Henryk Paprocki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Henryk Paprocki
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 10 grudnia 1946
Koło
Wyznanie prawosławne
Kościół Polski Autokefaliczny Kościół Prawosławny
Inkardynacja Diecezja warszawsko-bielska
Diakonat 1981
Prezbiterat 14 czerwca 1981
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Srebrny Krzyż Zasługi

Henryk Józef Paprocki (ur. 10 grudnia 1946 w Kole) – teolog i duchowny prawosławny.

Ojciec Edward Paprocki (zm. 30 kwietnia 1964), matka Elżbieta Klara Wasielewska (zm. 11 października 1990).

Życiorys[edytuj]

Ukończył studia teologiczne na KUL, zaś w 1978 również doktoranckie w Instytucie św. Sergiusza w Paryżu. Święcenia diakońskie otrzymał w 1981 z rąk metropolity warszawskiego i całej Polski Bazylego; na kapłana został wyświęcony 14 czerwca 1981 przez tego samego hierarchę[1].

Jest członkiem Międzynarodowego Stowarzyszenia Studiów Patrystycznych, redaktorem pisma „Elpis” oraz członkiem Międzynarodowej Komisji ds. dziedzictwa św. Grzegorza Peradze. Pełni funkcję rzecznika prasowego Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Wykłada na Akademii Teatralnej im. A. Zelwerowicza w Warszawie, w Prawosławnym Seminarium Duchownym w Warszawie oraz na Uniwersytecie w Białymstoku. Pracę duszpasterską prowadzi w Prawosławnym Punkcie Duszpasterskim św. Męczennika Archimandryty Grzegorza w Warszawie[1].

W 2017 został członkiem Polsko-Rosyjskiej Grupy ds. Trudnych[2] oraz Polsko-Gruzińskiej Komisji Historyków[3].

Ordery, odznaczenia, wyróżnienia[edytuj]

W 2013 r. za wybitne zasługi w pracy naukowo-publicystycznej i działalności dydaktycznej, za upowszechnianie wiedzy o liturgiach wschodnich został przez prezydenta Bronisława Komorowskiego odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[4], którym udekorowano go 3 maja 2013 podczas uroczystości na Zamku Królewskim z okazji Święta Narodowego 3 Maja[5]. W 2009 otrzymał doktorat honoris causa uniwersytetu św. Grzegorza Peradze w Tbilisi. W tym samym roku został nagrodzony mitrą i orderem św. Marii Magdaleny II stopnia[1]. W 2000 otrzymał Srebrny Krzyż Zasługi, w 2010 medal św. Grzegorza Peradze, zaś w 2011 Medal Zasługi Republiki Gruzji[1]; 2014 medal zasługi Uniwersytetu im. Iwane Dżawachiszwili w Tbilisi; w 2016 r. został laureatem nagrody im ks. Romana Indrzejczyka za działalność na rzecz rozwoju dialogu chrześcijańsko-żydowskiego; w tymże roku otrzymał order św. Marii Magdaleny II stopnia z ozdobami; w 2017 r. otrzymał medal honorowy Powstanie w Getcie Warszawskim.

Publikacje[edytuj]

  • Wieczerza mistyczna. Anafory eucharystyczne chrześcijańskiego Wschodu (1988);
  • Teksty o Matce Bożej. Prawosławie (I-II, 1991);
  • La Promesse du Père. L’Expérience du Saint Esprit dans l'Église orthodoxe (1990);
  • Le Mystère de l’Eucharistie. Genèse et interprétation de la Liturgie eucharistique byzantine (1993);
  • Modlimy się z Kościołem wschodnim. Modlitwy liturgii godzin (1995);
  • Teksty o Matce Bożej. Kościoły przedchalcedońskie (1995);
  • Lew i mysz, czyli tajemnica człowieka. Esej o bohaterach Dostojewskiego (1997);
  • Obietnica Ojca. Doświadczenie Ducha Świętego w Kościele prawosławnym (2001);
  • Liturgie Kościoła Prawosławnego (2003);
  • Focjusz (2003);
  • Prawosławie w Polsce (2008),
  • Misterium Eucharystii (2010)

Ponadto jest autorem ponad 1000 artykułów, recenzji, haseł encyklopedycznych i tłumaczeń, m.in. dzieł S. Bułgakowa, N. Bierdiajewa, P. Florenskiego, W. Rozanowa, M. Quenota, O. Clémenta, A. Kniaziewa, B. Uspienskiego, patriarchy Moskwy i całej Rusi Cyryla, a także esejów o twórczości J. Nowosielskiego, M. Łukasika i A. Tarkowskiego. Tłumaczył prawosławne teksty liturgiczne na język polski[6]. Przygotował materiały do kanonizacji św. Grzegorza Peradze, a od 2010 redaguje i publikuje jego Dzieła zebrane. Przetłumaczył wszystkie teksty liturgii bizantyjskiej, które są dostępne na stronie internetowej: liturgia.cerkiew.pl.

Jest mężem Marii Magdaleny Klinger, córki ks. Jerzego Klingera, oraz ojcem dwóch córek: Agnieszki i Olgi.

Przypisy

  1. a b c d 30-lecie święceń kapłańskich ks. mitrata Henryka Paprockiego, „Wiadomości Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego”, nr 6 (259), czerwiec 2011, s. 10.
  2. Wznowienie działalności Polsko-Rosyjskiej Grupy ds. Trudnych. msz.gov.pl, 9 marca 2017. [dostęp 2017-06-06].
  3. Pierwsze posiedzenie Polsko-Gruzińskiej Komisji Historyków. studium.uw.edu.pl, 27 marca 2017. [dostęp 2017-06-06].
  4. M.P. z 2013 r. poz. 402
  5. Odznaczenia z okazji Święta Narodowego 3 Maja. prezydent.pl, 3 maja 2013. [dostęp 2013-05-03].
  6. Ksiądz Henryk Paprocki.

Bibliografia[edytuj]

Encyklopedia ekumenizmu w Polsce (1964-2014), Kraków 2016, s. 324-325.