Przejdź do zawartości

Jan Henryk Luksemburski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Jan Henryk Luksemburski
Ilustracja
ilustracja herbu
margrabia morawski
Okres

od 1349
do 12 listopada 1375

Dane biograficzne
Dynastia

Luksemburgowie

Data urodzenia

12 lutego 1322

Data śmierci

12 listopada 1375

Ojciec

Jan Luksemburski

Matka

Elżbieta Przemyślidka

Żona

1. Małgorzata Maultasch
2. Małgorzata opawska
3. Elżbieta cieszyńska (lub konkubina)
4. Małgorzata Habsburg,
5. Elżbieta Oettingen

Dzieci

z Małgorzatą opawską:
Katarzyna,
Jodok z Moraw,
Jan Sobiesław,
Prokop,
Elżbieta,
Anna;
nieślubne:
Jan,
syn (ur. 1359)

Jan Henryk Luksemburski (ur. 12 lutego 1322, zm. 12 listopada 1375) – książę Karyntii, margrabia morawski. Najmłodszy syn Jana Luksemburskiego i Elżbiety, brat cesarza Karola IV Luksemburskiego.

W wieku pięciu lat został wysłany do Karyntii jako narzeczony, a od 1329 mąż Małgorzaty Maultasch (13181369), córki Henryka Karynckiego. W 1349 na wniosek żony małżeństwo zostało unieważnione z powodu rzekomej impotencji męża. W 1349 Karol IV Luksemburski nadał Janowi Henrykowi Morawy w lenno pod warunkiem, że jego potomkowie nie będą pretendować do czeskiego tronu, dopóki będą żyć potomkowie Karola IV. Okres panowania Jana Henryka oznaczał dla Moraw czas stabilności i rozwoju.

Jan Henryk był czterokrotnie lub pięciokrotnie żonaty. Po rozwodzie z Małgorzatą Maultasch ożenił się w latach 13491350 z Małgorzatą opawską (?-1363), córką Mikołaja II opawskiego. Zapewne w 1363 związał się z Elżbietą cieszyńską, która jest traktowana jako żona lub konkubina Jana Henryka. Jego trzecią (czwartą) żoną została w 1364 Małgorzata (134614 listopada 1366), córka Albrechta II Kulawego, wdowa po Meinhardzie III. Po raz czwarty (piąty) ożenił się w 1366 z Elżbietą Oettingen.

Jan Henryk miał ślubne dzieci tylko z drugiego małżeństwa:

Miał także nieślubnych synów: Jana, proboszcza wyszehradzkiego (ur. ok. 1345, zm. 1370) oraz nieznanego z imienia (ur. 1359).

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]
  • Jaroslav Čechura, Jiří Mikulec, František Stellner, Lexikon českých panovnických dynastií, Praha 1996.
  • Štěpán V., Moravský markrabě Jošt (1354-1411), Brno 2002, s. 19.