Józef Szewczyk (generał)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Józef Szewczyk
Generał brygady Generał brygady
Data i miejsce urodzenia 19 marca 1931
Nowy Targ
Przebieg służby
Lata służby 1949-1992
Siły zbrojne Ludowe Wojsko Polskie
Stanowiska Naczelny Prokurator Wojskowy
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju”

Józef Szewczyk (ur. 19 marca 1931 w Nowym Targu) – doktor praw, generał brygady Wojska Polskiego.

Do 1936 mieszkał z rodziną w Zakopanem, potem w Rabce. W 1943 wywieziony na roboty przymusowe do Niemiec. Po wojnie uczył się w szkole średniej, w której założył koło Organizacji Młodzieżowej TUR. W 1948 wstąpił do PPS, w grudniu 1948 został członkiem PZPR. W 1949 wstąpił do Oficerskiej Szkoły Politycznej w Łodzi, w 1950 promowany na stopień podporucznika w korpusie oficerów politycznych. Zastępca dowódcy kompanii ds. politycznych w samodzielnym batalionie saperów Marynarki Wojennej w Helu. 1951-1953 instruktor młodzieżowy, potem sekretarz organizacji partyjnej w Dywizjonie Ścigaczy i Kutrów Torpedowych w Gdyni-Oksywiu, od 1952 w stopniu porucznika. Od 1953 studiował na Fakultecie Prawniczym Akademia Wojskowo-Polityczna w Warszawie. Od 1955 kapitan marynarki. Po ukończeniu studiów pełnił służbę wojskowych organach ścigania, początkowo jako podprokurator w Prokuraturze Marynarki Wojennej w Gdyni. W 1958 ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. Od 1960 komandor podporucznik. W Marynarce Wojennej służył do 1967, potem szef Wojskowej Prokuratury Garnizonowej w Olsztynie, od 1968 w stopniu podpułkownika. Od marca 1972 szef oddziału w Naczelnej Prokuraturze Wojskowej w Warszawie. W latach 1975-1984 był naczelnym prokuratorem wojskowym i równocześnie (1975-1987) zastępcą prokuratora generalnego PRL. W 1987 wyznaczony został na stanowisko głównego specjalisty w Kierownictwie Sztabu Generalnego WP. W 1978 Rada Państwa awansowała go na generała brygady. W styczniu 1992 przeniesiony został w stan spoczynku.

Odznaczony Krzyżem Komandorskim i Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi, Złotym Medalem Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny, Złotym Medalem Za zasługi dla obronności kraju i wieloma medalami resortowymi i zagranicznymi.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • M. Jędrzejko, M. Paszkowski, M. Krogulski. „Generałowie i admirałowie III Rzeczypospolitej (1989-2002)” Wydawnictwo von Borowiecky. Warszawa 2002. (​ISBN 83-87689-46-7​)
  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. IV: S-Z, Toruń 2010, s. 45-47.