Grażyna Hase

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Grażyna Hase (ur. w 12 stycznia 1939 roku w Warszawie) – polska projektantka mody, modelka[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W październiku 1957 roku po raz pierwszy pojawiła się na okładce Przekroju (autor Wojciech Plewiński). W 1959 roku rozpoczęła współpracę jako modelka w Spółdzielczym Laboratorium Odzieżowym w Warszawie kierowanym przez Zofię Kozicką. Pierwszy pokaz z jej udziałem odbył się w Budapeszcie[2]. Uczestniczyła w wielu polskich i zagranicznych pokazach mody m.in.: w w warszawskiej Dziekance (1967), w Berlinie, Moskwie i Budapeszcie. Współpracowała później z Modą Polską, Telimeną, Ledą, Warszawskimi Zakładami Przemysłu Odzieżowego. W latach 1960-1967 występowała jako modelka prezentująca kolekcje Barbary Hoff – autorki rubryki mody w tygodniku Przekrój.

Jako modelka pracowała do 1969 roku.

Od 1967 roku zaczęła zajmować się projektowaniem odzieży. Zaprojektowała po pobycie w Moskwie kolekcję Kozak Look inspirowaną modą rosyjską (futrzane czapy, szynele). Pokaz reżyserowany przez Wowo Bielickiego z muzyką rosyjską (Dunajewski, Katiusza) graną przez zespół Polanie odbył się w Dziekance i Stodole, potem w Ośrodku Przyjaźni Polsko-Radzieckiej. Modelki prezentowały kreacje inspirowane postaciami Anny Kareniny, komisarza Budionnego, oraz Lenina.

W 1967 roku Grażyna Hase rozpoczęła także studia na warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych, najpierw na wydziale architektury, a potem grafiki.

Jako projektantka początkowo pracowała dla polskiej firmy odzieżowej Cora. Swymi projektami wzbudziła zainteresowanie międzynarodowe. Zdjęcia z jej pokazu opublikowano w angielskim Sunday Times i zaproszono ją z projektami do Szwajcarii. W latach 70. odbyły się pokazy w Toronto, Berlinie, Wiedniu, Nowym Jorku, Mediolanie, Moskwie.

W końcu lat 60. współtworzyła wraz z Wowo Bielickim program telewizyjny "Muzyka i moda", któremu towarzyszyły wydarzenia plenerowe. Odbyły się m.in. pokazy podczas zjazdu aktywu ZMS Śląska i Zagłębia, gdzie Edward Gierek czyta list od Władysława Gomułki (grudzień 1968) czy pokaz w Moskwie z okazji 25-lecia PRL transmitowany przez telewizję radziecką.


W latach 70. "odkryła" dla świata mody Małgorzatę Niemen oraz Katarzynę Butowtt. W latach 80. była dyrektorem artystycznym spółdzielni odzieżowej Moda i Styl. W latach 1975-1978 prowadziła w Sztandarze Młodych rubrykę "Boutique Grażyny Hase".

Jako projektantka odzieży realizowała zlecenia dla pracowników hotelu Forum, hotelu Victoria, załogi LOTu, rajdowców z Żerania i projektowała kombinezony dla pracowników Zakładów mleczarskich Wola, dla polskiej sportowej reprezentacji na Zimowe Igrzyska Olimpijskie w Salt Lake City.

Projektowała stroje do filmów i przedstawień teatralnych. Ubierała gwiazdy piosenki estradowej - Halinę Frąckowiak, członków zespołu 2 plus 1, Ireny Jarockiej oraz Annę Jantar[3].

Stworzyła i prowadziła na Ochocie sklep Bawełniany Świat Grażyny Hase przy ulicy Grójeckiej w Warszawie oraz autorską galerię mody Galeria Grażyny Hase w centrum Warszawy przy ulicy Marszałkowskiej (1980).

Projekty strojów dla teatru i filmu[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Aleksandra Boćkowska: Grażyna Hase (pol.). Portal Culture.pl, styczeń 2018. [dostęp 2018-02-16].
  2. Ewa Wojciechowska: Grażyna Hase: kochanie, ale teraz nie ma już fabryk! (pol.). 2013-08-09. [dostęp 2018-02-16].
  3. Krzysztof Tomasik: Grażyna Hase. Miłość, moda, sztuka. Marginesy, 2016.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]