Jan Wojciech Piekarski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jan Wojciech Piekarski
Data i miejsce urodzenia 1941
Radom
Zawód, zajęcie dyplomata, wykładowca akademicki
Miejsce zamieszkania Warszawa
Narodowość polska
Stanowisko I sekretarz ambasady PRL w Iranie (lata 70.),
ambasador RP w Pakistanie (1984–89),
szef Protokołu Dyplomatycznego (1994–97),
ambasador RP w Belgii i Luksemburgu (1998–2002),
dyrektor Departamentu Azji i Pacyfiku MSZ (krótko),
ambasador RP w Izraelu (2003–06)
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Komandor Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Order Zasługi Republiki Włoskiej I Klasy (1951-2001) Krzyż Wielki Orderu Feniksa (Grecja) Krzyż Wielki Orderu Zasługi (Portugalia) Order Księcia Jarosława Mądrego V klasy Krzyż Kawalerski Orderu Wielkiego Księcia Giedymina (Litwa) Wielki Krzyż Orderu Leopolda II (Belgia) Order Wschodzącego Słońca (Japonia)

Jan Wojciech Piekarski (ur. 1941 w Radomiu) – polski dyplomata i wykładowca, ambasador RP w Belgii i Luksemburgu (1998–2002) i Izraelu (2003–2006) oraz ambasador PRL w Pakistanie (1984–1989), ambasador ad personam, sekretarz Komitetu Zakładowego PZPR w MSZ w 1983[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył IV Liceum Ogólnokształcące im. Tytusa Chałubińskiego w Radomiu[2][3], po czym kształcił się na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego oraz w Studium Afrykanistycznym UW. W 1984 został absolwentem Podyplomowego Studium Służby Zagranicznej w Polskim Instytucie Spraw Międzynarodowych.

Po studiach był zatrudniony w Towarzystwie „Polonia” oraz Centralnej Radzie Związków Zawodowych. W latach 1966–1967 wchodził w skład Międzynarodowej Komisji Nadzoru i Kontroli w Laosie. W 1974 podjął pracę w Ministerstwie Spraw Zagranicznych – w drugiej połowie lat 70. pełnił obowiązki I sekretarza ambasady PRL w Iranie, a od 1984 do 1989 sprawował funkcję ambasadora w Pakistanie.

W latach 1976–1989 był zarejestrowanym tajnym współpracownikiem wywiadu wojskowego PRL. Jego sprawę prowadził Zarząd II Sztabu Generalnego WP. Działał pod pseudonimem „Saim”[4].

W latach 1989–1991 był odpowiedzialny za ponowne nawiązanie stosunków z Izraelem, pomoc przy transferze Żydów z ZSRR do Izraela oraz przygotowanie pierwszej wizyty Lecha Wałęsy w Izraelu. W latach 1991–1994 na prośbę władz USA kierował sekcją, która reprezentowała interesy amerykańskie w Iraku, za co uzyskał Złoty Medal Departamentu Stanu. Po powrocie do kraju stał na czele Protokołu Dyplomatycznego RP (1994–1997). W 1998 objął funkcję ambasadora RP w Belgii i Luksemburgu (do 2002), po czym przez krótki okres kierował Departamentem Azji i Pacyfiku MSZ. Był wykładowcą w Krajowej Szkole Administracji Publicznej oraz Szkole Głównej Handlowej w Warszawie. W latach 2003–2006 był ambasadorem RP w Izraelu. Jest autorem książki „Niezbędnik dyplomatyczny i protokolarny”[5] oraz współautorem (wraz z C. Ikanowiczem) podręcznika „Protokół dyplomatyczny i dobre obyczaje”[6][7].

Wybrane odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Paweł Ceranka, Podstawowa Organizacja Partyjna PZPR w Ministerstwie Spraw Zagranicznych 1949–1989, w: Pamięć i Sprawiedliwość, 27, 2016, s. 306.
  2. a b Ambasador ad personam. fundacjachalubinszczakow.pl, 21 lipca 2015. [dostęp 2016-05-18].
  3. Krzysztof Domagała: Jubileusz najstarszej szkoły w mieście. cozadzien.pl, 20 września 2015. [dostęp 2016-05-18].
  4. Częsty komentator TVN24 agentem wojskowego wywiadu PRL. niezalezna.pl, 18 maja 2016. [dostęp 2018-02-02].
  5. Toruń: Wydawnictwo Adam Marszałek, 2011 ​ISBN 978-83-7611-846-8
  6. Warszawa: Oficyna Wydawnicza SGH, 2009 ​ISBN 978-83-7378-465-9
  7. Piekarski, Jan Wojciech. Katalog Biblioteki Narodowej. [dostęp 2016-05-18].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]