Granat F-1

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy radzieckiego granatu obronnego F-1. Zobacz też: inne znaczenia nazwy „F1”.
F-1
Ilustracja
Dane podstawowe
Państwo  ZSRR
Przeznaczenie Granat obronny
Dane techniczne
Wysokość 117 mm
Masa 400 g (nieuzbrojony)
700 g (uzbrojony)[1]
Materiał wybuchowy Trotyl, 60 g[1]
Typ zapalnika UZRGM
Opóźnienie 3,2–4 s
Zasięg rzutu 34–45 m[1]
Promień rażenia 200 m[1]
Liczba odłamków 1000 sztuk[1]

Granat F-1 (ros. Граната Ф-1) – radziecki ręczny granat obronny[1].

Historia konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

Radziecki granat ręczny F-1 był kopią francuskiego granatu o tej samej nazwie, używanego podczas I wojny światowej. Był to typowy granat obronny wzorowany na brytyjskim granacie No.5 (bomba Millsa).

Tego rodzaju granaty posiadały powierzchnię korpusu naciętą podłużnymi i poprzecznymi rowkami[1]. Ułatwiały one fragmentację granatu na odłamki, których liczba dochodziła do 1000[1]. Duże odłamki mają bardzo duży zasięg (sięgający 200 metrów) i stanowią zagrożenie dla rzucającego.

Granat F-1 był używany przez Armię Czerwoną w czasie II wojny światowej i Polskie Siły Zbrojne sformowane w ZSRR, a po jej zakończeniu stał się podstawowym granatem obronnym armii Układu Warszawskiego.

Od 1947 granat F-1 był produkowany także w Polsce Ludowej[2]. Od początku lat 90. XX wieku zastępuje go polski granat RGO-88.

Opis konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

F-1 jest granatem obronnym, którego głównym elementem jest żeliwna skorupa, wewnątrz której znajduje się materiał wybuchowy (trotyl). Zewnętrzna powierzchnia posiada nacięcia, mające wymusić fragmentację. W górnej części znajduje się otwór gwintowany, w który jest wkręcony zapalnik UZRGM (Uniwersalny Zapalnik Ręcznych Granatów – Modernizowany). Zapalnik ten jest uzbrajany w chwili rzutu[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej, s. 66.
  2. Bogusław Perzyk: Ręczne granaty odłamkowe w Wojsku Polskim w latach 1945-1955 (część I). „Poligon”, 5/2009, s. 67–68.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej (od połowy XIX wieku). Warszawa: Wydawnictwo WiS, 1994. ISBN 83-86028-01-7.