Jan Kubin (podpułkownik)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy podpułkownika. Zobacz też: inne osoby o tym imieniu i nazwisku.
Jan Kubin
Turowic, Jasiek, Światowid
podpułkownik piechoty podpułkownik piechoty
Data urodzenia 26 czerwca 1888
Data śmierci ?
Przebieg służby
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 2 Pułk Strzelców Podhalańskich
3 Pułk Strzelców Podhalańskich
77 Pułk Piechoty
PKU Czortków
PKU Kamionka Strumiłowa
Stanowiska dowódca batalionu
zastępca dowódcy pułku
komendant PKU
komendant Armii Podziemnej „MiP”
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
powstanie warszawskie
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Krzyż Zasługi Medal Niepodległości

Jan Kubin[1] ps. „Turowicz”, „Jasiek”, „Światowid” (ur. 26 czerwca 1888, zm. ?) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, działacz konspiracji podczas II wojny światowej w ramach Ruchu „Miecz i Pług”.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w 26 czerwca 1888 roku[2]. Podczas I wojny światowej służył w szeregach c. i k. armii.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego dekretem z 3 kwietnia 1919 z zatwierdzeniem posiadanego stopnia podporucznika ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1915[3]. Otrzymał przydział z dniem 1 listopada 1918 do 20 pułku piechoty[4]. Brał udział w wojnie z Ukraińcami i bolszewikami w stopniu kapitana w szeregach 2 pułku strzelców podhalańskich.

3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 389. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był nadal 2 pspodh[5]. W latach 1923–1925 pełnił służbę w 3 pułku strzelców podhalańskich w Bielsku na stanowisku dowódcy III batalionu detaszowanego w Cieszynie[6][7][8]. 3 maja 1926 roku został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1925 roku i 35. lokatą w korpusie oficerów piechoty[9]. W październiku tego roku został przeniesiony do 1 pułku strzelców podhalańskich w Nowym Sączu na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[10]. W kwietniu 1928 roku został przeniesiony do 77 pułku piechoty w Nowej Wilejce na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[11][12]. Z dniem 31 grudnia 1931 roku został przeniesiony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Czortków na stanowisko komendanta[13]. W marcu 1932 roku został przeniesiony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Kamionka Strumiłowa na stanowisko komendanta[14][15].

Latem 1939, w obliczu zagrożenia wybuchem konfliktu zbrojnego, brał udział w przygotowywaniu umocnień w gminie Jeleśnia[16][17]. Po wybuchu II wojny światowej i klęsce w kampanii wrześniowej zaangażował się w działalność konspiracyjną. Podczas trwającej okupacji niemieckiej był członkiem Organizacji Wojskowej – Zbrojne Pogotowie Narodu Ruchu „Miecz i Pług”[18]. Od lutego 1944 pełnił funkcję komendanta Armii Podziemnej Ruchu „Miecz i Pług” (funkcjonował pod pseudonimami „Turowicz”, „Jasiek”, „Światowid”)[19]. W połowie 1944 występując w stopniu pułkownika czasu wojny ze strony „MiP” podpisał dokument potwierdzający scalenie połączone Narodowe Siły Zbrojne i „Miecz i Pług” z Armią Krajową[20]. Jacek Wilamowski wskazał fakt współpracy szefów Ruchu „Miecz i Pług” z Gestapo, podając, iż Jan Kubin (kierownik organizacji wojskowej w Krakowie) i Tadeusz Fedorowicz ps. „Ran”, zostali aresztowani przez Niemców, a następnie zwolnieni z równoczesnym poinformowaniem, że wychodzą na wolność wskutek uzgodnień pomiędzy Gestapo i centralnymi władzami „MiP”[21]. Jan Kubin uczestniczył w powstaniu warszawskim.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1689. W ewidencji Wojska Polskiego figurował jako „Jan II Kubin” w celu odróżnienia od innego oficera noszącego to samo imię i nazwisko, a mianowicie Jana I Kubina.
  2. a b c d Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 20.
  3. 1302. Dekret. „Dziennik Rozkazów Wojskowych”, s. 992, Nr 41 z 12 kwietnia 1919. 
  4. 1334. Rozkaz. „Dziennik Rozkazów Wojskowych”, s. 1001, Nr 41 z 12 kwietnia 1919. 
  5. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 33.
  6. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 382, 403.
  7. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 330, 346.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 55 z 22 maja 1925 roku, s. 277.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 18 z 3 maja 1926 roku, s. 124.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 42 z 11 października 1926 roku, s. 335.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 26 kwietnia 1928 roku, s. 140.
  12. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 91, 166.
  13. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 23 marca 1932 roku, s. 259.
  14. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 23 marca 1932 roku, s. 247.
  15. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 20, 514.
  16. Bardziej dostępne forty.. jelesnia.pl, 2011-11-16. [dostęp 2015-06-27].
  17. Echa wybuchu II wojny światowej w gminie Jeleśnia. nsik.com.pl. [dostęp 2015-06-27].
  18. Jan Kubin. Muzeum Powstania Warszawskiego. [dostęp 2015-06-27].
  19. Miecz Pług. Pion wojskowy „MiP”. Instytut Pamięci Narodowej. s. 3. [dostęp 2015-06-27].
  20. Miecz Pług. Pion wojskowy „MiP”. Instytut Pamięci Narodowej. s. 5. [dostęp 2015-06-27].
  21. Honor, zdrada, kaźń... Afery Polski Podziemnej 1939-1945. http://www.niniwa22.esy.es,+1999.+[dostęp 2015-06-27].
  22. Migdał 1929 ↓, s. 32.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]