Józef Englicht

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Józef Englicht
Ilustracja
Józef Englicht
pułkownik dyplomowany piechoty pułkownik dyplomowany piechoty
Data i miejsce urodzenia 31 grudnia 1891
Dąbrowa Górnicza
Data i miejsce śmierci 8 grudnia 1954
Londyn
Przebieg służby
Siły zbrojne Wojsko Polskie (II RP)
Polskie Siły Zbrojne
Jednostki Oddział II SG
79 Pułk Piechoty
Oddział II SG
Wyższa Szkoła Wojenna
Stanowiska zastępca szefa oddziału
dowódca pułku piechoty
I zastępca szefa oddziału
komendant szkoły
Późniejsza praca redaktor czasopisma Bellona
Odznaczenia
Krzyż Zasługi Wojsk Litwy Środkowej Medal Pamiątkowy Jubileuszowy 10 Rocznicy Wojny Niepodległościowej Order Krzyża Orła III Klasy (Estonia)

Józef Englicht (ur. 31 grudnia 1891 w Dąbrowie Górniczej[1], zm. 8 grudnia 1954 w Londynie) – pułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj]

Podczas I wojny światowej walczył w 3 Pułku Piechoty II Brygady Legionach Polskich, 1 maja 1916 został awansowany do stopnia chorążego. Pełnił funkcję oficera Polskiej Siły Zbrojnej, a następnie walczył w wojnie polsko-bolszewickiej. W 1921 został referentem Oddziału II Sztabu Generalnego, który zajmował się wywiadem wojskowym. Awansował na szefa wydziału Oddziału II Sztabu Generalnego, a później zastępcę szefa Oddział II Sztabu Głównego. 24 grudnia 1929 roku został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z 1 stycznia 1930 roku i 16. lokatą w korpusie oficerów piechoty[2].

Józef Englicht był zagorzałym piłsudczykiem, zaangażował się również w ruch prometejski. Od 1937 roku dowodził 79 Pułkiem Piechoty w Słonimie. Na tym stanowisku awansował na pułkownika ze starszeństwem z 19 marca 1938 roku w korpusie oficerów piechoty. W marcu 1939 roku powrócił do Sztabu Głównego na stanowisko I zastępcy szefa Oddziału II.

W 1939 roku poniósł klęskę zawodową, wywiad wojskowy w ZSRR nie przewidział wrogich planów tego kraju wobec Polski[3], a on sam oficjalnie odrzucał jakiekolwiek zagrożenie ze strony ZSRR, w związku z czym został przez wielu uznany za spiskującego z tym krajem[4] .

W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku stał na czele II rzutu (krajowego) Oddziału II. W tym samym miesiącu przedostał się do Rumunii, a później do Francji. Początkowo został wyznaczony na stanowisko oficera do specjalnych zadań. Następnie, do 5 czerwca 1940 roku, pełnił służbę na stanowisku zastępcy szefa Sztabu Naczelnego Wodza. W 1942 został powołany na komendanta Centrum Wyszkolenia Piechoty. W 1944 został szefem Centrum Wyższych Studiów Wojskowych, a od marca 1945 Wyższej Szkoły Wojennej. Od 1945 był redaktorem i stałym współpracownikiem ukazującym się w Londynie polskim czasopismem wojskowym Bellona, gdzie publikowano jego felietony[5].

W 1929 został odznaczony łotewskim Medalem 10 Rocznicy Wojny Niepodległościowej[6], a w 1932 otrzymał estoński Order Krzyża Orła III klasy[7]. Posiadał też Krzyż Zasługi Wojsk Litwy Środkowej[8].

Przypisy

  1. Wykaz oficerów Wojska Polskiego, Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie
  2. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 21 z 24 grudnia 1929 roku, s. 439.
  3. Andrzej Krajewski "Gra ze Wschodem" Newsweek 13 września 2009 [data dostępu: 9 czerwca 2016]
  4. Marian Zacharski "Operacja Reichswehra. Kulisy wywiadu II RP" Wyd. Zysk i Ska
  5. Referat o zagadnieniu PROMETEJSKIM – 12 lutego 1940 (cz. II) (pol.). Stowarzyszenie Dom Kaukaski w Polsce, 5 września 2009. [dostęp 9 czerwca 2016].
  6. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 12 z 6 sierpnia 1929 r.
  7. Eesti tänab 1919-2000, Tallinn: Eesti Vabariigi Riigikantselei, 2000, ISBN 9985-60-778-3 [dostęp 2014-10-23] [zarchiwizowane z adresu 2011-08-27] (est.).
  8. Tadeusz Kmiecik: Pomorze w systemie obrony Polski w okresie międzywojennym i po II wojnie światowej. Zasługi, 2004, s. 46.

Bibliografia[edytuj]

  • Edmund Charaszkiewicz, Zbiór dokumentów ppłk. Edmunda Charaszkiewicza, opracowanie, wstęp i przypisy: Andrzej Grzywacz, Marcin Kwiecień, Grzegorz Mazur, Kraków, Księgarnia Akademicka, 2000, ​ISBN 83-7188-449-4​.
  • Edmund Charaszkiewicz, "Referat o zagadnieniu prometejskim" Zbiór dokumentów ppłk. Edmunda Charaszkiewicza.
  • Adam Roliński "A gdy na wojenkę szli Ojczyźnie służyć... : pieśni i piosenki żołnierskie z lat 1914–1918 : antologia", Kraków, Księgarnia Akademicka, 1996, s. 473. ​ISBN 83-865-7571-9​.