Henryk Barycz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Henryk Michał Barycz
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 26 czerwca 1901
Stary Sącz
Data i miejsce śmierci 9 marca 1994
Kraków
Zawód polski historyk, archiwista

Henryk Michał Barycz (ur. 26 czerwca 1901 w Starym Sączu, zm. 9 marca 1994 w Krakowie) – polski historyk, archiwista, profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego, członek Polskiej Akademii Umiejętności i Polskiej Akademii Nauk.

Był synem Michała i Walerii z domu Korona. Od 1920 studiował historię na Uniwersytecie Jagiellońskim, gdzie w 1926 uzyskał stopień doktora filozofii na podstawie rozprawy Trzy studja do historji kultury XVI wieku. Wśród jego wykładowców byli Stanisław Kot i Wacław Sobieski. Od 1935 był docentem na tej uczelni, habilitację uzyskując po przedstawieniu pracy Historja Uniwersytetu Jagiellońskiego w epoce humanizmu. W 1946 został profesorem nadzwyczajnym, w 1957 profesorem zwyczajnym Uniwersytetu Jagiellońskiego.

W latach 1933-1963 pracował w Archiwum UJ, kierując tą placówką w latach 1934-1950 i 1955-1963.

Przed wyborami do Rady Miasta Krakowa z 1938 został członkiem komitetu Polskiego Bloku Katolickiego[1].

Wchodził w skład najważniejszych polskich towarzystw naukowych – Polskiej Akademii Umiejętności (członek korespondent 1951) i Polskiej Akademii Nauk (członek rzeczywisty 1973). W strukturze PAU był sekretarzem Komisji Historii Medycyny i Nauk Przyrodniczych (1939-1952) oraz sekretarzem Komisji dla Dziejów Oświaty i Szkolnictwa w Polsce (1947-1952). W 1989 został członkiem czynnym reaktywowanej Polskiej Akademii Umiejętności, pełnił w niej do końca życia funkcję wiceprezesa.

Specjalizował się w historii kultury, nauki i oświaty. Ogłosił szereg publikacji, w tym książkowych, m.in.:

  • Szkice z dziejów Uniwersytetu Jagiellońśkiego (1933)
  • Geneza i autorstwo Equitis Poloni in Iesuitas actio prima (1934)
  • J. S. Bandtkie a Śląsk. Z dziejów pierwszych zainteresowań się nauki polskiej Śląskiem (1936)
  • Polacy na studiach w Rzymie w epoce Odrodzenia (1938)
  • Lata szkolne Marka i Jana Sobieskich w Krakowie (1939)
  • Historia Szkół Nowodworskich (1947, 3 tomy, z J. Hulewiczem)
  • Andrzej Maksymilian Fredro wobec zagadnień wychowawczych (1948)
  • Uniwersytet Jagielloński w życiu narodu polskiego (1948)
  • Mikołaj Kopernik, wielki uczony Odrodzenia (1953)
  • Dzieje nauki polskiej w epoce Odrodzenia (1957)
  • W blaskach epoki Odrodzenia (1968)
  • Stanisław Smolka w życiu i nauce (1975)
  • Józef Ignacy Kraszewski, czterokrotny kandydat do katedry uniwersyteckiej (1979)
  • Śląsk w polskiej kulturze umysłowej (1979)
  • Między Krakowem a Warmią i Mazurami. Studia i szkice (1987)

Był również autorem artykułów w Polskim Słowniku Biograficznym, przez lata wchodząc w skład jego Komitetu Redakcyjnego. Zawarł związek małżeński z Marią z Nalepów. Wnukiem historyka jest architekt Rafał Barycz (ur. 1967).

Przypisy

  1. Prezydium Polskiego Bloku Katolickiego. „Głos Narodu”, s. 9-10, Nr 314 z 15 listopada 1938. 

Bibliografia[edytuj]

  • Andrzej Śródka, Uczeni polscy XIX i XX stulecia, tom V: Suplement, Agencja Wydawnicza "Aries", Warszawa 2002
  • Słownik biograficzny archiwistów polskich, t. II 1906-2001, Warszawa 2002