Grupa Skifflowa No To Co

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Grupa Skifflowa No To Co
Rok założenia 1967
Pochodzenie Łódź,  Polska
Gatunek muzyka ludowa, muzyka skifflowa, bigbit
Aktywność 19671980, 1993
Strona internetowa

Grupa Skifflowa No To Co – polski zespół wokalno-instrumentalny, łączący polski folklor z muzyką skifflową i bigbitem.

Historia[edytuj]

Grupa została utworzona w lipcu 1967 roku w Łodzi. Jej założycielem jest Piotr Janczerski, były wokalista zespołu Niebiesko-Czarni. Zespół, jeszcze bez nazwy, debiutował 5 grudnia 1967 r. w programie telewizyjnym „Po szóstej”. W ogłoszonym wtedy konkursie, spośród kilku tysięcy nadesłanych propozycji wybrano nazwę „Grupa Skifflowa No To Co” (od 1970 r. – „No To Co i Piotr Janczerski”). Od stycznia 1968 grupa rozpoczęła występy estradowe na terenie całego kraju, a także koncertowała m.in. we Francji, Kanadzie, USA, RFN, Wielkiej Brytanii i krajach socjalistycznych. W grudniu grupa wraz z Alibabkami wystąpiła w programie telewizyjnym Hej, kolęda deska (reż. Ewa Bonacka), który pokazywany był w styczniu i lutym 1969 roku w wielu miastach Polski, a na przełomie 1969 i 1970 r. w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie.

Lata 1968–1970 to najlepszy okres w dziejach No To Co. Zespół zdobywał główne nagrody, m.in. na VI KFPP w Opolu w 1968 roku za piosenkę „Po ten kwiat czerwony”. Na tym festiwalu furorę, choć bez nagrody, zrobił utwór „Te opolskie dziouchy”. Następne nagrody przyszły rok później – na III FPŻ w Kołobrzegu, V Festiwalu Bratysławska Lira i festiwalu Folk Country w Pradze. Zespół występował również na festiwalu w Sopocie, na I Europejskim Festiwalu Muzyki Rozrywkowej w Rzymie i na targach Midem w Cannes. 12 czerwca 1969 roku otrzymał Złotą Płytę za album Nikifor.

Z myślą o zagranicznym rynku No To Co nagrało singiel oraz album So What dla CBS. Wiosną 1970 roku grupa wzięła udział w programie telewizyjnym Jutro teleturniej miast, a następnie w widowiskach: No To Co na przedmieściu; Przyśpiewki ludowe i Te opolskie dziouchy – przeboje No To Co. Wystąpiła także w filmie Milion za Laurę (reż. Hieronim Przybył, premiera 8.06.1971). Fragment widowiska muzycznego pt. Zielona Łączka zaprezentowano na IX KFPP w Opolu (1971).

Po odejściu Jerzego Grunwalda pod koniec 1970 roku i Piotra Janczerskiego rok później zespół, mimo zmiany brzmienia na bardziej rockowe, zaczął tracić popularność. W 1971 roku dołączył do grupy Edward Jugo, a w 1974 Rybińskiego zastąpił basista Czesław Mogiliński (eks- Andrzej i Eliza). Kierownikiem grupy został Jerzy Krzemiński. W latach 1972–1974 zespół koncertował w Bułgarii, NRD i ZSRR i pojawił się w filmie Awans (reż. Janusz Zaorski, premiera 30.03.1975). Grupa występowała również na Festiwalu Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze[1]. W styczniu 1977 roku miejsce Krzemińskiego zajął Michał Potępa (eks- Kanon Rytm), a kierownictwo grupy objął Bogdan Borkowski. Zespół No To Co zrealizował program z okazji swego 13-lecia. Ostatecznie zakończył działalność w 1980 roku.

Latem 1993 roku doszło do reaktywacji grupy w oryginalnym składzie, lecz bez Grunwalda. 21 września 1993 r. wyruszyła ona w trasę koncertową No To Co – Tour of Poland '93. W kolejnych latach formacja zbierała się na koncerty w Polsce i za granicą. Bogdan Borkowski zmarł w Chicago 26 marca 2007 roku. W 2010 r. grupę opuścił Jerzy Krzemiński. Gościnnie z zespołem występuje jej założyciel, Piotr Janczerski.

Muzycy zespołu[edytuj]

Dyskografia[edytuj]

  • Nikifor  (1968)
  • W murowanej piwnicy  (1969)
  • Cztery pory roku  (1970)
  • Zielona łączka  (1971)
  • So what  (1971)
  • Kolędowe śpiewanki  (1975)
  • Tour of Poland '93  (1993)
  • The best of - vol. 1  (1995)
  • Złote przeboje  (1999)
  • Gdybym miał forsę  (2006)
  • 45 RPM - Kolekcja singli i czwórek  (2007)
  • 40 przebojów  (2013)  2 CD

Nagrania radiowe[edytuj]

1967:  „Gwiazdka z nieba”, „Gdy chciałem być żołnierzem”, „Z tamtej strony lądu”;

1968:  „Grająca szafa”, „Droga bez celu”, „Świeci się Warszawa”, „Inne kwiaty”, „Kocham swoje miasto”, „Wiązanka góralska”, „Żaba rechoce”, „Szedł chłop z roboty”, „Z tamtej strony lądu”, „Kogut i kokoszka”, „Hulaj się bujaja”, „Ty chłopaku gładki”, „Tańcowała ryba z rakiem”, „Tańcowala Magdalena”, „Franek-lodziarz”, „Ptaki, pola, lasy”, „Wiejski koncert”, „Patrzajta ludziska”, „Kowalscy, Kowalscy”;

1969:  „Pod okienkiem”, „Odejdą w czas miniony”, „Z soboty na niedzielę”, „W naszej wiosce uciechy”, „Gdy się żenił wiatr z chmurami”, „Hej, bystra woda”, „Mój stary dom”, „Lubię patrzeć w twoje oczy”, „A ja lubię defilady” [„Defilady”];

1970:  „Rozśpiewane wojsko”, „Przez zielone, jare żytko”, „Ach Franka, Franka”, „Najpiękniejsza jest moja ojczyzna”, „Chlebem i solą”, „Wieki minione”, „Sugar, Sugar”, „Here Comes The Sun”, „Wczoraj nieznajomi, jutro zakochani”, „Tell Me Now, Tell Me Why” [„Lubię patrzeć w twoje oczy”], „Flowers” [„Inne kwiaty”];

1971:  „Wojskowe wakacje”, „Mała spikerka”;

1972:  „Dimi”, „Blednie noc”, „Pilnuj swoich spraw”, „Nie płacz synku najmileńszy”, „Poszedłem górą”, „Taki czas” [„Piękny czas”], „Widzę cię w zieleni pól”, „Czerwona ruta”, „Igraszki księżycowe”, „Noc”, „Jesień bez deszczu”, „Chciałbym kiedyś wrócić”, „Gdy gaśnie dzień”;

1974:  „Daj mi długą noc”;

1975:  „By tobie człowieku”, „Kocham cię jak za dawnych lat”, „Po zielonej trawie piłka goni”, „I nic więcej nie chcę już”, „My kibice”;

1978:  „Długa jest droga do złota”, „Nie pamięta dziś nikt”, „W Bukowinie na klinie”;

1980:  „Na wiejskim podwórku”, „Przemijania nie powstrzymasz”, „Przegraliśmy jedno lato”, „Między tobą, a mną”, „Tylko ty i nikt więcej”, „Nowy smak”, „Zostań i tańcz”, „Kantyczki nożowskie”;

1993:  „Żegnaj kochanie”, „Płomień, ptak, promień”, „Ziemia malwy”.

Piosenki z repertuaru Grupy Skifflowej No To Co[edytuj]

  • „Po ten kwiat czerwony”  (sł. i muz. Bronisław Brok, muzyka Jerzy Wasowski)
  • „My kibice (Po zielonej trawie piłka goni)”
  • „Te opolskie dziouchy”  (słowa i muzyka ludowe)
  • „Hej Bystra Woda”  (słowa i muzyka ludowe)
  • „Ach Franka, Franka”  (słowa Ewa Bonacka, muzyka Ryszard Sielicki)
  • „Kocham swoje miasto”
  • „Nikifor”
  • „Mój stary Dom”
  • „Gdy chciałem być żołnierzem”  (słowa P. Janczerski, muzyka Zbigniew Podgajny)
  • „Gwiazdka z nieba”
  • „Kataryniarz”
  • „Ptaki, Pola, Lasy”  (sł. Piotr Janczerski, muzyka A. Kawecki)
  • „Najpiękniejsza jest moja ojczyzna”
  • „Po zielonej trawie piłka goni”  (sł. i muz. Ludwik Jerzy Kern, muzyka A. Kawecki)

Nagrody[edytuj]

1968:

  • VI Krajowy Festiwal Piosenki w Opolu, nagrody główne za „Po ten kwiat czerwony”;

1969:

  • III Festiwal Piosenki Żołnierskiej w Kołobrzegu, I nagroda za „Gdy chciałem być żołnierzem”, wyróżnienie za „Pod okienkiem”;
  • Złota Płyta za album Nikifor;
  • Nagroda Państwowa III stopnia, za „propagandę polskiego folkloru i za twórcze wykorzystanie rodzimej muzyki ludowej”.

Bibliografia[edytuj]

Przypisy

  1. XII Festiwal Piosenki Radzieckiej, Zielona Góra, 9-12 czerwca 1976, b.n.s.

Linki zewnętrzne[edytuj]