Ina Benita

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ina Benita
Ilustracja
Imię i nazwisko Iuna Florow-Bułhak
Data i miejsce urodzenia 1 lutego 1912
Kijów
Data i miejsce śmierci sierpień 1944
Warszawa
Zawód aktorka
Współmałżonek 1. Jerzy Dal-Atan
(1931–1933)
2. Stanisław Lipiński
(1938−?; rozwód)

Ina Benita, właściwie Iuna Florow-Bułhak (ur. 1 lutego 1912 w Kijowie, zm. w sierpniu 1944 w Warszawie) – polska aktorka teatralna i filmowa.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się jako Iuna Florow-Bułhak. Była córką Mikołaja Gerwazego Florow-Bułhaka, najprawdopodobniej rosyjskiego arystokraty, i Heleny z domu Jeszczenko[1]. W 1920 rodzina aktorki przyjechała do Polski. Benita ukończyła paryską Sacre Coeur, a w Warszawie Kursy Wokalno-Dramatyczne H. J. Hryniewieckiej. Zadebiutowała 29 sierpnia 1931 w warszawskim teatrzyku „Nowy Ananas”, w programie Raj bez mężczyzn. Występowała także w warszawskim „Morskim Oku” i kabarecie „Femina”. W 1932 debiutowała w filmie Ryszarda Biske pt. Puszcza, w którym grała rolę młodej dziedziczki – Reni. Od tej pory poświęciła się głównie karierze filmowej. Od 1937 związana była z warszawskimi teatrami rewiowymi. Grała m.in. w „Cyruliku Warszawskim” (1937), „Wielkiej Rewii” (1938-39) i Teatrze Malickiej (1938), a od wiosny 1939 w „Ali Babie”.

W czasie wojny występowała w jawnych teatrach „Komedia”, „Niebieski Motyl”, „Miniatury”). Została kochanką Austriaka Otto Havera, oficera Wehrmachtu, z którym wyjechała do Wiednia. W 1944 powrócili do Warszawy. Ich romans został odkryty przez władze okupacyjne i oboje zostali oskarżeni o Rassenschande. Za związek z polską Żydówką, oficer został wysłany na front wschodni, a Benita uwięziona na Pawiaku, gdzie 8 kwietnia 1944 urodziła dziecko o imieniu Tadeusz Michał. Została zwolniona 31 lipca 1944[2]. Po raz ostatni widziano ją podczas powstania warszawskiego, gdy schodziła do kanałów wraz z czteromiesięcznym synem[3]. Według innej wersji Benita doszła kanałami do Śródmieścia i tam we wrześniu zginęła podczas bombardowania.

Po latach, we wrześniu 2010 w miesięczniku „Bluszcz” ukazał się fikcyjny wywiad z aktorką, który przeprowadził Marcin Szczygielski.

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Słownik biograficzny teatru polskiego, t. 3, 1910-2000. A-Ł, pod red. B. Berger, Warszawa 2017.
  2. Ewakuacja więźniów.
  3. Dominika Kaszuba: Ina, kochanica Austriaka. film.onet.pl, 15 lipca 2011. [dostęp 11 sierpnia 2014].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]