp 2015-10-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-10-24)]. (ang.).
  10. ↑ Tom Keneally: Film; Nicole Kidman, From Down Under to Far and Away. The New York Times, 1992-05-24. [dostęp 2007-12-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-12-28)]. (ang.).
  11. ↑ Nicole Kidman's father, Antony Kidman, dies following fall in Singapore. ABC News, 2014-09-12. [dostęp 2021-11-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-01-23)]. (ang.).
  12. ↑ John Powers: Nicole Kidman on Fame, Family, and Turning 50. Vogue, 2017-08-17. [dostęp 2024-12-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-08-17)]. (ang.).
  13. ↑ Taijuan Moorman, Brendan Morrow: Nicole Kidman speaks out after death of mother Janelle. USA Today, 2024-09-13. [dostęp 2024-12-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2024-09-13)]. (ang.).
  14. ↑ Dickerson 2003 ↓, s. 2.
  15. ↑ a b c Natalie Stone: Nicole Kidman: 5 Things You Didn't Know About the Actress. The Hollywood Reporter, 2015-06-20. [dostęp 2021-05-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-08-08)]. (ang.).
  16. ↑ Antonia Kidman. Nine MSN(inne języki). [dostęp 2013-11-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-11-10)]. (ang.).
  17. ↑ a b Nicole Kidman Biography. Yahoo!. [dostęp 2011-03-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-06-22)]. (ang.).
  18. ↑ Nicole Kidman, Dylan McDermott, Music from Blood Orange and Cookin' with Auntie Fee. Jimmy Kimmel Live!. ABC. [dostęp 2024-10-30].
  19. ↑ a b Nicole Kidman. Lifetime. [dostęp 2021-05-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-04-19)]. (ang.).
  20. ↑ Anne Helen Petersen: How Many Times Does Nicole Kidman Have To Prove Herself?. BuzzFeed News, 2017-04-02. [dostęp 2022-01-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-01-25)]. (ang.).
  21. ↑ Streep, Davis vying for AFI awards. „The Canberra Times(inne języki)”. 64 (19,226), s. 26, 1989-10-11. [dostęp 2021-11-16]. [zarchiwizowane z adresu 2021-11-16]. (ang.). 
  22. ↑ a b Steel Magnolias. The Australian Live Performance Database. [dostęp 2021-05-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-04-19)]. (ang.).
  23. ↑ a b Steel Magnolias. The Australian Live Performance Database. [dostęp 2021-05-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-07-10)]. (ang.).
  24. ↑ a b Roger Ebert: Dead Calm. Chicago Sun-Times, 1989-04-07. [dostęp 2007-03-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-01-21)]. (ang.).
  25. ↑ Peter Bradshaw(inne języki): Nicole Kidman's top 10 films – ranked!. The Guardian, 2019-01-10. [dostęp 2022-01-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-01-12)]. (ang.).
  26. ↑ Dead Calm. Variety, 2007-01-01. [dostęp 2007-03-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-12-27)]. (ang.).
  27. ↑ Kevin Sadlier. Death of the Australian mini-series. „The Sun-Herald(inne języki)”. s. 47. [zarchiwizowane z adresu 2023-04-03]. (ang.). 
  28. ↑ Janet Maslin: Days of Thunder (1990) Review/Film; Tom Cruise and Cars, and a Lot of Them. The New York Times, 1990-06-27. [dostęp 2015-04-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-12-22)]. (ang.).
  29. ↑ Domestic Box Office For 1990. Box Office Mojo. [dostęp 2010-11-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-06-07)]. (ang.).
  30. ↑ Devon Ivie: Nicole Kidman and Naomi Watts's Quarter-Century-Long Best Friendship: A Timeline. Vulture, 2017-08-24. [dostęp 2018-01-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-01-04)]. (ang.).
  31. ↑ AFI Award Winners Feature Categories 1958–2009. Australian Film Institute. [dostęp 2011-04-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-03-07)]. (ang.).
  32. ↑ Vincent Canby(inne języki): Billy Bathgate (1991). The New York Times, 1991-11-01. [dostęp 2010-03-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-10-23)]. (ang.).
  33. ↑ David Fox: 'Bugsy' Hits the Jackpot : Film Leads Golden Globe Field With 8 Nominations. Los Angeles Times, 1991-12-28. [dostęp 2018-01-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-09-18)]. (ang.).
  34. ↑ Siskel Gene: Cinematography And Acting Save Far And Away. Chicago Tribune, 1992-05-22. [dostęp 2011-04-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-09-14)]. (ang.).
  35. ↑ Bob Dolman: Surviving in a New World. Time, 1992-05-25. [dostęp 2011-04-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-11-29)]. (ang.).
  36. ↑ Far and Away. Box Office Mojo. [dostęp 2025-08-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-08-03)]. (ang.).
  37. ↑ Roger Ebert: Malice. Chicago Sun-Times, 1993-10-01. [dostęp 2021-02-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-05-09)]. (ang.).
  38. ↑ Roger Ebert: My Life. Chicago Sun-Times, 1993-11-12. [dostęp 2013-11-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-04-19)]. (ang.).
  39. ↑ SNL Season 19 Episode 7. NBC. [dostęp 2015-08-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-11-26)]. (ang.).
  40. ↑ Elizabeth Isenberg: 1995: When Gus Van Sant Hit Cannes With ‘To Die For’. The Hollywood Reporter, 2015-05-20. [dostęp 2025-08-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2023-01-29)]. (ang.).
  41. ↑ Mike LaSalle: Film Review – Kidman Monstrously Good in To Die For. San Francisco Chronicle(inne języki), 1995-10-06. [dostęp 2009-04-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-11-09)]. (ang.).
  42. ↑ Elaine Dutka, Claudia Puig: 'Sense,' 'Babe' Take Home Top Golden Globes. Los Angeles Times, 1996-01-22. [dostęp 2018-01-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-08-08)]. (ang.).
  43. ↑ a b Awards Database: Nicole Kidman. Brytyjska Akademia Sztuk Filmowych i Telewizyjnych. [dostęp 2025-08-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-08-08)]. (ang.).
  44. ↑ Roger Ebert: Batman Forever Movie Review & Film Summary (1995). Chicago Sun-Times, 1995-06-16. [dostęp 2015-04-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-05-09)]. (ang.).
  45. ↑ Batman Forever. Box Office Mojo. [dostęp 2025-08-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-05-10)]. (ang.).
  46. ↑ Todd McCarthy: Film Review: ‘The Portrait of a Lady’. Variety, 1996-09-09. [dostęp 2025-08-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-05)]. (ang.).
  47. ↑ Janet Maslin(inne języki): The Cold War Is Back, Nuclear Bombs and All. The New York Times, 1997-09-26. [dostęp 2021-09-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-09-04)]. (ang.).
  48. ↑ The Peacemaker. Box Office Mojo. [dostęp 2011-05-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-07-14)]. (ang.).
  49. ↑ Owen Gleiberman: Practical Magic Review. Entertainment Weekly, 1998-10-16. [dostęp 2012-12-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-01-12)]. (ang.).
  50. ↑ David Sims: Thank the '90s for Practical Magic. The Atlantic, 2018-10-16. [dostęp 2019-01-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-01-10)]. (ang.).
  51. ↑ a b Michael Billington: Nicole Kidman in the West End – 'she is not just a star: she delivers the goods'. The Guardian, 2015-04-23. [dostęp 2019-11-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-04-24)]. (ang.).
  52. ↑ a b Frank Rich(inne języki): Journal; Nicole Kidman's Behind. The New York Times, 1998-12-30. [dostęp 2013-11-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-11-14)]. (ang.).
  53. ↑ Olivier Winners 1999. Society of London Theatre(inne języki). [dostęp 2021-09-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-10-29)]. (ang.).
  54. ↑ Welkos, Robert W.: The Way Kubrick Would Have Wanted. Los Angeles Times, 1999-07-05. [dostęp 2012-10-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-07-23)]. (ang.).
  55. ↑ Eyes Wide Shut (1999). Box Office Mojo. [dostęp 2014-12-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-09-03)]. (ang.).
  56. ↑ The 100 Best Films of the 1990s. Slant Magazine, 2012-11-05. [dostęp 2014-08-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-07-16)]. (ang.).
  57. ↑ The 100 greatest American films. BBC, 2015-07-20. [dostęp 2015-10-06]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-09-16)]. (ang.).
  58. ↑ a b Paul Clinton: Review: Moulin Rouge dazzling, electrifying. CNN, 2001-05-31. [dostęp 2017-06-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-12-13)]. (ang.).
  59. ↑ Sal Cinquemani: Moulin Rouge: Original Soundtrack Music Review. Slant Magazine, 2001-05-19. [dostęp 2010-10-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-12-11)]. (ang.).
  60. ↑ Kidman and Crowe share Globes glory. BBC News, 2002-01-21. [dostęp 2018-01-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-08-08)]. (ang.).
  61. ↑ a b 'Rings' lords over Oscar with 13 nominations. CNN, 2002-02-12. [dostęp 2025-08-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2003-02-18)]. (ang.).
  62. ↑ The 8th Annual Screen Actors Guild Awards. Nagroda Gildii Aktorów Ekranowych. [dostęp 2025-08-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2023-08-10)]. (ang.).
  63. ↑ Moulin Rouge!. Box Office Mojo. [dostęp 2009-03-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-07-02)]. (ang.).
  64. ↑ 'Moulin Rouge' is NBR's top film of 2001. United Press International, 2001-12-05. [dostęp 2019-12-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-06-02)]. (ang.).
  65. ↑ ARIA Charts – End of Year Charts – Top Australian Singles 2001. Australian Recording Industry Association. [dostęp 2014-06-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-02-04)]. (ang.).
  66. ↑ Nicole Kidman & Ewan McGregow - Come What May. australian-charts.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-11-06)]. (ang.).
  67. ↑ Roger Ebert: The Others (2001). RogerEbert.com, 2001-08-10. [dostęp 2010-04-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-12-24)]. (ang.).
  68. ↑ A. O. Scott(inne języki): FILM REVIEW; Now, Which of You Are Dead?. The New York Times, 2001-08-10. [dostęp 2024-02-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-07-09)]. (ang.).
  69. ↑ Jamie Allen: Globes: 'Beautiful,' 'Moulin' golden. CNN, 2001-12-20. [dostęp 2018-01-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2001-12-27)]. (ang.).
  70. ↑ Los Otros. Goya. [dostęp 2016-09-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-12-04)]. (hiszp.).
  71. ↑ The Others. Box Office Mojo. [dostęp 2025-08-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2023-12-15)]. (ang.).
  72. ↑ Deborah Young: Birthday Girl. Variety, 2001-09-14. [dostęp 2025-09-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-03-06)]. (ang.).
  73. ↑ a b Swing When You're Winning – Robbie Williams. AllMusic. [dostęp 2025-08-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-09-30)]. (ang.).
  74. ↑ New Releases – For Week Starting 2001-12-10. „Music Week”, s. 25, 2001-12-08. [dostęp 2021-08-21]. [zarchiwizowane z adresu 2021-08-21]. (ang.). 
  75. ↑ Official Singles Chart Top 100. Official Charts Company. [dostęp 2011-05-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-02-25)]. (ang.).
  76. ↑ Eurochart Hot 100 Singles. „Music & Media”. 20 (5), s. 27, 2002-01-26. [dostęp 2020-02-10]. [zarchiwizowane z adresu 2020-08-17]. (ang.). 
  77. ↑ 2001 Accreds. Australian Recording Industry Association. [dostęp 2025-08-08]. (ang.).
  78. ↑ Robbie Williams/Nicole Kidman – Somethin' Stupid. British Phonographic Industry. [dostęp 2025-08-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-04-26)]. (ang.).
  79. ↑ Stephen Holden(inne języki): Film Review; Who's Afraid Like Virginia Woolf?. The New York Times, 2002-12-27. [dostęp 2017-02-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-01-23)]. (ang.).
  80. ↑ Rick Lyman: Polanski's 'The Pianist' Wins Kudos From Critics. The New York Times, 2003-01-05. [dostęp 2010-07-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-02-24)]. (ang.).
  81. ↑ a b Refugees' plight tops Berlin film festival. BBC News, 2003-02-16. [dostęp 2010-07-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-03)]. (ang.).
  82. ↑ Oscars 2003: The nominees. BBC News, 2003-02-16. [dostęp 2025-08-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-02-28)]. (ang.).
  83. ↑ Oscars 2003: The winners. BBC News, 2003-03-24. [zarchiwizowane z tego adresu (2003-04-16)]. (ang.).
  84. ↑ Bafta Film Awards 2003: The Winners. BBC News, 2003-02-23. [dostęp 2010-07-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-09-11)]. (ang.).
  85. ↑ Golden Globes 2003: The winners. BBC News, 2002-12-19. [dostęp 2010-07-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2005-11-26)]. (ang.).
  86. ↑ The 9th Annual Screen Actors Guild Awards. Nagroda Gildii Aktorów Ekranowych. [dostęp 2024-04-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2023-11-11)]. (ang.).
  87. ↑ Peter Bradshaw(inne języki): Dogville – review. Rolling Stone, 2004-03-23. [dostęp 2025-08-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-11-26)]. (ang.).
  88. ↑ Peter Travers: Dogville. Rolling Stone, 2004-03-23. [dostęp 2016-10-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-10-14)]. (ang.).
  89. ↑ Jean Oppenheimer: The Human Stain. The Hollywood Reporter, 2003-09-04. [dostęp 2025-08-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2003-09-04)]. (ang.).
  90. ↑ Manohla Dargis: She's happily unruly. Los Angeles Times, 2003-10-26. [dostęp 2021-12-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-12-03)]. (ang.).
  91. ↑ Richard Corliss: O Lover, Where Art Thou?. Time, 2003-12-14. [dostęp 2011-04-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-11-29)]. (ang.).
  92. ↑ a b Globes high on 'Cold Mountain'. CNN, 2003-12-18. [dostęp 2018-01-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2003-12-21)]. (ang.).
  93. ↑ Cold Mountain. Box Office Mojo. [dostęp 2025-08-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-07-29)]. (ang.).
  94. ↑ Gary Susman: Cold Mountain, Rings lead BAFTA nominees. Time, 2004-01-16. [dostęp 2025-08-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-04-08)]. (ang.).
  95. ↑ Lisa Schwarzbaum: The Stepford Wives. Entertainment Weekly, 2004-06-09. [dostęp 2018-04-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-03-11)]. (ang.).
  96. ↑ David Gritten: Kidman didn't deserve the boos – it's a stylish film. The Daily Telegraph, 2004-09-10. [dostęp 2008-06-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-09-24)]. (ang.).
  97. ↑ Nicole Kidman on making 'Birth' and why she chooses films that aren't a 'soothing bath'. Los Angeles Times, 2024-04-25. [dostęp 2024-04-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2024-04-25)]. (ang.).
  98. ↑ Gabriel Snyder: Globes noms all about booze and Hughes. Variety, 2004-12-13. [dostęp 2018-01-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-01-10)]. (ang.).
  99. ↑ Kirk Honeycutt: The Interpreter. The Hollywood Reporter. [dostęp 2021-09-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2005-04-08)]. (ang.).
  100. ↑ Michael Rechtshaffen: Bewitched. The Hollywood Reporter. [dostęp 2025-08-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2005-11-05)]. (ang.).
  101. ↑ Oscar winners who also have Razzies. Entertainment Weekly. [dostęp 2021-05-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-05-02)]. (ang.).
  102. ↑ Jessica Reaves: Movie review: 'Fur: An Imaginary Portrait of Diane Arbus'. Chicago Tribune, 2006-11-16. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-10-24)]. (ang.).
  103. ↑ Kenneth Turan: 'Happy Feet' – Movie Review. Los Angeles Times, 2006-11-17. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-04-01)]. (ang.).
  104. ↑ Joe McGovern: Nicole Kidman on Prince: 'I had my first kiss, first love, first of a lot of stuff while listening to him'. Entertainment Weekly, 2016-04-23. [dostęp 2022-01-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-01-28)]. (ang.).
  105. ↑ Happy Feet. Box Office Mojo. [dostęp 2025-08-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-07-02)]. (ang.).
  106. ↑ Owen Gleiberman(inne języki): Review: The Invasion. Entertainment Weekly, 2007-08-15. [dostęp 2018-05-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-08-16)]. (ang.).
  107. ↑ Todd McCarthy: Margot at the Wedding. Variety, 2007-09-03. [dostęp 2022-06-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-09-21)]. (ang.).
  108. ↑ Todd McCarthy: The Golden Compass. Variety, 2007-11-20. [dostęp 2025-08-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-08-01)]. (ang.).
  109. ↑ Josh Friedman: 'Golden Compass' points overseas. Los Angeles Times, 2007-12-10. [dostęp 2007-12-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-12-18)]. (ang.).
  110. ↑ The Golden Compass. Box Office Mojo. [dostęp 2025-08-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-04-13)]. (ang.).
  111. ↑ Megan Lehmann: Film Review: Australia. The Hollywood Reporter, 2008-11-18. [dostęp 2008-11-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-12-10)]. (ang.).
  112. ↑ David Ansen(inne języki): It's Epic. Newsweek, 2008-11-28. [dostęp 2008-12-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-12-02)]. (ang.).
  113. ↑ Australia. Box Office Mojo. [dostęp 2025-08-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-08-03)]. (ang.).
  114. ↑ Antonette Collins: Balibo scores 14 AFI nominations. ABC, 2009-10-28. [dostęp 2025-08-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-10-30)]. (ang.).
  115. ↑ Zac Ntim: 'Faraway Downs,' Baz Luhrmann's Expanded Version Of 'Australia,' To Debut At SXSW Sydney. Deadline Hollywood, 2023-10-09. [dostęp 2023-10-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2023-10-09)]. (ang.).
  116. ↑ Todd McCarthy: Nine. Variety, 2009-12-04. [dostęp 2023-08-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-09-09)]. (ang.).
  117. ↑ a b Nine [Original Motion Picture Soundtrack] – Various Artists. AllMusic. [dostęp 2025-08-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-12-12)]. (ang.).
  118. ↑ Nikki Finke: 16th Annual SAG Awards Nominations. Deadline Hollywood, 2009-12-17. [dostęp 2025-01-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-15)]. (ang.).
  119. ↑ Debra Birnbaum: How Nicole Kidman and Her 'Work Husband' Lined Up Blossom Films' High-Powered Slate. Deadline Hollywood, 2018-11-20. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-11-20)]. (ang.).
  120. ↑ Mike Jr. Fleming: TORONTO: Lionsgate Buying 'Rabbit Hole'. Deadline Hollywood, 2010-09-16. [dostęp 2021-03-06]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-09-20)]. (ang.).
  121. ↑ Peter Caranicas: ‘Rabbit Hole’ puts the performances first. Variety, 2010-12-28. [dostęp 2025-08-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-09-16)]. (ang.).
  122. ↑ Kirs Honeycutt: Rabbit Hole — Film Review. The Hollywood Reporter, 2010-10-14. [dostęp 2025-08-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2023-02-01)]. (ang.).
  123. ↑ Oscar nominations 2011: the full list. The Guardian, 2011-01-25. [dostęp 2025-08-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2023-04-07)]. (ang.).
  124. ↑ Xan Broks: Golden Globes nominations: The King's Speech wears the crown. The Guardian, 2010-12-14. [dostęp 2025-08-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-10-29)]. (ang.).
  125. ↑ Nikki Finke: 17th Annual SAG Awards Nominations. Deadline Hollywood, 2010-12-16. [dostęp 2025-08-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2023-05-06)]. (ang.).
  126. ↑ Lisa Schwarzbaum(inne języki): Movie Review: Just Go With It. Entertainment Weekly, 2011-02-11. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-02-14)]. (ang.).
  127. ↑ Borys Kit: Two join Selena Gomez film 'Monte Carlo'. The Hollywood Reporter, 2010-04-08. [dostęp 2017-12-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-04-19)]. (ang.).
  128. ↑ Logan Hill: Movie Review: Monte Carlo and the Problem With the Princess-for-a-Day Flick - Movie Review. Vulture, 2011-07-01. [dostęp 2022-04-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-11-28)]. (ang.).
  129. ↑ Joe Leydon: Trespass. Variety, 2011-09-13. [dostęp 2025-08-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-01-13)]. (ang.).
  130. ↑ Todd McCarthy: The Paperboy: Cannes Review. The Hollywood Reporter, 2012-05-24. [dostęp 2025-08-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2023-03-22)]. (ang.).
  131. ↑ a b 70th Golden Globe Awards Nominations. Deadline Hollywood, 2012-12-13. [dostęp 2025-08-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-07-24)]. (ang.).
  132. ↑ a b Dave McNary: 'Lincoln,' 'Silver Linings' top SAG film noms. Variety, 2012-12-12. [dostęp 2012-12-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-04-02)]. (ang.).
  133. ↑ Ken Tucker: 'Hemingway and Gellhorn' review: The fun also rises?. Entertainment Weekly, 2012-05-28. [dostęp 2013-05-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-05-31)]. (ang.).
  134. ↑ Emmy Winners and Nominees 2012: The Complete List. The Hollywood Reporter, 2012-09-23. [dostęp 2025-08-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-09-01)]. (ang.).
  135. ↑ Nicole Kidman Performs 'To The Lighthouse' for Audible. Nicole Kidman Official, 2012-07-09. [dostęp 2013-04-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-07-07)]. (ang.).
  136. ↑ Jeremy Kay: Sundance film festival 2013: Stoker – first look review. The Guardian, 2013-01-21. [dostęp 2013-01-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-11-09)]. (ang.).
  137. ↑ Peter Debruge: Toronto Film Review: ‘The Railway Man’. Variety, 2013-09-07. [dostęp 2025-08-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-05-15)]. (ang.).
  138. ↑ Neil Smith: Grace of Monaco slammed at Cannes Film Festival. BBC News, 2014-05-15. [dostęp 2015-01-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-12-27)]. (ang.).
  139. ↑ Patrick Hipes: 'Grace Of Monaco' On Lifetime: Nicole Kidman's Grace Kelly Movies Airs May 25 - Deadline. Deadline Hollywood, 2015-04-07. [dostęp 2015-05-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-04-08)]. (ang.).
  140. ↑ SAG Awards Nominations: Complete List. Variety, 2015-12-09. [dostęp 2018-01-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-12-10)]. (ang.).
  141. ↑ Sandra Hall: Before I Go to Sleep review: Nicole Kidman dazzles in thriller. The Sydney Morning Herald, 2014-10-19. [dostęp 2015-01-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-01-18)]. (ang.).
  142. ↑ Brian Lowry: TV Review: 'Hello Ladies: The Movie'. Variety, 2014-11-19. [dostęp 2015-04-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-04-19)]. (ang.).
  143. ↑ Nicole Kidman: Paddington film is too vicious for my children to see. The Daily Telegraph, 2014-09-05. [dostęp 2021-05-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-01-10)]. (ang.).
  144. ↑ Paddington. Box Office Mojo. [dostęp 2025-08-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-08-20)]. (ang.).
  145. ↑ Ed Gibbs: Nicole Kidman wows at Sundance in Strangerland. The Sydney Morning Herald, 2015-01-25. [dostęp 2015-01-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-01-25)]. (ang.).
  146. ↑ Peter Debruge: Berlin Film Review: 'Queen of the Desert'. Variety, 2015-02-06. [dostęp 2015-02-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-02-06)]. (ang.).
  147. ↑ Justin Chang: 'The Family Fang' Review: Jason Bateman and Nicole Kidman Play Artist Siblings. Variety, 2015-09-14. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-09-15)]. (ang.).
  148. ↑ a b Michael Billington(inne języki): Photograph 51 review. The Guardian, 2015-09-14. [dostęp 2015-10-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-07-10)]. (ang.).
  149. ↑ Tim Masters: Nicole Kidman and James McAvoy win at Evening Standard Theatre Awards. BBC News, 2015-11-23. [dostęp 2016-12-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-11-18)]. (ang.).
  150. ↑ Olivier awards 2016: complete list of nominations. The Guardian, 2016-02-29. [dostęp 2025-08-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-11-11)]. (ang.).
  151. ↑ Justin Chang: Film Review: ‘Secret in Their Eyes’. Variety, 2015-11-19. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-11-20)]. (ang.).
  152. ↑ Henry Barnes: Genius review – Colin Firth and Jude Law's literary bromance needs an edit. The Guardian, 2016-02-16. [dostęp 2016-06-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-02-17)]. (ang.).
  153. ↑ Peter Debruge: Film Review: ‘Lion’. Variety, 2016-09-10. [dostęp 2016-06-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-09-12)]. (ang.).
  154. ↑ Richard Roeper(inne języki): Beautifully told 'Lion' an inspirational story sure to draw tears. Chicago Sun-Times, 2016-12-22. [dostęp 2017-06-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-06-06)]. (ang.).
  155. ↑ Lion. Box Office Mojo. [dostęp 2017-08-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-08-04)]. (ang.).
  156. ↑ a b Garry Maddox: AACTA Awards 2017 winners: Lion roared with clean sweep and youngest best actor. The Sydney Morning Herald, 2017-12-06. [dostęp 2017-12-06]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-12-07)]. (ang.).
  157. ↑ Ross A. Lincoln: ‘La La Land’, ‘Manchester By The Sea’, ‘Lion’ & ‘Hacksaw Ridge’ Top 2017 AACTA International Awards. Deadline Hollywood, 2017-01-06. [dostęp 2025-08-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-11-02)]. (ang.).
  158. ↑ Oscar Nominations: Complete List. Variety, 2017-01-24. [dostęp 2017-01-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-24)]. (ang.).
  159. ↑ Alex Ritman: BAFTA Awards: 'La La Land' Leads Nominations. The Hollywood Reporter, 2017-01-09. [dostęp 2017-02-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-10)]. (ang.).
  160. ↑ Golden Globes 2017: The Complete List of Nominations. The Hollywood Reporter, 2016-12-12. [dostęp 2016-12-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-06)]. (ang.).
  161. ↑ SAG Awards 2017: The Complete List of Nominations. The Hollywood Reporter, 2016-12-14. [dostęp 2016-12-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-12-15)]. (ang.).
  162. ↑ Sarah Lyall: How Nicole Kidman Puts Women First in Hollywood. The New York Times, 2017-02-08. [dostęp 2025-08-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-02-17)]. (ang.).
  163. ↑ Kristopher Tapley: 'Get Out,' 'Wonder Woman,' 'Handmaid's Tale' Make AFI Awards Lists. Variety, 2017-12-07. [dostęp 2017-12-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-12-08)]. (ang.).
  164. ↑ Matthew Jacobs: Nicole Kidman Delivered A Career-Defining Performance On 'Big Little Lies'. HuffPost, 2017-04-02. [dostęp 2017-04-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-04-09)]. (ang.).
  165. ↑ a b Ann Hornaday: Why Nicole Kidman belongs in the pantheon of great actresses. The Washington Post, 2017-04-06. [dostęp 2025-08-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-04-06)]. (ang.).
  166. ↑ Cynthia Littleton: ‘Big Little Lies’ Flexes Femme Muscle With Eight Big Emmy Wins. Variety, 2017-09-17. [dostęp 2025-08-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-09-18)]. (ang.).
  167. ↑ Jake Nevins: The full list of winners of the Golden Globes 2018. The Guardian, 2018-01-07. [dostęp 2018-01-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-01-08)]. (ang.).
  168. ↑ SAG Awards 2018: See the Complete Winners List. Vanity Fair, 2018-01-21. [dostęp 2023-12-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2023-01-27)]. (ang.).
  169. ↑ Nicole Kidman. Academy of Television Arts & Sciences(inne języki). [dostęp 2025-02-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-07-25)]. (ang.).
  170. ↑ Nicole Kidman. Złote Globy. [dostęp 2025-02-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-05-31)]. (ang.).
  171. ↑ Alex Ritman: Nicole Kidman Set for Busy Cannes Festival With Four Titles in Lineup. The Hollywood Reporter, 2017-04-13. [dostęp 2025-08-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2023-06-05)]. (ang.).
  172. ↑ David Rooney: 'How to Talk to Girls at Parties': Film Review | Cannes 2017. The Hollywood Reporter, 2017-05-21. [dostęp 2017-06-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-01-29)]. (ang.).
  173. ↑ A. O. Scott: Review: 'The Killing of a Sacred Deer' Depicts Familiar Torment. The New York Times, 2017-10-19. [dostęp 2024-01-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2023-01-20)]. (ang.).
  174. ↑ Steve Rose: The Beguiled: how Hollywood is whitewashing the US civil war. The Guardian, 2017-07-10. [dostęp 2017-07-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-07-10)]. (ang.).
  175. ↑ Top of the Lake - the critics give their verdict. BBC, 2017-07-28. [dostęp 2025-08-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-07-10)]. (ang.).
  176. ↑ Scott Tobias: Film Review: 'The Upside'. Variety, 2017-09-16. [dostęp 2025-08-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-09-09)]. (ang.).
  177. ↑ Peter Debruge: Telluride Film Review: Nicole Kidman in 'Destroyer'. Variety, 2018-09-01. [dostęp 2018-09-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-09-03)]. (ang.).
  178. ↑ Golden Globe Nominations: Complete List. Variety, 2018-12-06. [dostęp 2025-08-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-09-03)]. (ang.).
  179. ↑ Richard Lawson: Review: Boy Erased Is Finely Acted, but Familiar. Vanity Fair, 2018-09-01. [dostęp 2018-09-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-01-14)]. (ang.).
  180. ↑ Scott Roxborough: Nicole Kidman Wins Australian Honor for ‘Boy Erased’. The Hollywood Reporter, 2018-12-05. [dostęp 2025-08-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-05-06)]. (ang.).
  181. ↑ Erik Pedersen: AACTA International Awards: 'Roma' Takes Best Film & Director; 'The Favourite' Also A Double Winner. Deadline Hollywood, 2019-01-04. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-01-05)]. (ang.).
  182. ↑ Nicole Sperling: Nicole Kidman explains why she's diving in for Aquaman. Entertainment Weekly, 2017-03-31. [dostęp 2017-04-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-04-01)]. (ang.).
  183. ↑ James Hibberd: Aquaman premiere red carpet photos: Jason Momoa, Amber Heard, and more. Entertainment Weekly, 2018-11-26. [dostęp 2025-08-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-11-28)]. (ang.).
  184. ↑ Lukas Shayo: Nicole Kidman Hits A Notable Box Office Milestone For The First Time In 17 Years With Babygirl. Screen Rant(inne języki), 2025-01-12. [dostęp 2025-08-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-01-12)]. (ang.).
  185. ↑ Denise Petski: 'Big Little Lies' Season 2 Premiere Hits Viewership Highs Over Season 1 Debut. Deadline Hollywood, 2019-06-11. [dostęp 2019-06-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-06-11)]. (ang.).
  186. ↑ Patrick Hipes: Golden Globes Nominations: 'Marriage Story', Netflix, 'Once Upon a Time in Hollywood' Lead Way in Film – Full List of Nominations. Deadline Hollywood, 2019-12-09. [dostęp 2019-12-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-12-10)]. (ang.).
  187. ↑ a b Patrick Hipes: SAG Awards Nominations: 'Bombshell', 'The Irishman', 'Once Upon A Time In Hollywood' Top Film List, 'Maisel,' 'Fleabag' Score In TV – Complete List Of Noms. Deadline Hollywood, 2019-12-11. [dostęp 2019-12-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-12-11)]. (ang.).
  188. ↑ Caryn James: Toronto International Film Festival review: The Goldfinch. BBC, 2019-09-09. [dostęp 2025-08-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-09-24)]. (ang.).
  189. ↑ Manohla Dargis(inne języki): Bombshell Review: Blind Ambition and Blond Sedition at Fox News. The New York Times, 2019-12-12. [dostęp 2020-08-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-12-13)]. (ang.).
  190. ↑ Nellie Andreeva: HBO Orders 'The Undoing' Limited Series With 'BLL's Nicole Kidman Starring & David E. Kelley Writing. Deadline Hollywood, 2018-03-12. [dostęp 2018-03-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-07-14)]. (ang.).
  191. ↑ Kristen Baldwin: Rich people suffer beautifully in The Undoing, HBO's latest thriller: Review. Entertainment Weekly, 2020-10-12. [dostęp 2020-11-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-10-25)]. (ang.).
  192. ↑ Lauren Puckett-Pope: Yes, You Heard Correctly — That’s Nicole Kidman Singing The Undoing Opening Credits. Elle, 2020-11-09. [dostęp 2025-08-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-11-09)]. (ang.).
  193. ↑ Mónica Marie Zorrilla: 'The Undoing' Becomes HBO's Most-Watched Series of 2020, Surpasses 'Big Little Lies' Audience (EXCLUSIVE). Variety, 2021-02-17. [dostęp 2021-02-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-02-17)]. (ang.).
  194. ↑ Natalie Oganesyan, Jordan Moreau: Golden Globes 2021: The Complete Nominations List. Variety, 2021-02-03. [dostęp 2021-02-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-02-03)]. (ang.).
  195. ↑ SAG Award Nominations 2021: See the Full List. Vanity Fair, 2021-02-04. [dostęp 2021-02-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-02-05)]. (ang.).
  196. ↑ Mary Sollosi: Please, by all means, call off The Prom: Review. Entertainment Weekly, 2020-12-01. [dostęp 2020-12-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-12-01)]. (ang.).
  197. ↑ a b Claire Shaffer: Hear ‘Wear Your Crown’ From Ryan Murphy’s ‘The Prom’ Soundtrack. Rolling Stone, 2020-11-20. [dostęp 2025-08-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-11-20)]. (ang.).
  198. ↑ Jake Kanter: Nine Perfect Strangers: Amazon Swoops For Global Rights to Nicole Kidman, Melissa McCarthy Series. Deadline Hollywood, 2021-05-17. [dostęp 2021-05-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-05-19)]. (ang.).
  199. ↑ Nellie Andreeva, Denise Petski: Nine Perfect Strangers Premiere Sets Records for Most-Watched Hulu Original. Deadline Hollywood, 2021-08-24. [dostęp 2021-08-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-08-28)]. (ang.).
  200. ↑ Antonio Ferme: Aaron Sorkin Hopes People Will 'Pay Less Attention to Twitter' After Watching 'Being the Ricardos'. Variety, 2021-12-03. [dostęp 2021-12-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-12-03)]. (ang.).
  201. ↑ Ree Hines: Nicole Kidman addresses doubts, criticisms about being cast as Lucille Ball. Today, 2021-12-20. [dostęp 2021-12-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-12-24)]. (ang.).
  202. ↑ Andrew Court: Nicole Kidman was terrified to play Lucille Ball after backlash. New York Post, 2021-11-15. [dostęp 2025-08-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-11-18)]. (ang.).
  203. ↑ Jordan Moreau: Golden Globes 2022 Winners List: ‘The Power of the Dog,’ ‘West Side Story’ Win Big in Untelevised Ceremony. Variety, 2022-01-09. [zarchiwizowane z tego adresu (2023-03-08)]. (ang.).
  204. ↑ Angelique Jackson: Nicole Kidman, 'The Power of the Dog' Win Top Prizes at 11th Annual AACTA International Awards. Variety, 2022-01-26. [dostęp 2022-01-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-03-18)]. (ang.).
  205. ↑ Patrick Hipes: Oscar Nominations: 'The Power Of The Dog', 'Dune' Top List; 'Drive My Car' Among Big Surprises. Deadline Hollywood, 2022-02-08. [dostęp 2022-02-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-03-18)]. (ang.).
  206. ↑ Christi Carras: Here's the full list of 2022 Screen Actors Guild Award nominations. Los Angeles Times, 2022-01-12. [dostęp 2022-01-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2023-03-18)]. (ang.).
  207. ↑ Patrick Hipes: 'Roar' TV Series In Works Based On Cecelia Ahern Short Stories; 'GLOW' Duo To Showrun, Nicole Kidman Among EPs. Deadline Hollywood, 2018-08-21. [dostęp 2021-03-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-03-02)]. (ang.).
  208. ↑ Caroline Framke: 'Roar' Throws Nicole Kidman, Issa Rae, Alison Brie and More Into a Mixed Bag of Feminist Fables: TV Review. Variety, 2022-04-11. [dostęp 2022-04-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-04-28)]. (ang.).
  209. ↑ Gabriella Geisinger: The Northman review - Anya Taylor-Joy's new movie is perfect. Digital Spy, 2022-04-11. [dostęp 2022-04-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-04-11)]. (ang.).
  210. ↑ a b Emlyn Travys: Luke Evans and Nicole Kidman become musical icons on new duet. Entertainment Weekly, 2022-10-26. [dostęp 2024-02-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-10-28)]. (ang.).
  211. ↑ Joe Otterson: Elizabeth Olsen to Star in HBO Max Series 'Love and Death' From David E. Kelley, Nicole Kidman to Produce. Variety, 2021-05-03. [dostęp 2021-05-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-05-03)]. (ang.).
  212. ↑ Alison Herman: Elizabeth Olsen Limited Series 'Love & Death' Is Well-Made, but We've Seen It Before: TV Review. Variety, 2023-04-25. [dostęp 2023-04-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2023-04-25)]. (ang.).
  213. ↑ Denise Petski: Nicole Kidman Cast In Taylor Sheridan's CIA Drama Series Lioness At Paramount+. Deadline Hollywood, 2023-01-05. [dostęp 2023-01-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2023-01-12)]. (ang.).
  214. ↑ Mike Hale: Special Ops: Lioness Review: Zoe Saldaña Does Strong and Silent. The New York Times, 2023-07-21. [dostęp 2023-09-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2023-10-02)]. (ang.).
  215. ↑ Brian Lowry: Aquaman and the Lost Kingdom sinks under the weight of a waterlogged sequel. CNN, 2023-12-21. [dostęp 2023-12-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2023-12-21)]. (ang.).
  216. ↑ Baz Bamigboye: Breaking Baz: How "Scrappy Team" Behind 'The Farewell' Blossomed To Make 'Expats' With Nicole Kidman's Blossom Films; Limited Series Gets Premiere Date & London Fest Slot. Deadline Hollywood, 2023-10-03. [dostęp 2023-12-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2023-12-21)]. (ang.).
  217. ↑ Lucy Mangan: Expats review – Nicole Kidman is running on the fumes of her talent. The Guardian, 2024-01-26. [dostęp 2024-02-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2024-01-26)]. (ang.).
  218. ↑ Tomris Laffly: 'A Family Affair' Review: Zac Efron and Nicole Kidman's Hollywood-Set Rom-Com Has No Heat. Variety, 2024-06-27. [dostęp 2024-06-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2024-06-27)]. (ang.).
  219. ↑ David Rooney: 'Babygirl' Review: Nicole Kidman and Harris Dickinson Embrace Every Dangerous Turn in a Dark Thriller About Unruly Desire. The Hollywood Reporter, 2024-08-30. [dostęp 2024-08-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2024-08-30)]. (ang.).
  220. ↑ a b Jessica Kiang: Pedro Almodóvar's 'The Room Next Door' Wins Venice Golden Lion as Nicole Kidman Takes Best Actress — Full Winners List. Variety, 2024-09-07. [dostęp 2024-09-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2024-09-07)]. (ang.).
  221. ↑ Clayton Davis: 'Wicked' Named Best Picture by National Board of Review, Daniel Craig and Nicole Kidman Among Acting Winners. Variety, 2024-12-04. [dostęp 2024-12-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2024-12-05)]. (ang.).
  222. ↑ Naman Ramachandran: Zoe Saldaña, Nicole Kidman Score Acting Wins as 'Better Man' Leads Australia's AACTA Awards and 'Shōgun' Rules TV. Variety, 2025-02-11. [dostęp 2025-02-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-02-11)]. (ang.).
  223. ↑ Jordan Moreau: Golden Globes 2025 Nominations: ‘Emilia Perez’ Dominates Films With 10 Nods; ‘The Bear’ Leads TV With Five. Variety, 2024-12-09. [dostęp 2024-12-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2024-12-09)]. (ang.).
  224. ↑ Iona Rowan: Nicole Kidman tipped to join Netflix murder mystery series. Digital Spy, 2023-03-24. [dostęp 2023-03-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2023-03-24)]. (ang.).
  225. ↑ Angie Han: 'The Perfect Couple' Review: Nicole Kidman Plays Yet Another Miserable Rich Lady in Netflix's Turgid Murder Mystery. The Hollywood Reporter, 2024-09-05. [dostęp 2025-08-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2024-09-05)]. (ang.).
  226. ↑ Laura Martin: Netflix's The Perfect Couple and the reason TV was so poor in 2024 – but we watched anyway. BBC, 2024-12-19. [dostęp 2025-08-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2024-12-19)]. (ang.).
  227. ↑ Chris Gardner: Nicole Kidman Tears Up at ‘Lioness’ Premiere Talking Red-Hot Career: “Wish My Mama Was Here”. The Hollywood Reporter, 2024-10-24. [dostęp 2025-08-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2024-12-22)]. (ang.).
  228. ↑ Lovia Gyarkye: ‘Spellbound’ Review: Rachel Zegler and Nicole Kidman in an Animated Netflix Fantasy That Conjures as Much Déjà Vu as Magic. The Hollywood Reporter, 2024-11-24. [dostęp 2025-08-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2024-12-18)]. (ang.).
  229. ↑ a b Spellbound [Soundtrack From the Netflix Film by Skydance Animation] – Alan Menken. AllMusic. [dostęp 2025-08-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-08-16)]. (ang.).
  230. ↑ Peter Debruge: 'Holland' Review: A Kitschy Dutch-Themed Midwestern Town Plays Backdrop to a Twisty Mystery. Variety, 2025-03-09. [dostęp 2025-03-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-03-11)]. (ang.).
  231. ↑ Luke Buckmaster: The Last Anniversary review – Liane Moriarty adaptation with one of Australian TV’s best ensembles. The Guardian, 2025-03-24. [dostęp 2025-08-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-03-24)]. (ang.).
  232. ↑ Lucy Mangan: Nine Perfect Strangers season two review – not even Nicole Kidman’s new wig makes this worth watching. The Guardian, 2025-05-22. [dostęp 2025-08-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-05-22)]. (ang.).
  233. ↑ Aramide Tinubu: Nicole Kidman Is Dynamic in Prime Video’s Sensational Serial Killer Thriller ‘Scarpetta’: TV Review. Variety, 2026-03-10. [dostęp 2026-03-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2026-03-12)]. (ang.).
  234. ↑ Joe Otterson: ‘Margo’s Got Money Troubles’: Elle Fanning, Michelle Pfeiffer, Nick Offerman Unveil First Look, Release Date of Apple TV Series. Variety, 2025-12-09. [dostęp 2025-12-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-12-18)]. (ang.).
  235. ↑ Rebecca Rubin: 'Practical Magic 2', Starring Sandra Bullock and Nicole Kidman, Sets Fall 2026 Release Date. Variety, 2025-05-06. [dostęp 2025-08-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-05-06)]. (ang.).
  236. ↑ Alex Ritman: Nicole Kidman Joins ‘The Young People’ From ‘Longlegs’ Director Osgood Perkins and Neon. Variety, 2025-11-10. [dostęp 2025-12-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-12-18)]. (ang.).
  237. ↑ Pat Saperstein: Nicole Kidman, Christopher Waltz, Ang Lee Among Cannes Jury Members. Variety, 2013-04-23. [dostęp 2013-04-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-04-26)]. (ang.).
  238. ↑ Hadley Freeman: Kidman is new face of Chanel No 5. The Guardian, 2003-10-25. [dostęp 2025-08-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-08-27)]. (ang.).
  239. ↑ Julie Creswell: Nothing Sells Like Celebrity. The New York Times, 2008-06-22. [dostęp 2021-05-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-05-23)]. (ang.).
  240. ↑ Omega women's event with Nicole Kidman. Omega. [dostęp 2021-09-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-09-25)]. (ang.).
  241. ↑ Nicole Kidman to Promote Nintendo Brain-Training Game. Fox News, 2007-06-27. [dostęp 2017-06-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-12-13)]. (ang.).
  242. ↑ Richard Lawson: Nicole Kidman Now Shilling for Brazilian Shopping Malls. Gawker(inne języki), 2010-08-20. [dostęp 2023-01-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2023-01-05)]. (ang.).
  243. ↑ Samantha Conti: Nicole Kidman to Appear in Jimmy Choo Ads. Women’s Wear Daily(inne języki), 2013-05-14. [dostęp 2021-09-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-09-25)]. (ang.).
  244. ↑ Ryan Gajewski: Nicole Kidman Criticized by Flight Attendants Group Over Ad for “Abhorrent” Airline. The Hollywood Reporter, 2015-04-05. [dostęp 2025-08-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-05-11)]. (ang.).
  245. ↑ Kristina Rodulfo: Nicole Kidman Is the New Face of Neutrogena. Elle, 2017-02-06. [dostęp 2021-05-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-05-23)]. (ang.).
  246. ↑ Erica Smith: Nicole Kidman's Face Has a New Job. The Cut, 2020-12-11. [dostęp 2021-05-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-04-19)]. (ang.).
  247. ↑ Rebecca Rubin: AMC Theatre Shells Out $25 Million for Ad Campaign to Get People Back to the Movies. Variety, 2021-09-08. [dostęp 2025-01-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-01-27)]. (ang.).
  248. ↑ Scottie Andrew: How the Magic of Nicole Kidman's Beloved AMC Commercial Was Made. CNN, 2023-11-28. [dostęp 2024-02-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2023-11-28)]. (ang.).
  249. ↑ Bailey Richards: Nicole Kidman Is 'Excited' to Be Balenciaga's Newest Brand Ambassador. People, 2024-02-20. [dostęp 2024-02-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2023-12-04)]. (ang.).
  250. ↑ a b Kidman becomes ambassador for UN. BBC News, 2006-01-26. [dostęp 2006-10-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-07-17)]. (ang.).
  251. ↑ Kidman undertakes UN Kosovo tour. BBC News, 2006-10-15. [dostęp 2020-01-06]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-10-04)]. (ang.).
  252. ↑ Paul MacInnes: Nicole Kidman: Hollywood plays role in violence against women. The Guardian, 2009-10-22. [dostęp 2020-01-06]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-10-04)]. (ang.).
  253. ↑ Goodwill Ambassador Nicole Kidman Calls for Ending Pandemic of Violence Against Women and Announces Partnership at Groundbreaking for International Centre to End Violence. UNIFEM(inne języki), 2010-01-08. [dostęp 2010-07-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-06-13)]. (ang.).
  254. ↑ Paddington Bear statues leave trail around London. CBBC, 2014-11-04. [dostęp 2025-08-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-11-10)]. (ang.).
  255. ↑ Edith M. Lederer: Nicole Kidman speaks out to help women victims of violence. Associated Press, 2016-11-18. [dostęp 2020-01-06]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-08-13)]. (ang.).
  256. ↑ Olivia Bellusci: A Look Back at Nicole Kidman's Relationships Over the Years. Newsweek, 2024-12-12. [dostęp 2025-08-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2024-12-13)]. (ang.).
  257. ↑ Caren Weiner Campbell: Tom Cruise and Nicole Kidman wed eight years ago. Entertainment Weekly, 1998-12-18. [dostęp 2022-01-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-01-27)]. (ang.).
  258. ↑ Randee Dawn: 'I was so young': Nicole Kidman looks back on marriage to Tom Cruise. The Today Show, 2016-09-30. [dostęp 2021-09-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-09-30)]. (ang.).
  259. ↑ Alex Tresniowski: Hearts Wide Shut. People, 2001-02-19. [dostęp 2012-05-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-07-02)]. (ang.).
  260. ↑ Nicole Kidman says she still loves Tom Cruise. The Today Show, 2006-05-09. [dostęp 2021-10-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-10-02)]. (ang.).
  261. ↑ Meryl Gordon: Nicole Kidman Tells It Like It Is. Marie Claire(inne języki), 2007-11-11. [dostęp 2012-12-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-01-17)]. (ang.).
  262. ↑ Marlow Stern: Scientology Doc 'Going Clear' Claims the Church Split Up Tom Cruise and Nicole Kidman. The Daily Beast(inne języki), 2015-01-26. [dostęp 2015-04-06]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-04-07)]. (ang.).
  263. ↑ Elizabeth Stanton: Nicole Kidman's kids with Tom Cruise skip her big night, as she seems to reference marriage to 'Top Gun' star. Fox News, 2024-04-29. [dostęp 2025-08-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2024-04-29)]. (ang.).
  264. ↑ Madonna and Tupac in love: Hollywood's most unconventional celebrity couples. The Telegraph, 2017-02-13. [dostęp 2019-11-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-11-04)]. (ang.).
  265. ↑ Nicole Kidman reveals she was once engaged to Lenny Kravitz: 'He's a great guy'. Today, 2017-02-16. [dostęp 2021-05-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-05-10)]. (ang.).
  266. ↑ Aimée Lutkin: Nicole Kidman and Husband Keith Urban's Complete 19-Year Relationship Timeline. Elle, 2024-06-26. [dostęp 2024-09-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2023-05-31)]. (ang.).
  267. ↑ Nicole & Keith Say 'I Do'. People. [dostęp 2011-05-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-03-28)]. (ang.).
  268. ↑ Brenda Rodriguez, Stephen M. Silverman: Nicole Kidman and Keith Urban Welcomed a Baby Girl. People, 2008-07-07. [dostęp 2008-07-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-07-09)]. (ang.).
  269. ↑ Nicole Kidman & Keith Urban: 'Blessed' by Faith. People, 2011-01-19. [dostęp 2011-01-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-01-21)]. (ang.).
  270. ↑ Frank Olito: From Australia to NYC, take a look inside Nicole Kidman and Keith Urban's sprawling real estate empire. Business Insider, 2019-06-01. [dostęp 2019-12-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-12-18)]. (ang.).
  271. ↑ Christal Hayes: Nicole Kidman files for divorce from Keith Urban after 20 years of marriage. BBC News, 2025-09-30. [dostęp 2025-10-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-09-30)]. (ang.).
  272. ↑ Regina Łukasiewicz, Nicole Kidman oficjalnie singielką. Znamy szczegóły rozwodu z Keither Urbanem [online], dziendobry.tvn.pl, 7 stycznia 2026.
  273. ↑ Paul Batura: Paul Batura: Mocking Nicole Kidman for her Christian faith reveals the misery of her detractors. Fox News, 2019-04-26. [dostęp 2025-08-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-09-22)]. (ang.).
  274. ↑ Ethan Shanfeld: Nicole Kidman Went Full Method Acting for Hulu's 'Nine Perfect Strangers'. Variety, 2021-08-18. [dostęp 2022-01-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-08-24)]. (ang.).
  275. ↑ Camille Nzengung: Why Keith Urban Couldn't Wait for Nicole Kidman to Finish Filming Destroyer. InStyle, 2018-11-28. [dostęp 2022-01-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-01-29)]. (ang.).
  276. ↑ Scott Stump: Nicole Kidman talks about toll her 'Undoing' role took on her mental health. Today, 2021-01-12. [dostęp 2022-01-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-01-29)]. (ang.).
  277. ↑ Nicole Kidman on Acting. BAFTA. BAFTA Guru. YouTube. [dostęp 2022-01-29].
  278. ↑ Mark Caro: Nicole Kidman explains her disappearing act in 'The Hours'. Los Angeles Times, 2003-01-03. [dostęp 2022-01-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-01-29)]. (ang.).
  279. ↑ Katherine Cusumano: Nicole Kidman's 13 Most Transformative On-Screen Roles, From Big Little Lies to Eyes Wide Shut. W(inne języki), 2017-04-02. [dostęp 2022-01-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-01-29)]. (ang.).
  280. ↑ Sharon Marie Carnicke. The Material Poetry of Acting: 'Objects of Attention', Performance Style, and Gender in The Shining and Eyes Wide Shut. „Journal of Film and Video(inne języki)”. 58 (1–2), s. 21–30, 2006. University of Illinois Press. ISSN 0742-4671. (ang.). 
  281. ↑ Cynthia Baron: More Than a Method: Trends and Traditions in Contemporary Film Performance. Wayne State University Press, 2004, s. 260–261. ISBN 0-8143-3079-7. OCLC 54035239. (ang.).
  282. ↑ Pam Cook: Nicole Kidman. Palgrave Macmillan(inne języki), 2012, s. 3. ISBN 978-1-84457-488-9. OCLC 782997908. (ang.).
  283. ↑ Mary Luckhurst. Nicole Kidman: Transformation and the Business of Acting. „Australasian Drama Studies”, s. 72–100, 2019-12. (ang.). 
  284. ↑ Gwilym Mumford: Nicole Kidman: I will work with a female director every 18 months. The Guardian, 2017-05-24. [dostęp 2024-12-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2024-12-24)]. (ang.).
  285. ↑ Glenn Garner: Nicole Kidman Talks Working With 19 Female Directors Since 2017 Goal. Deadline Hollywood, 2025-02-20. [dostęp 2025-02-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-02-26)]. (ang.).
  286. ↑ The Official Academy Awards® Database. Amerykańska Akademia Sztuki i Wiedzy Filmowej. [dostęp 2025-02-05]. (ang.). Należy wyszukać Nicole Kidman w polu „Nominee”.
  287. ↑ Awards Database: Nicole Kidman. Brytyjska Akademia Sztuk Filmowych i Telewizyjnych. [dostęp 2025-08-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-08-08)]. (ang.).
  288. ↑ Nicole Kidman. Academy of Television Arts & Sciences(inne języki). [dostęp 2025-02-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-07-25)]. (ang.).
  289. ↑ Nominees & Recipients. Gildia Aktorów Ekranowych. [dostęp 2025-02-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-06-17)]. (ang.). Należy wyszukać Nicole Kidman.
  290. ↑ Nicole Kidman. Złote Globy. [dostęp 2025-02-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-05-31)]. (ang.).
  291. ↑ Winners & Nominees: 1987. AACTA. [dostęp 2025-08-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-12-18)]. (ang.).
  292. ↑ Nagrody krajowe AACTA Nicole Kidman:
  293. ↑ Nagrody zagraniczne AACTA Nicole Kidman:
  294. ↑ Cannes Film Festival: The Square wins Palme d'Or. BBC News, 2017-05-28. [dostęp 2025-09-06]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-05-28)]. (ang.).
  295. ↑ Chris Gardner: Nicole Kidman to Receive AFI Life Achievement Award. The Hollywood Reporter, 2022-11-22. [dostęp 2022-11-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-11-25)]. (ang.).
  296. ↑ Jazz Tangcay, Valerie Wu: AFI Gala Honoring Nicole Kidman Rescheduled for 2024 – Film News in Brief. Variety, 2023-11-13. [dostęp 2024-02-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2023-11-19)]. (ang.).
  297. ↑ Andre Rhoden-Paul: Nicole Kidman honoured with AFI Life Achievement Award. BBC News, 2024-04-27. [dostęp 2024-04-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2024-04-29)]. (ang.).
  298. ↑ Inga Parkel: From Hollywood to production powerhouse: Nicole Kidman’s net worth in the wake of her split from Keith Urban. The Independent, 2025-10-03. [dostęp 2025-10-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-10-03)]. (ang.).
  299. ↑ Forbes List Directory. Forbes. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-11-09)]. (ang.).
  300. ↑ Matt Craig: The Highest-Paid Actors Of 2024. Forbes, 2025-02-28. [dostęp 2025-03-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-03-02)]. (ang.).
  301. ↑ Jason Gay: Nicole Kidman, in a Rare, Down-to-Earth Interview, on Her New Adventure. Vogue, 2015-07-20. [dostęp 2020-12-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2023-03-09)]. (ang.).
  302. ↑ Lisa Schwarzbaum(inne języki): Is Nicole Kidman our most ambitious actress?. BBC, 2014-04-11. [dostęp 2025-02-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-02-04)]. (ang.).
  303. ↑ Ingrid Sischy: Nicole's New Light. Vanity Fair, 2002-12-01. [dostęp 2021-05-06]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-04-16)]. (ang.).
  304. ↑ A. O. Scott(inne języki): A Unified Theory of Nicole Kidman. The New York Times, 2003-11-02. [dostęp 2021-05-06]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-05-07)]. (ang.).
  305. ↑ Emily Nussbaum(inne języki): The Surprising Generosity of 'Big Little Lies'. The New Yorker, 2017-02-26. [dostęp 2021-05-06]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-04-16)]. (ang.).
  306. ↑ Leila Latif: 'She just unravels so beautifully': how Nicole Kidman conquered the world – then kept on going. The Guardian, 2024-09-08. [dostęp 2025-01-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-01-30)]. (ang.).
  307. ↑ a b Kidman named fashion icon. BBC News, 2003-04-20. [dostęp 2020-12-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-01-23)]. (ang.).
  308. ↑ A look back at the most memorable Oscars red carpet dresses of all time. The Daily Telegraph, 2020-02-09. [dostęp 2020-12-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-01-10)]. (ang.).
  309. ↑ Katherine Cusumano: Don't Call It a Comeback: Nicole Kidman Has a Long History of Wearing Daring Dresses on the Red Carpet. W(inne języki), 2017-05-23. [dostęp 2022-02-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-02-03)]. (ang.).
  310. ↑ Alice Hines: What Is the Most Influential Oscar Dress of All-Time?. Smithsonian(inne języki), 2015-02-19. [dostęp 2020-12-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-01-18)]. (ang.).
  311. ↑ Gladys Lai: 67 of the most memorable red carpet looks in modern history. Vogue, 2021-03-04. [dostęp 2021-05-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-01-23)]. (ang.).
  312. ↑ Pema Bakshi: 110 red carpet moments that solidified Nicole Kidman's style icon status. Vogue Australia, 2021-04-29. [dostęp 2021-05-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-05-07)]. (ang.).
  313. ↑ Nicole Kidman wins 2003 Fashion Icon Award. The Sydney Morning Herald, 2003-04-20. [dostęp 2020-12-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-01-23)]. (ang.).
  314. ↑ Belinda Luscombe: The 2004 Time 100. Time, 2004-04-26. [dostęp 2019-10-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-04-17)]. (ang.).
  315. ↑ Naomi Watts: Nicole Kidman is on the 2018 TIME 100 List. Time. [dostęp 2021-05-06]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-07-01)]. (ang.).
  316. ↑ Lucy Feldman: How We Chose the 2025 Women of the Year. Time, 2025-02-20. [dostęp 2025-02-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-02-25)]. (ang.).
  317. ↑ Manohla Dargis(inne języki), A. O. Scott(inne języki): The 25 Greatest Actors of the 21st Century (So Far). The New York Times, 2020-11-25. [dostęp 2020-12-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-09-17)]. (ang.).
  318. ↑ Ben Travis, Sophie Butcher, Nick De Semlyen, James Dyer, John Nugent: Empire's 50 Greatest Actors of All Time List, Revealed. Empire(inne języki), 2022-12-20. [dostęp 2023-02-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-12-29)]. (ang.).
  319. ↑ Martin Dale: Arte Documentary 'Nicole Kidman – Eyes Wide Open' Explores Actor's Quest as a 'Lonely Warrior'. Variety, 2023-01-15. [dostęp 2024-06-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2023-01-15)]. (ang.).
  320. ↑ Nicole's a star on Walk of Fame. Irish Examiner. [dostęp 2025-10-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-10-03)]. (ang.).
  321. ↑ Kidman becomes 'Citizen of the World'. ABC, 2004-12-05. [dostęp 2013-05-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-10-28)]. (ang.).
  322. ↑ Nicole Kidman. Australian Honours Database. [dostęp 2007-04-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-12-27)]. (ang.).
  323. ↑ Annabel Stafford: Kidman and the Kennedys honoured for their service. The Age(inne języki), 2007-04-14. [dostęp 2007-04-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-12-16)]. (ang.).
  324. ↑ Moulin Rouge [Original Motion Picture Soundtrack] – Original Soundtrack. AllMusic. [dostęp 2025-08-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-06-30)]. (ang.).
  325. ↑ Moulin Rouge, Vol. 2 – Original Soundtrack. AllMusic. [dostęp 2025-08-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-06-30)]. (ang.).
  326. ↑ Happy Feet [Original Soundtrack] – Original Soundtrack. AllMusic. [dostęp 2025-08-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-07-27)]. (ang.).
  327. ↑ The Undoing [Soundtrack From the HBO® Series] – Evgueni Galperine. AllMusic. [dostęp 2025-08-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-08-16)]. (ang.).

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne

[edytuj | edytuj kod]
Nagrody Nicole Kidman
Nagroda Amerykańskiego Instytutu Filmowego za całokształt twórczości
Nagroda Akademii Filmowej dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej
1920–1939
1940–1959
1960–1979
1980–1999
2000–2019
2020–2039
Złoty Glob dla najlepszej aktorki w filmie komediowym lub musicalu
1950–1959
1960–1979
1980–1999
2000–2019
2020–2039

Złoty Glob dla najlepszej aktorki w filmie dramatycznym
1940–1959
1960–1979
1980–1999
2000–2019
2020–2039
Złoty Glob dla najlepszej aktorki w miniserialu lub filmie telewizyjnym
1980–1999
2000–2019
2020–2039
Nagroda BAFTA dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej
1950–1959
1960–1969
1970–1979
1980–1989
1990–1999
2000–2009
2010–2019
2020–2029
Puchar Volpiego dla najlepszej aktorki
1932–1959
1960–1989
1990–2009
2010–2029
Srebrny Niedźwiedź dla najlepszej aktorki
1950-1979
1980-1999
2000-2020
Laureaci MTV Movie Awards w kategorii najlepszy aktor/aktorka
Najlepszy aktor
(1992–2005, 2008–2016)
Najlepsza aktorka
(1992–2005, 2008–2016)
Najlepsza aktor lub aktorka
(2006–2007, od 2017)
Laureaci MTV Movie Awards w kategorii najlepsza piosenka filmowa
Najlepsza piosenka z filmu
(1992–1999, 2009, 2012)
Najlepsza sekwencja muzyczna
(2000–2002, 2005, 2014)
Najlepszy moment muzyczny
(2013, od 2017)
Złota Malina za najgorsze ekranowe połączenie

W latach 1995–2010 nagroda była przyznawana w kategorii, najgorsza ekranowa para, 2011 – najgorsza ekranowa para lub obsada, 2012–2013 – w dwóch kategoriach osobno – najgorsza ekranowa para i najgorsza obsada, od 2014 – najgorsze ekranowe połączenie

Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Nicole_Kidman&oldid=79296782”