Adjuvilo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Adjuvilo
Obszar (cały świat)
Liczba mówiących ?
Klasyfikacja genetyczna Języki sztuczne
*Adjuvilo
Pismo/alfabet łacińskie
Status oficjalny
język urzędowy
Regulowany przez
Kody języka
Kod ISO 639-1
Kod ISO 639-2
Kod ISO 639-3 {{{iso3}}}
SIL {{{sil}}}
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata





Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu.

Adjuvilo to sztuczny język pomocniczy bazujący na esperancie, stworzony w 1910 r. przez Claudiusa Colasa, francuskiego esperantystę używającego pseudonimu "Profesoro V. Esperema". Chociaż adjuvilo jest kompletnym językiem, nigdy nie został użyty do mówienia. Pomyślany został raczej jako kompromis między esperantem a rozwijającym się wtedy silnie językiem ido. Niektórzy dopatrywali się w jego powstaniu próby doprowadzenia do rozdźwięków w nabierającym znaczenia ruchu ido.

Przykładowy tekst (modlitwa "Ojcze Nasz"):

Patro nosa, qua estan en cielos, santa esten tua nomo, advenen tua regno, esten tua volo, quale en cielos, tale anke sur la tero; nosa panon omnadaga donen a nos hodie; nosas ofendos pardonen a nos, quale nos pardonan a nosas ofendantos e ne lasen nos fali en tento, ma liberifen nos de malbono.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Claudius Colas, L'Adjuvilo. Paris, Gamber, 1910. 32 s.
  • Marco Pei, One Language for the World and How To Achieve It, Devin-Adair, New York, 1958. XVI + 291 s.