Iwo Byczewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Iwo Byczewski
Ilustracja
Krzysztof Daukszewicz, Anna Nehrebecka i Iwo Byczewski (2009)
Data i miejsce urodzenia 29 lutego 1948
Poznań
Ambasador RP w Tunezji
Okres od 2012
do 2016
Poprzednik Krzysztof Olendzki
Następca Lidia Milka-Wieczorkiewicz
Ambasador RP w Belgii
Okres od 2002
do 2007
Poprzednik Jan Wojciech Piekarski
Następca Sławomir Czarlewski
Ambasador RP przy UE
Okres od 2001
do 2002
Poprzednik Jan Truszczyński
Następca Marek Grela
Podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych
Okres od lipca 1991
do stycznia 1995
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski

Iwo Byczewski (ur. 29 lutego 1948 w Poznaniu) – polski prawnik, polityk i dyplomata, wiceminister spraw zagranicznych (1991–1995), ambasador przy Unii Europejskiej (2001–2002) oraz w Belgii (2002–2007) i Tunezji (2012–2016).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Absolwent studiów prawniczych na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Studiował także w paryskim Instytucie Nauk Politycznych (1966–1967) oraz w Kolegium Europejskim w Brugii (1971–1972). Doktoryzował się z zakresu prawa międzynarodowego publicznego w Instytucie Państwa i Prawa Polskiej Akademii Nauk w 1988[1].

W swojej karierze zawodowej był dziennikarzem, urzędnikiem Ministerstwa Sprawiedliwości (1977–1982), a następnie pracownikiem Instytutu Nauk Ekonomicznych Polskiej Akademii Nauk (1982–1989).

Od września 1980 w „Solidarności”, członek komitetu założycielskiego. W 1980–1981 członek Komitetu Zakładowego w Ministerstwie Sprawiedliwości, przewodniczący związku w Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich. Po wprowadzeniu stanu wojennego kolporter wydawnictw podziemnych i organizator transportu. W okresie przemian politycznych był współpracownikiem Komitetu Obywatelskiego przy Lechu Wałęsie. W 1989 uczestnik obrad Okrągłego Stołu w podzespole do spraw stowarzyszeń i samorządu terytorialnego[2].

Od 1989 podejmował pracę w administracji państwowej, m.in. w Kancelarii Senatu RP i następnie w Urzędzie Rady Ministrów jako wicedyrektor biura[2]. Od stycznia 1990 dyrektor Departamentu Personalnego w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. Od lipca 1991 do stycznia 1995 sprawował urząd podsekretarza stanu w tym resorcie.

Od połowy lat 90. działał w biznesie, m.in. jako przewodniczący rady nadzorczej Alcatela. Od 1997 do 2001 był prezesem Centrum Stosunków Międzynarodowych. W 2001 został stałym przedstawicielem RP przy Unii Europejskiej. Następnie od 2002 do 2007 pełnił funkcję ambasadora Polski w Belgii.

Został członkiem komitetu poparcia Bronisława Komorowskiego przed przedterminowymi wyborami prezydenckimi w 2010[3].

W listopadzie 2012 złożył list akredytacyjny na ręce prezydenta Republiki Tunezyjskiej, obejmując urząd ambasadora RP w tym kraju[1]. Odwołany z dniem 31 lipca 2016[4].

Został wykładowcą i członkiem rady programowej Akademii Służby Zagranicznej i Dyplomacji w Collegium Civitas.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jest mężem aktorki Anny Nehrebeckiej. Wnuk Bohdana Winiarskiego.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Ambasador. msz.gov.pl. [dostęp 2015-12-16].
  2. a b Iwo Byczewski. encysol.pl. [dostęp 2019-02-04].
  3. Komitet poparcia Bronisława Komorowskiego. onet.pl, 16 maja 2010. [dostęp 2014-04-26].
  4. M.P. z 2016 r. poz. 739
  5. M.P. z 1995 r. nr 19, poz. 228
  6. M.P. z 2010 r. nr 27, poz. 277

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Iwo Byczewski. encysol.pl. [dostęp 2019-02-04].
  • Tadeusz Kosobudzki: MSZ od A do Z. Ludzie i sprawy Ministerstwa Spraw zagranicznych w latach 1990–1995. Warszawa: Wydawnictwo'69, 1997, s. 81–84. ISBN 83-86244-09-7.