Edmund Wittbrodt

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Edmund Wittbrodt
Edmund Wittbrodt Kancelaria Senatu 2005.jpg
Data i miejsce urodzenia 16 listopada 1947
Rumia
Minister edukacji narodowej
Okres od 20 lipca 2000
do 19 października 2001
Przynależność polityczna Akcja Wyborcza Solidarność
Poprzednik Mirosław Handke
Następca Krystyna Łybacka
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
Edmund Wittbrodt podczas 50. posiedzenia Senatu VIII kadencji

Edmund Kazimierz Wittbrodt (ur. 16 listopada 1947 w Rumi) – polski inżynier, nauczyciel akademicki i polityk, profesor nauk technicznych, w latach 2000–2001 minister edukacji narodowej, senator IV, V, VI, VII i VIII kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Działalność naukowa[edytuj | edytuj kod]

W 1972 został magistrem inżynierem po ukończeniu studiów na Wydziale Mechanicznym Technologicznym Politechniki Gdańskiej. W 1974 uzyskał stopień doktora nauk technicznych, a w 1983 stopień doktora habilitowanego nauk technicznych. W 1991 otrzymał tytuł profesora nauk technicznych. Zawodowo związany z Politechniką Gdańską, objął na niej stanowisko profesora zwyczajnego. Odbył staż naukowy na Uniwersytecie Walijskim (Wielka Brytania) w roku akademickim 1976–1977.

Pełnił funkcję przewodniczącego Rady Rektorów Pomorza Nadwiślańskiego i szefa Konferencji Rektorów Polskich Uczelni Technicznych. Od 1990 do 1996 sprawował funkcję rektora Politechniki Gdańskiej.

Działalność zawodowa i polityczna[edytuj | edytuj kod]

W latach 1997–2001 był członkiem Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy. Od 20 lipca 2000 do 19 października 2001 sprawował funkcję ministra edukacji narodowej w rządzie Jerzego Buzka.

W 1993 bez powodzenia kandydował do Senatu z ramienia Zrzeszenia Kaszubsko-Pomorskiego (na 15 kandydatów w okręgu zajął 5. miejsce). W kolejnych wyborach uzyskiwał mandat senatora – w 1997 IV kadencji z ramienia Akcji Wyborczej Solidarność, w 2001 V kadencji z ramienia Bloku Senat 2001 (od 1 maja do 19 lipca 2004 z jego ramienia pełnił też mandat eurodeputowanego), w 2005 VI kadencji z ramienia Platformy Obywatelskiej. W wyborach parlamentarnych w 2007 po raz czwarty uzyskał mandat senatorski, otrzymując 244 214 głosów. W 2011 z powodzeniem ubiegał się o reelekcję, w nowym okręgu jednomandatowym dostał 70 345 głosów[1]. W 2012 został przewodniczącym Parlamentarnego Zespołu Wspierania Języka Esperanto[2], jest także członkiem honorowym Polskiego Stowarzyszenia Europa-Demokracja-Esperanto.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Żonaty, ma dwie córki Agatę i Izabelę.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]