Janusz Rachoń

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Janusz Rachoń
Janusz Rachoń
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 11 sierpnia 1946
Nowy Sącz
Profesor nauk chemicznych
Specjalność: chemia organiczna, synteza związków biologicznie czynnych stosowanych w medycynie, rolnictwie i przemyśle
Alma Mater Politechnika Gdańska
Doktorat 1975 – chemia
Politechnika Gdańska
Habilitacja 1985
Politechnika Gdańska
Profesura 22 czerwca 1995
Nauczyciel akademicki
Uczelnia Politechnika Gdańska
Okres zatrudn. 1969
Rektor
Uczelnia Politechnika Gdańska
Okres spraw. 2002–2008
Poprzednik Aleksander Kołodziejczyk
Następca Henryk Krawczyk
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Medal Komisji Edukacji Narodowej

Janusz Włodzimierz Rachoń (ur. 11 sierpnia 1946 w Nowym Sączu) – polski profesor nauk chemicznych, były rektor Politechniki Gdańskiej, senator VII kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1969 ukończył studia na Politechnice Gdańskiej w specjalności lekka synteza organiczna. W 1975 na Wydziale Chemicznym PG uzyskał stopień doktora nauk chemicznych, dziesięć lat później stopień doktora habilitowanego. W 1995 otrzymał tytuł naukowy profesora nauk chemicznych..

Specjalizuje się w zakresie syntezy organicznej, chemii organicznej fosforu (syntezy związków biologicznie czynnych stosowanych w medycynie, rolnictwie i przemyśle) oraz prowadzi badania mechanizmów reakcji.

Od 1969 pozostaje zawodowo związany z Politechniką Gdańską, przechodząc kolejne szczeble kariery akademickiej. W pierwszej połowie lat 90. zajmował stanowisko prodziekana ds. nauki Wydziału Chemicznego, od 1993 zasiadał w senacie tej uczelni. Od 2002 do 2008 przez dwie kadencje pełnił funkcję rektora PG. Zatrudniony też w Polskiej Akademii Nauk, w której do 2002 zasiadał w Komitecie Chemii (m.in. jako wiceprzewodniczący). W latach 1978–1980 jako stypendysta Fundacji im. Alexandra von Humboldta przebywał na Uniwersytecie w Getyndze. Jako visiting profesor wykładał także na Florida State University

W wyborach parlamentarnych w 2007 z listy Platformy Obywatelskiej został senatorem VII kadencji w okręgu gdańskim, otrzymując 175 743 głosy. W 2011 nie ubiegał się o reelekcję.

Jest autorem około 150 artykułów naukowych i referatów kongresowych, 4 rozpraw monograficznych, 8 patentów oraz wdrożonych technologii. Członek komitetów organizacyjnych międzynarodowych i krajowych konferencji naukowych, konsultant w zakresie syntezy organicznej oraz utylizacji odpadów i zanieczyszczeń organicznych. Zainicjował i organizuje doroczne spotkania w trójkącie „Polityka-Nauka-Biznes”, które odbywają się w Dworze Artusa w Gdańsku. Zajmował m.in. stanowiska Wiceprzewodniczącego Konferencji Rektorów Polskich Uczelni Technicznych, Prezesa Zarządu Polskiego Forum Akademicko-Gospodarczego, w 2007 zasiadł w Radzie Narodowego Centrum Badań i Rozwoju.

Jest żonaty, ma dwóch synów. Stryj Michała Rachonia.

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

W 2012, za wybitne osiągnięcia w pracy naukowo-badawczej i działalności dydaktycznej, za zasługi na rzecz rozwoju nauki, został postanowieniem prezydenta Bronisława Komorowskiego odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[1]. Wcześniej nagrodzony m.in. Medalem Komisji Edukacji Narodowej, odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Kawalerskim (1995)[2] i Oficerskim (2000)[3] Orderu Odrodzenia Polski.

W 2010 otrzymał Nagrodę Naukowej Miasta Gdańska im. Jana Heweliusza[4]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]