Grzebiuszkowate

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Grzebiuszkowate
Pelobatidae[1]
Bonaparte, 1850
Ilustracja
Grzebiuszka ziemna (Pelobates fuscus)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada płazy
Rząd płazy bezogonowe
Podrząd Pelobatoidea
Rodzina grzebiuszkowate
Rodzaj Pelobates
Wagler, 1830[2]
Gatunki
Zasięg występowania
Mapa występowania

Grzebiuszkowate, huczki (Pelobatidae) – rodzina z rzędu płazów bezogonowych (Anura).

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Huczki to niewielkie płazy. Przeciętna długość ich ciała to 5-6 cm, choć niektóre z nich mogą dorosnąć nawet do 8 cm. Dymorfizm płciowy jest słabo zaznaczony, ale samica jest nieco większa od samca. Tylko w trakcie pory godowej można stwierdzić czy dany osobnik jest samcem, czy samicą. W tym czasie na grzbietowej powierzchni ramion powstają chrostki, które można wyczuć dotykiem. Na tylnych nogach grzebiuszki mają modzele, tj. wyrostki kostne ułatwiające zagrzebywanie się w ziemi. Zazwyczaj są barwy brunatnej, pokrytej ciemniejszymi plamkami lub paskami. Grzebiuszki również charakteryzują pionowe źrenice.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Huczki występują od Europy przez Azję Mniejszą aż do południowo-wschodniej Azji.

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

Grzebiuszki budzą się dość wcześnie ze snu zimowego, który spędzają w rozmaitych jamach, norach i innych tego typu kryjówkach. Po dłuższym okresie ciepłych dni i pierwszych deszczach huczki opuszczają swoje miejsca zimowania. Wtedy to wyruszają do stanowisk lęgowych, którymi są płytkie stawy i jeziora, a nawet rowy melioracyjne. Wędrują małymi grupkami, aż do końca marca i początku kwietnia. Wtedy to rozpoczynają się "koncerty" samców. Ich rechot przypomina ciche gdakanie kur.

Ewenementem jest to, że po złączeniu się w parę, samiec i samica nie pływają po powierzchni wody, ale wędrują po dnie, wynurzając się tylko w celu zaczerpnięcia powietrza. Samica składa skrzek w postaci skręconych rulonów o długości ok. 1 m. Jeśli jest deszczowe lato, gody mogą odbyć jeszcze raz, w lipcu. W maksymalnym stadium rozwoju, kijanki osiągają 10-12 cm, czyli są dużo większe od swoich rodziców. Niektóre z osobników dorastają nawet do 18 cm, co czyni je największymi kijankami w Europie. Po około trzech miesiącach, kijanki zmniejszają się do normalnych rozmiarów.

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Do rodziny grzebiuszkowatych zaliczane były rodzaje Pelobates, Spea i Scaphiopus. Obecnie dwa ostatnie rodzaje obejmujące gatunki amerykańskie wyłączane są do odrębnej rodziny Scaphiopodidae.

Do rodzaju Pelobates zaliczane są gatunki:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Pelobatidae, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b c d e Pelobates, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.) [dostęp 31 lipca 2009]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Joanna Mazgajska: Płazy świata. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2009. ISBN 978-83-01-15846-0.