Gromada Sieraków (powiat lubliniecki)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Sieraków
gromada
1954–1973
Sieraków
Państwo  PRL
Województwo katowickie
Powiat lubliniecki
Data powstania 5 października 1954
Data likwidacji 1 stycznia 1973
Siedziba Sieraków
Szczegółowy podział administracyjny (1954)
Liczba sołectw 2
Liczba reprezentantów
Liczba członków GRN (1954) 21
brak współrzędnych
Portal Portal Polska

Gromada Sieraków – dawna gromada, czyli najmniejsza jednostka podziału terytorialnego Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w latach 1954–1972.

Gromady, z gromadzkimi radami narodowymi (GRN) jako organami władzy najniższego stopnia na wsi, funkcjonowały od reformy reorganizującej administrację wiejską przeprowadzonej jesienią 1954[1] do momentu ich zniesienia z dniem 1 stycznia 1973[2], tym samym wypierając organizację gminną w latach 1954–1972[3][4].

Gromadę Sieraków z siedzibą GRN w Sierakowie (w obecnym brzmieniu Sieraków Śląski) utworzono – jako jedną z 8759 gromad na obszarze Polski[3] – w powiecie lublinieckim w woj. stalinogrodzkim, na mocy uchwały nr 20/54 WRN w Stalinogrodzie z dnia 5 października 1954. W skład jednostki weszły obszary dotychczasowych gromad[5] Panoszów (z wyłączeniem osady Brzegi Czarne) i Sieraków oraz osada Przywary z dotychczasowej gromady Klekotna ze zniesionej gminy Sieraków, a także część obszaru dotychczasowej gromady Jeżowa (karta 1 obrębu Sieraków oraz karta 1 i niektóre parcele z karty 2 obrębu Jeżowa) ze zniesionej gminy Ciasna, w tymże powiecie[6]. Dla gromady ustalono 21 członków gromadzkiej rady narodowej[7].

20 grudnia 1956 województwo stalinogrodzkie przemianowano (z powrotem) na katowickie[8].

31 grudnia 1961 do gromady Sieraków włączono obszar zniesionej gromady Wędzina, wieś Klekotna i osadę Rędzina ze zniesionej gromady Rzędowice[9] oraz parcele nr nr kat. 19, 49/24 i 53/47 z obrębu katastralnego Państwo Dobrodzień (karta mapy 12) z gromady Gwoździany w tymże powiecie[10].

Gromada przetrwała do końca 1972 roku, czyli do kolejnej reformy gminnej[11].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dz.U. z 1954 r. Nr 43, poz. 191
  2. Dz.U. z 1972 r. Nr 49, poz. 312
  3. a b Podział administracyjny Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej. Warszawa: Urząd Rady Ministrów – Biuro do spraw Prezydiów Rad Narodowych, 1956.
  4. Mała Encyklopedia Powszechna PWN. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1959.
  5. Gromady istniały także po II wojnie światowej jako jednostka pomocnicza gmin.
  6. Uchwała Nr 20/54 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Stalinogrodzie z dnia 5 października 1954 r. w sprawie podziału na gromady powiatu lublinieckiego; w ramach Zarządzenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Stalinogrodzie z dnia 15 listopada 1954 r. w sprawie ogłoszenia uchwał Wojewódzkiej Rady Narodowej w Stalinogrodzie z dnia 5 października 1954 r., dotyczących reformy podziału administracyjnego wsi (Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej w Stalinogrodzie z dnia 1 grudnia 1954 r., Nr. 10, Poz. 54)
  7. Uchwała Nr 45/300 Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Lublińcu z 4. X. 1954 w sprawie ustalenia liczby członków gromadzkich rad narodowych (Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej w Stalinogrodzie z dnia 8 października 1954 r., Nr. 8, Poz. 41)
  8. Dz.U. z 1956 r. Nr 58, poz. 269
  9. Uchwała Nr 20/61 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Katowicach z dnia 4 października 1961 r. (zatwierdzona uchwałą Rady Ministrów Nr 511/61 z dnia 28 listopada 1961 r.) w sprawie zniesienia niektórych gromad w województwie katowickim (Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej w Katowicach z dnia 30 grudnia 1961 r., Nr. 13, Poz. 64)
  10. Uchwała Nr 22/61 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Katowicach z dnia 4 października 1961 r. w sprawie zmiany granic niektórych gromad oraz zmiany siedziby gromadzkiej rady narodowej gromady Masłońskie w powiecie myszkowskim, województwie katowickim (Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej w Katowicach z dnia 30 grudnia 1961 r., Nr. 13, Poz. 65)
  11. Wykaz miast, osiedli i gromad: stan z dn. 1 I 1971 r., Cz. 1. Warszawa: Główny Urząd Statystyczny – Biuro Spisów, 1971.