Jan Marynowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jan Marynowski (ur. 1911 w Proszowicach, zm. 4 marca 1956 tamże) - polski lekkoatleta, długodystansowiec.

W wojsku odkryto jego talent. W połowie lat 30. reprezentował WKS Kielce. Zdobył wówczas wicemistrzostwo Polski w maratonie z rezultatem 2:58.06. Już jako zawodnik Warszawianki zdobył złoty medal mistrzostw Polski w chodzie na 50 kilometrów (Białystok 1937), w 1938 roku sięgnął po mistrzostwo kraju w maratonie i w biegu na 10 000 metrów. Trzykrotnie startował w reprezentacji Polski w meczach międzypaństwowych. Miał duże predyspozycje: miał ogromną pojemność płuc. Przezywano go "Puls". Ścigał się z Januszem Kusocińskim i miał prawie takie same wyniki jak on. II wojna światowa przerwała jego karierę. Nie umiał zorganizować sobie podstawowych środków do życia i zmarł opuszczony.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Henryk Kurzyński, Stefan Pietkiewicz, Janusz Rozum, Tadeusz Wołejko: Historia Finałów Lekkoatletycznych Mistrzostw Polski 1920-2007. Konkurencje męskie. Szczecin - Warszawa: Komisja Statystyczna PZLA, 2008. ISBN 978-83-61233-20-6.