Ina Benita

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ina Benita
Ilustracja
Imię i nazwisko Inna Florow-Bułhak
Data i miejsce urodzenia 1 lutego albo 1 marca 1912
Kijów
Data i miejsce śmierci ?
?
Zawód aktorka
Współmałżonek 1. Gieorgij Tiesławski
(1931–1933)
2. Stanisław Lipiński
(1938−?; rozwód)
3. Hans Georg Pasch
(1945)

Ina Benita, właściwie Inna Florow-Bułhak (ur. 1 lutego[1][2] albo 1 marca[3] 1912 w Kijowie, zm. po 1946) – polska aktorka teatralna i filmowa.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się jako Inna Florow-Bułhak. Była córką Mikołaja Gerwazego Florow-Bułhaka (1875, Symferopol – 1944, Warszawa) i Heleny z domu Jeszczenko (1880, Kijów – 1920, Warszawa); oboje rodzice byli wyznania prawosławnego[4][5]. W 1920 rodzina aktorki przyjechała do Polski. Benita ukończyła paryską szkołę Sacré-Cœur, a w Warszawie Kursy Wokalno-Dramatyczne H. J. Hryniewieckiej. Zadebiutowała 29 sierpnia 1931 w warszawskim teatrzyku „Nowy Ananas”, w programie Raj bez mężczyzn. Występowała także w warszawskim „Morskim Oku” i kabarecie „Femina”. W 1932 debiutowała w filmie Ryszarda Biske pt. Puszcza, w którym grała rolę młodej dziedziczki – Reni. Od tej pory poświęciła się głównie karierze filmowej. Od 1937 związana była z warszawskimi teatrami rewiowymi. Grała m.in. w „Cyruliku Warszawskim” (1937), „Wielkiej Rewii” (1938-39) i Teatrze Malickiej (1938), a od wiosny 1939 w „Ali Babie”.

W czasie wojny występowała w jawnych teatrach „Komedia”, „Niebieski Motyl”, „Miniatury”. Została kochanką Austriaka Otto Havera, oficera Wehrmachtu, z którym wyjechała do Wiednia. W 1944 powrócili do Warszawy. Ich romans został odkryty przez władze okupacyjne i oboje zostali oskarżeni o Rassenschande. Za związek z Polką oficer został wysłany na front wschodni, a Benita uwięziona na Pawiaku, gdzie 8 kwietnia 1944 urodziła dziecko o imieniu Tadeusz Michał. Została zwolniona 31 lipca 1944[6]. Po raz ostatni widziano ją podczas powstania warszawskiego, gdy schodziła do kanałów wraz z czteromiesięcznym synem[7]. Podejrzewano, że Benita doszła kanałami do Śródmieścia i tam we wrześniu zginęła podczas bombardowania. Wersja ta jednak została obalona, z dokumentów udostępnionych w listopadzie 2018 przez rodzinę Pasch wynika, że pod koniec wojny, w kwietniu 1945 uciekła razem z synem do Hohegeiß w powiecie Goslar w Dolnej Saksonii, gdzie w czerwcu tego roku poślubiła Hansa Georga Pascha, z którym była w nieformalnym związku od 1943, przyjęła nazwisko Inna Pasch[8] Para miała jeszcze jedno dziecko - córkę Ritę Annę, urodzoną 28 lipca 1945, zmarła trzy dni po narodzinach. 15 listopada 1945 jej mąż został zamordowany, krótko po tym zdecydowała się latem 1946 lub 1947 opuścić Hohegeiß i wyjechać w nieznane miejsce, prawdopodobnie do Maroka, Ameryki Południowej lub USA[9].

Synami Hansa Georga Pascha z poprzedniego małżeństwa i przyrodnimi braćmi Tadeusza Michała Pascha byli Ingo Pasch, minister w pierwszym demokratycznym rządzie Słowenii[10] (1990–1992) i jego brat bliźniak Boris Pasch, dyplomata słoweński w Berlinie, obaj urodzeni w 1941.

Po latach, we wrześniu 2010 w miesięczniku „Bluszcz” ukazał się fikcyjny wywiad z aktorką, który przeprowadził Marcin Szczygielski.

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ina Benita, IMDb [dostęp 2018-11-17].
  2. Ina Benita, Filmweb [dostęp 2018-11-17] (pol.).
  3. https://histmag.org/grafika/thumbs/8_636x481_thb_125782.JPG
  4. Słownik biograficzny teatru polskiego, t. 3, 1910–2000. A–Ł, pod red. B. Berger, Warszawa 2017.
  5. Informacja o rodzicach w akcie ślubu z 1945.
  6. Ewakuacja więźniów.
  7. Dominika Kaszuba: Ina, kochanica Austriaka. film.onet.pl, 15 lipca 2011. [dostęp 11 sierpnia 2014].
  8. Akt ślubu Iny i Georga Pasch.
  9. Tajemnica z Rhumspringe. Nieznane powojenne losy Iny Benity – Portal historyczny Histmag.org – historia dla każdego, histmag.org [dostęp 2018-11-21].
  10. Ingo Falk Pash Wallersberg – družinska zgodba (słow.). oddaje.ognjisce.si, 2014-01-21. [dostęp 2018-11-20].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]