Hugo Boss AG

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy niemieckiej firmy. Zobacz też: Boss.
Hugo Boss AG
Hugo Boss AG
Forma prawna Spółka akcyjna
Założyciel(e) Hugo Ferdinand Boss
Data założenia 1924
Państwo  Niemcy
Kraj związkowy  Badenia-Wirtembergia
Siedziba Dieselstrasse 12
72555 Metzingen
Prezes Claus-Dietrich Lahrs
Produkty Odzież, Perfumy
Zatrudnienie 12 990 (2014)
Giełda Börse Frankfurt
ISIN

DE000A1PHFF7

Położenie na mapie Badenii-Wirtembergii
Mapa lokalizacyjna Badenii-Wirtembergii
Hugo Boss AG
Hugo Boss AG
Położenie na mapie Niemiec
Mapa lokalizacyjna Niemiec
Hugo Boss AG
Hugo Boss AG
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
Hugo Boss AG
Hugo Boss AG
Ziemia 48°32′10″N 9°16′55″E/48,536111 9,281944
Strona internetowa
Ogłoszenie w gazecie o mundurach dla SA, SS i Hitlerjugend szytych przez Hugo Bossa (1933)

Hugo Boss AGniemiecka firma produkująca odzież i perfumy z siedzibą w Metzingen, założona w 1924 przez Hugo Ferdinanda Bossa.

Główne marki firmy to Hugo, Hugo Boss i od 2004 Baldessarini. Obecnie Baldessarini jest osobną firmą. Szacowana wartość firmy Hugo Boss AG wynosi ok. 1,8 mld euro. Na terenie Polski znajduje się 10 firmowych sklepów tej marki: w Łodzi, Krakowie, Warszawie (x3), Lublinie, Gdyni, Bydgoszczy oraz outlet w Piasecznie koło Warszawy i Wrocławiu.

Historia[edytuj]

Hugo Ferdinand Boss założył pierwszą szwalnię w 1924. Kilka lat później Boss musiał jednak zamknąć zakład z powodu kryzysu gospodarczego skutkującego brakiem zamówień, ale ponownie otworzył zakład w 1930. W 1931 wstąpił do NSDAP i istnieje duże prawdopodobieństwo, że szwalnia została ponownie uruchomiona głównie na potrzeby partii, a jej klientami byli członkowie szturmowych batalionów partii Sturmabteilung (SA)[1].

W 1932 firma otrzymała kontrakt na dostawy dla Schutzstaffel (SS) mundurów projektu SS-Oberführera Karla Diebitscha, a wkrótce potem także kontrakt na produkcję mundurów dla Hitlerjugend[1][2]. W okresie II wojny światowej zakład wykorzystywał robotników przymusowych, którzy pracowali w wybudowanym w Metzingen obozie pracy. Warunki życia robotników przymusowych były bardzo złe, a poprawiły się dopiero wobec zbliżania się frontów do granic III Rzeszy[1].

Po wojnie Boss stanął przed trybunałem denazyfikacyjnym i otrzymał zakaz prowadzenia działalności gospodarczej i grzywnę w wysokości 100 000 marek i zmarł wkrótce potem, 9 sierpnia 1948 w wyniku powikłań po ropnym zapaleniu zęba. Spadkobiercą został zięć Bossa, Eugen Holy[1].

W warunkach powojennych Holy postawił na produkcje garniturów. Już w latach 60. XX wieku marka stała się znana w skali europejskiej, a jej powiązania z nazistami zostały w świadomości społecznej zapomniane. W 1967 prezesami spółki zostali Jochen i Uwe Holy, wnukowie założyciela. Z nowym kierownictwem firma zdecydowała o odświeżenie wizerunku i stworzeniu kampanii wizerunkowej. Ambasadorami marki zostało kilku kierowców Formuły 1 oraz Sylvester Stallone, a w ramach umiędzynarodowienia marki zmieniła ona nazwę na „Boss”. W latach 80. firma rozszerzyła ofertę o odzież z kolekcji casualowych, kosmetyki i dodatki, a w połowie dekady zadebiutowała na giełdzie we Frankfurcie nad Menem. Udziały w firmie kupił Akira Akagi, ale wkrótce potem po skandalu finansowym trafił do więzienia, a pakiet akcji Bossa odkupiła firma Marzotto, jeden z dostawców surowców dla Bossa. Sprzedaż niemieckiej firmy japońskiemu inwestorowi, a następnie szybkie przejęcie jej przez inwestora włoskiego zostało skomentowane przez Financial Times ironicznie jako „transakcja pomiędzy państwami Osi[1].

Na początku lat 90. odkryto w Szwajcarii środki z kontraktów od Wehrmachtu, ale firma uprzedziła roszczenia wpłacając milion dolarów na fundusz ofiar II wojny światowej. Początek tej dekady to także kryzys gospodarczy związany z inkorporacją NRD, który spowodował spadek sprzedaży i odpływ klientów. W ramach działań naprawczych firma wróciła do nazwy „Hugo Boss”, a ofertę firmy rozszerzono na liczne linie, od formalnych do sportowych, a w 1998 rozpoczęto sprzedaż odzieży damskiej[1].

W 1999 amerykańscy prawnicy działający w imieniu ofiar Holocaustu rozpoczęli postępowanie przeciwko firmie Hugo Boss w sprawie wykorzystywania pracy niewolniczej w czasie wojny.

W 2005 Marzotto sprzedało z zyskiem swoje udziały w firmie funduszowi Permira, który kupił niemiecką firmę. W początkach XXI wieku większość produkcji miała miejsce w Izmirze i Radomiu[1].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj]