Ochota

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Herb Warszawy Ochota
Dzielnica Warszawy
Ilustracja
Ulica Grójecka, główna ulica Ochoty
Państwo  Polska
Województwo  mazowieckie
Miasto Warszawa
Zarządzający Katarzyna Łęgiewicz
Powierzchnia 9,72 (1.01.2016)[1] km²
Populacja 
• liczba ludności

84 077 (31.12.2015)[1]
• gęstość 8650[1] os./km²
Tablice rejestracyjne WU
Plan Ochoty
Plan Ochoty
Położenie na mapie Warszawy
Położenie na mapie
Strona internetowa
Portal Portal Polska
Filtry Lindleya, hala filtrów powolnych

Ochota – dzielnica Warszawy położona w lewobrzeżnej części miasta.

Jest jedną z 18 jednostek pomocniczych m.st. Warszawy[2]

Ochota ma powierzchnię 9,72 km², a liczba mieszkańców (stan na 31 grudnia 2015) wynosiła 84 077[1]. Jest najgęściej zaludnioną dzielnicą Warszawy (8650 osób/km²)[1].

Nazwa[edytuj]

Nazwa dzielnicy pochodzi od karczmy „Ochota” wzniesionej po 1831 u zbiegu ulic Grójeckiej i Kaliskiej[3].

Położenie[edytuj]

Granice Ochoty stanowią:

Jej geometryczny środek stanowi skrzyżowanie ulic Bitwy Warszawskiej 1920 r. oraz ulicy Białobrzeskiej.

Podział[edytuj]

Podział według TERYT

W systemie TERYT Ochota ma status dzielnicy, w skład której wchodzą następujące części miasta[4]:

Podział według MSI

Miejski System Informacji wyróżnia następujące obszary[5]:

Podział tradycyjny

Tradycyjnie wyróżniane są również obszary takie jak Kolonia Staszica czy Kolonia Lubeckiego.

Rada Dzielnicy[edytuj]

Ugrupowania Kadencja 2002-2006 [6] Kadencja 2006-2010 [7] Kadencja 2010-2014 [8] Kadencja 2014-2018 [9]
Sojusz Lewicy Demokratycznej 9 (SLD-UP) 6 (LiD) 4 3 (SLD Lewica Razem)
Prawo i Sprawiedliwość 8 7 5 7
Platforma Obywatelska 3 10 9 8
Liga Polskich Rodzin 3 - - -
Ochocka Wspólnota Samorządowa - - 4 3
Ochocianie - - 1 2

Historia[edytuj]

Pierwsze pisemne wzmianki o terenie, na którym leży dzisiejsza Ochota, pochodzą z 1238.

Przez długi czas Ochota wchodziła w obręb królewskiej wsi Wielka Wola. Zaczęła się szybko rozwijać ze względu na przechodzenie przez jej teren wielu ważnych dróg. Były to:

Do rozwoju dzielnicy w XIX wieku przyczyniło się też powstanie Filtrów w 1886 i Szpitala Dzieciątka Jezus w 1901.

W okresie międzywojennym powstały kolonie Staszica i Lubeckiego, Dom Studencki „Akademik” przy placu Narutowicza.

W czasie powstania warszawskiego na Ochocie doszło do masakry ludności cywilnej znanej jako Rzeź Ochoty.

11 kwietnia 1945 roku na Ochocie uruchomiono pierwszą po wojnie w Warszawie regularną linię komunikacji miejskiej obsługiwaną przez ciężarówki i łączącą plac Narutowicza i ul. Targową na Pradze. We wrześniu tego samego roku została uruchomiona pierwsza po lewej stronie miasta linia tramwajowa pomiędzy Okęciem a placem Starynkiewicza[10].

W okresie PRL-u na Ochocie powstało wiele nowych budynków mieszkalnych i usługowych, a także rozwój przemysłu reprezentowany przez takie przedsiębiorstwa jak Era (przemysł elektroniczny), Warszawska Fabryka Obrabiarek (obrabiarki), Meratronika (urządzenia pomiarowe), Hydomat (przemysł mechaniczny) czy WSK-Okęcie (przemysł lotniczy)[10].

12 kwietnia 1982 z dachu bloku przy ul. Grójeckiej 19/25 nadano pierwszą audycję Radia Solidarność.

Przez większość okresu PRL i kilka lat po przemianach Ochota mając status dzielnicy lub gminy obejmowała całą południowo-zachodnią część Warszawy. W kolejnych rozszerzeniach granic miasta włączano do niej Włochy, Ursus, Okęcie i inne osiedla (tzw. Daleka Ochota). Do Ochoty zaliczono również niektóre fragmenty miasta tradycyjnie związane ze Śródmieściem. W latach 1990–1994 dzielnica ta miała status gminy (gmina Warszawa-Ochota), z której w roku 1993 wyłączono Ursus. Obecne granice Ochoty ustalono w 1994, gdy stała się ona dzielnicą wchodzącą w skład ówczesnej gminy Warszawa-Centrum.

Na zmianę charakteru dzielnicy po 2000 wpłynęło powstanie Kampusu Ochota, grupującego na znacznym obszarze wiele instytucji naukowych i akademickich oraz kompleks Ochota Office Park, gdzie zbudowano nowoczesne biurowce.

Edukacja i oświata[edytuj]

Kampus Ochota, Centrum Nowych Technologii przy ul. Banacha 2c
Budynki Wydziału Fizyki przy ul. Pasteura 5

Na terenie dzielnicy znajdują się następujące placówki oświatowe (część z nich wchodzi w skład jednego z ośmiu zespołów szkół)[11]:

  • 23 przedszkola
  • 13 szkół podstawowych
  • 10 gimnazjów
  • 2 zasadnicze szkoły zawodowe
  • 5 techników
  • 5 liceów ogólnokształcących i 2 profilowane
  • 2 szkoły policealne

Na Ochocie działają także placówki działalności pozaszkolnej, jak młodzieżowy dom kultury, międzyszkolny ośrodek sportowy czy ogród jordanowski. Prowadzonych jest również kilka środowiskowych ognisk wychowawczych TPD oraz ośrodek wychowawczy księży orionistów.

Na Ochocie mieszczą się siedziby i budynki kilkunastu wydziałów uczelni wyższych, a także rektoraty Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego (WUM), Wyższej Szkoły Ekologii i Zarządzania, Akademii Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej, Polsko-Japońska Akademia Technik Komputerowych i Wyższej Szkoły Pedagogicznej im. Janusza Korczaka w Warszawie. Znajduje się również tam siedziba Krajowej Szkoły Administracji Publicznej.

Niektóre budynki znajdują się na obszarze Kampusu Ochota, którego trzon stanowią wydziały lub instytuty matematyczno-przyrodnicze Uniwersytetu Warszawskiego oraz Polskiej Akademii Nauk. Budynki WUM są skupione na Kampusie Banacha. Skupienie jednostek naukowo-badawczych jest rozwinięciem międzywojennych koncepcji miasteczka akademickiego.

Z lat 20. i 30. XX w. pochodzi kompleks domów studenckich Politechniki Warszawskiej przy placu Narutowicza, gmach Wolnej Wszechnicy czy Instytutu Radowego. Następne budowle powstawały w latach późniejszych, a najnowsze inwestycje np. kompleks Centrum Nowych Technologii UW powstają od 2010. Niektóre budynki były przejmowane przez kolejne uczelnie, np. gmach Wolnej Wszechnicy był po II wojnie światowej siedzibą Akademii Sztabu Generalnego, a po rozbudowie Wojskowej Akademii Politycznej, następnie zaś kilku jednostek Uniwersytetu Warszawskiego (głównie Wydziału Matematyki, Informatyki i Mechaniki).

Zabytki[edytuj]

Pomniki[edytuj]

Ponadto kilka głazów i kilkadziesiąt tablic, głównie upamiętniających znane osoby mieszkające na Ochocie i ofiary wojenne[12].

Parki[edytuj]

Na terenie Ochoty znajduje się 10 obszarów zieleni miejskiej[13]:

Poza tym występuje kilka mniejszych skwerów, jak również miejsca zieleni niezorganizowanej (np. Fort Szczęśliwice). Na Ochocie nie zachował się żaden las.

Inne obiekty[edytuj]

Ośrodek Kultury Muzułmańskiej z meczetem, budowany w sąsiedztwie terenu, na którym prawdopodobnie znajdowała się Reduta Ordona.

Wybory[edytuj]

Od 2011 roku na podstawie ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. – Kodeks wyborczy Ochota znajduje się w granicach okręgu wyborczego nr 45 do Senatu Rzeczypospolitej Polskiej[15]

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. a b c d e Powierzchnia i ludność w przekroju terytorialnym w 2016 r.. W: Główny Urząd Statystyczny [on-line]. 2015. [dostęp 2015-08-22]. s. 110.
  2. Artykuły 5 i 14 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz. U. z 2002 r. Nr 41, poz. 361)
  3. Encyklopedia Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s. 560. ISBN 83-01-08836-2.
  4. Krajowy Rejestr Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju (pol.). GUS. [dostęp 2011-03-26].
  5. Dzielnica Ochota (pol.). W: Obszary MSI [on-line]. Zarząd Dróg Miejskich w Warszawie. [dostęp 2011-03-26].
  6. Państwowa Komisja Wyborcza: Wybory samorządowe. wybory2002.pkw.gov.pl. [dostęp 2015-10-18].
  7. Geografia wyborcza - Wybory samorządowe - Państwowa Komisja Wyborcza. wybory2006.pkw.gov.pl. [dostęp 2015-10-18].
  8. Wybory Samorządowe 2010 - Geografia wyborcza - Województwo mazowieckie - miasto st. Warszawa - dz. Ochota. wybory2010.pkw.gov.pl. [dostęp 2015-10-18].
  9. Wyborcza.pl. warszawa.wyborcza.pl. [dostęp 2015-10-18].
  10. a b Janusz Oleksiewicz. Ochota - bardzo dobry adres. „Stolica”. Nr 1 (1413) (5 stycznia 1975), s. 2-3. WWP RSW "Prasa Książka Ruch". 
  11. Placówki oświatowe (pol.). Urząd Dzielnicy Ochota. [dostęp 2011-03-23].
  12. Miejsca pamięci na terenie dzielnicy Ochota (pol.). Urząd Dzielnicy Ochota. [dostęp 2011-03-24].
  13. Dokąd na Ochocie – informator. W: Jarosław Zieliński: Ochotnicy na spacer. Warszawa: Veda, 2010, s. 108–112. ISBN 978-83-61932-22-2.
  14. Jarosław Osowski: Maharadża wyprzedził proboszcza. Nowy skwer na Ochocie (pol.). W: wyborcza.pl Warszawa [on-line]. Agora, 2012-05-31. [dostęp 2014-12-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-07-14)].
  15. Dz. U. z 2011 r. Nr 21, poz. 112

Linki zewnętrzne[edytuj]