Irena Górska-Damięcka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Irena Górska-Damięcka
Ilustracja
Irena Górska-Damięcka, ok. 1940
Data i miejsce urodzenia 20 października 1910
Oszmiana
Data i miejsce śmierci 1 stycznia 2008
Konstancin-Jeziorna
Zawód aktorka, reżyser
Współmałżonek Dobiesław Damięcki
Lata aktywności 1935–1980
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
Irena Górska (Judyta) i Dobiesław Damięcki (Ryszard) w sztuce Shawa Uczeń diabła

Irena Górska-Damięcka (ur. 20 października 1910[1] w Oszmianie, zm. 1 stycznia 2008 w Konstancinie-Jeziornie[2]) – polska aktorka i reżyser teatralny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Córka Alberta Górskiego, kierownika szkoły w Oszmianie, i Aliny z Dzierżków. Żona Dobiesława Damięckiego, matka aktorów Macieja, Damiana, babka Matyldy, Mateusza i Grzegorza Damięckich.

Aktorka urodziła się 20 października 1910, jednak rok urodzin został zmieniony przez aktorkę na 1916 i taki był podawany oficjalnie. Zmiany dokonała podczas II wojny światowej, gdy z mężem, którego podejrzewano o udział w wykonaniu wyroku na Igo Symie, ukrywała się przed Niemcami w Ostrowcu Świętokrzyskim.

W latach 1935–1936 występowała w Teatrze Miejskim w Wilnie, w latach 1936–1937 w Polskim Teatrze Dramatycznym we Lwowie, w latach 1937–1938 w warszawskim Teatrze Buffo. Występowała także w warszawskich: teatrze letnim, Teatrze Rozmaitości, Teatrze Współczesnym, Teatrze Komedia i Teatrze Dramatycznym oraz w gdańskim Teatrze Wybrzeże.

W latach 1955–1959 była dyrektorem naczelnym i artystycznym w Teatrze im. Węgierki w Białymstoku.

9 stycznia 2008, aktorka została pochowana na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie, u boku swojego męża Dobiesława (Aleja Zasłużonych, grób 62/63).

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Irena Górska-Damięcka napisała autobiografię Wygrałam życie, wydaną przez Wydawnictwo Prószyński i S-ka w 1997 (​ISBN 83-7180-778-3​). Książka otrzymała nagrodę Marii Ginter za najlepszą książkę wspomnieniową 1997 roku.

W swoich wspomnieniach napisała: „Nie mam ani powodu, ani prawa do narzekania, bo bilans wykazuje więcej zysków niż strat. Piękne dzieciństwo. Osiągnięty cel. Nie co innego, tylko Teatr dał mi wspaniałego człowieka na własność. Całe lata zwycięstw, nawet sławy. Czterdzieści sześć lat pracy! Siedemdziesiąt ról! Czterdzieści siedem wyreżyserowanych premier! Czy to mało? Teatrowi oddałam swoich synów. A wierzę, że oddam i wnuków, że i oni przejmą pałeczkę po nas i pobiegną w tej sztafecie. Gdybym im to mogła zapisać w testamencie... Ale zapisuję swój upór, a jestem pewna, że zdobędą wszystko, tak jak ja, która trafiłam w dziesiątkę”.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]