Grzebiuszkowate

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Grzebiuszkowate
Pelobatidae[1]
Bonaparte, 1850
Grzebiuszka ziemna (Pelobates fuscus)
Grzebiuszka ziemna (Pelobates fuscus)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada płazy
Rząd płazy bezogonowe
Podrząd Pelobatoidea
Rodzina grzebiuszkowate
Rodzaj Pelobates
Wagler, 1830[2]
Gatunki
Zasięg występowania
Mapa występowania

Grzebiuszkowate, huczki (Pelobatidae) – rodzina z rzędu płazów bezogonowych (Anura).

Wygląd[edytuj]

Huczki to niewielkie płazy. Przeciętna długość ich ciała to 5-6 cm, choć niektóre z nich mogą dorosnąć nawet do 8 cm. Dymorfizm płciowy jest słabo zaznaczony, ale samica jest nieco większa od samca. Tylko w trakcie pory godowej można stwierdzić czy dany osobnik jest samcem, czy samicą. W tym czasie na grzbietowej powierzchni ramion powstają chrostki, które można wyczuć dotykiem. Na tylnych nogach grzebiuszki mają modzele, tj. wyrostki kostne ułatwiające zagrzebywanie się w ziemi. Zazwyczaj są barwy brunatnej, pokrytej ciemniejszymi plamkami lub paskami. Grzebiuszki również charakteryzują pionowe źrenice.

Występowanie[edytuj]

Huczki występują od Europy przez Azję Mniejszą aż do południowo-wschodniej Azji.

Tryb życia[edytuj]

Grzebiuszki budzą się dość wcześnie ze snu zimowego, który spędzają w rozmaitych jamach, norach i innych tego typu kryjówkach. Po dłuższym okresie ciepłych dni i pierwszych deszczach huczki opuszczają swoje miejsca zimowania. Wtedy to wyruszają do stanowisk lęgowych, którymi są płytkie stawy i jeziora, a nawet rowy melioracyjne. Wędrują małymi grupkami, aż do końca marca i początku kwietnia. Wtedy to rozpoczynają się "koncerty" samców. Ich rechot przypomina ciche gdakanie kur.

Ewenementem jest to, że po złączeniu się w parę, samiec i samica nie pływają po powierzchni wody, ale wędrują po dnie, wynurzając się tylko w celu zaczerpnięcia powietrza. Samica składa skrzek w postaci skręconych rulonów o długości ok. 1 m. Jeśli jest deszczowe lato, gody mogą odbyć jeszcze raz, w lipcu. W maksymalnym stadium rozwoju, kijanki osiągają 10-12 cm, czyli są dużo większe od swoich rodziców. Niektóre z osobników dorastają nawet do 18 cm, co czyni je największymi kijankami w Europie. Po około trzech miesiącach, kijanki zmniejszają się do normalnych rozmiarów.

Systematyka[edytuj]

Do rodziny grzebiuszkowatych zaliczane były rodzaje Pelobates, Spea i Scaphiopus. Obecnie dwa ostatnie rodzaje obejmujące gatunki amerykańskie wyłączane są do odrębnej rodziny Scaphiopodidae.

Do rodzaju Pelobates zaliczane są gatunki:

Przypisy

  1. Pelobatidae, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b c d e Pelobates, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.) [dostęp 31 lipca 2009]

Bibliografia[edytuj]

  1. Joanna Mazgajska: Płazy świata. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2009. ISBN 978-83-01-15846-0.