Józef Szewczyk (generał)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Józef Szewczyk
Generał brygady Generał brygady
Data i miejsce urodzenia 19 marca 1931
Nowy Targ
Przebieg służby
Lata służby 1949–1992
Siły zbrojne Siły Zbrojne PRL

Siły Zbrojne RP

Stanowiska Naczelny Prokurator Wojskowy
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju”

Józef Szewczyk (ur. 19 marca 1931 w Nowym Targu) – generał brygady Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Do 1936 mieszkał z rodziną w Zakopanem, potem w Rabce. Podczas II wojny światowej wywieziony na roboty przymusowe do Niemiec. Po wojnie uczył się w szkole średniej, w której założył koło Organizacji Młodzieżowej TUR. Był członkiem PPS oraz PZPR. W 1949 wstąpił do Oficerskiej Szkoły Politycznej w Łodzi, w 1950 promowany na stopień podporucznika w korpusie oficerów politycznych. Zastępca dowódcy kompanii ds. politycznych w samodzielnym batalionie saperów Marynarki Wojennej w Helu. 1951-1953 instruktor młodzieżowy, potem sekretarz organizacji partyjnej w Dywizjonie Ścigaczy i Kutrów Torpedowych w Gdyni-Oksywiu, od 1952 w stopniu porucznika. Od 1953 studiował na Fakultecie Prawniczym Akademia Wojskowo-Polityczna w Warszawie. Od 1955 kapitan marynarki. Po ukończeniu studiów pełnił służbę wojskowych organach ścigania, początkowo jako podprokurator w Prokuraturze Marynarki Wojennej w Gdyni. W 1958 ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. Od 1960 komandor podporucznik. W Marynarce Wojennej służył do 1967, potem szef Wojskowej Prokuratury Garnizonowej w Olsztynie, od 1968 w stopniu podpułkownika. Od marca 1972 szef oddziału w Naczelnej Prokuraturze Wojskowej w Warszawie. W latach 1975-1984 był naczelnym prokuratorem wojskowym i równocześnie (1975-1987) zastępcą prokuratora generalnego PRL. W 1987 wyznaczony został na stanowisko głównego specjalisty w Kierownictwie Sztabu Generalnego WP. W 1978 Rada Państwa awansowała go na generała brygady. W styczniu 1992 przeniesiony został w stan spoczynku.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Odznaczony Krzyżem Komandorskim oraz Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi, Złotym Medalem Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny, Złotym Medalem Za zasługi dla obronności kraju i wieloma medalami resortowymi i zagranicznymi.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • M. Jędrzejko, M. Paszkowski, M. Krogulski. „Generałowie i admirałowie III Rzeczypospolitej (1989-2002)” Wydawnictwo von Borowiecky. Warszawa 2002. (​ISBN 83-87689-46-7​)
  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. IV: S-Z, Toruń 2010, s. 45-47.