J. Edgar Hoover

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
John Edgar Hoover
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 1 stycznia 1895
Waszyngton
Data i miejsce śmierci 2 maja 1972
Waszyngton
Dyrektor Federalnego Biura Śledczego
Okres od 10 maja 1924
do 2 maja 1972
Poprzednik William J. Burns
Następca L. Patrick Gray
podpis
Odznaczenia
Medal Bezpieczeństwa Narodowego (USA) Nagroda Sekretarza Stanu za Wybitną Służbę (USA) Honorowy Rycerz Komandor Orderu Imperium Brytyjskiego

J. Edgar Hoover, właśc. John Edgar Hoover (ur. 1 stycznia 1895 w Waszyngtonie, zm. 2 maja 1972 tamże) – amerykański prawnik, dyrektor FBI w latach 1924–1972.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył George Washington University, uzyskując w 1917 dyplom prawnika. Podjął pracę w departamencie sprawiedliwości, pełniąc funkcję asystenta prokuratora generalnego A. Mitchella Palmera. W okresie tym pracował w Enemy Aliens Registration Section, kierując m.in. akcjami przeciwko „radykalnym obcym”. W 1921 wstąpił do Biura Śledczego (które w 1935 zostało przemianowane na Federalne Biuro Śledcze, FBI), uzyskując po trzech latach nominację na jego dyrektora.

Gdy Hoover obejmował stanowisko, FBI zatrudniało ok. 650 pracowników, w tym 441 agentów specjalnych. Rozbudował w jego ramach skutecznie działającą agencję do walki z przestępczością kryminalną, tworząc scentralizowaną bazę danych o odciskach palców, laboratoria kryminalistyczne i szkoły policyjne. W latach trzydziestych XX wieku miał zwyczaj reklamować pracę Biura, osobiście biorąc udział w spektakularnych akcjach zatrzymywania znanych gangsterów.

Po drugiej wojnie światowej Hoover położył nacisk na zwalczanie zagrożenia komunizmem, co powodowało kontrowersje w samym Biurze – wielu jego przeciwników oskarżało go o obsesję na tym punkcie. Walka obejmowała m.in. prześladowanie dysydentów politycznych i aktywistów, m.in. Martina Luthera Kinga. Hoover gromadził przez lata coraz większą władzę, mając wgląd do tajnych akt dotyczących działalności i prywatnego życia wielu przywódców politycznych – wiele dokumentów zostało po jego śmierci zniszczonych przez wieloletnią sekretarkę, Helen Gandy. Po śmierci Hoovera przeprowadzono szereg reform w administracji oraz sposobie pozyskiwania materiałów operacyjnych FBI.

Hoover służył ośmiu prezydentom, od Calvina Coolidge’a do Richarda Nixona.

Jest autorem kilku prac, m.in. Persons in Hiding (1938), Masters of Deceit (1958) i A Study of Communism (1962).

Od lat nie ustają spekulacje co do jego orientacji seksualnej[1][2], których źródłem jest zażyła więź, jaka łączyła Hoovera z jego wieloletnim zastępcą Clydem Tonsonem[3][4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Hank Hyena, J. Edgar Hoover: Gay marriage role model?, Salon [dostęp 2016-11-30].
  2. Publikacja w otwartym dostępie – możesz ją bezpłatnie przeczytać Anthony Summers, The secret life of J Edgar Hoover, „The Guardian”, 31 grudnia 2011, ISSN 0261-3077 [dostęp 2016-11-30] (ang.).
  3. Homosexual? – The Life and Career of J. Edgar Hoover – Crime Library, 10 lutego 2015 [dostęp 2016-11-30] [zarchiwizowane z adresu 2015-02-10].
  4. Kenneth D. Ackerman, Five myths about J. Edgar Hoover, „The Washington Post”, 7 listopada 2011, ISSN 0190-8286 [dostęp 2016-11-30] (ang.).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]