Język aposterioryczny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Język aposterioryczny to język sztuczny oparty na już istniejących, zwłaszcza naturalnych językach. Przeciwstawiany językowi a priori.

Do języków a posteriori zalicza się także tzw. języki ściśle aposterioryczne (nazywane również naturalistycznymi), języki artystyczne stworzone w sposób imitujący powstawanie języków naturalnych. Są one najczęściej wywodzone na podstawie zmian fonetycznych – np. wenedyk, brithenig i breathanach, wyprowadzone z łaciny na wzór kolejno: języka polskiego, walijskiego i irlandzkiego. Jednakże naturalizm w odniesieniu do języków artystycznych należy odróżnić od naturalistycznych IAL-ów.

Językami a posteriori są również prawie wszystkie języki pomocnicze. Można je podzielić na trzy grupy:

Istnieje także kategoria mieszana. Przykładem jest język volapük, w którym większość słownictwa jest luźno oparta na istniejących językach (zwłaszcza angielskim), zaś wszystkie elementy gramatyczne są całkowicie aprioryczne.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Marian Jurkowski, "Od wieży Babel do języka kosmitów"