Jegor Ligaczow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jegor Ligaczow

Jegor Ligaczow (ros. Егор Кузьмич Лигачёв) (ur. 29 listopada 1920 w Dubinkino k. Nowosybirska) – radziecki polityk, sekretarz KC KPZR ds. organizacyjnych i członek Politbiura KC KPZR, szef Sekretariatu KC KPZR 1985-1988, działacz Komunistycznej Partii Federacji Rosyjskiej (KPFR), deputowany do Rady najwyższej ZSRR w latach 1966-1989.

Absolwent Instytutu Lotnictwa im. Sergo Ordżonikidze w Moskwie (1943), inżynier technik. Od 1944 członek WKP(b), w 1951 skończył Wyższą Szkołę Partyjną w Moskwie.[1] 1959-1961 był I sekretarzem Komitetu Obwodowego Komsomołu w Nowosybirsku. W 1961 przeszedł do pracy w partii, 1962-1964 zastępca szefa Wydziału Partyjnych Organów KC KPZR ds. Przemysłu Rosyjskiej FSRR, 1964-1965 zastępca kierownika Wydziału Propagandy i Agitacji KC KPZR ds. Rosyjskiej FSRR. Od 26 listopada 1965 do 29 kwietnia 1983 I sekretarz Komitetu Obwodowego KPZR w Tomsku, 8 kwietnia 1966 został kandydatem na członka, a 5 marca 1976 członkiem KC KPZR (do 2 lipca 1990). Od 26 grudnia 1983 do 2 lipca 1990 sekretarz KC KPZR. Stał się bliskim współpracownikiem Michaiła Gorbaczowa i w lutym 1984 po śmierci szefa partii Jurija Andropowa poparł kandydaturę Gorbaczowa na nowego szefa KPZR, choć bez rezultatu - następcą Andropowa został Konstantin Czernienko. Po objęciu przez Gorbaczowa funkcji I sekretarza KPZR w marcu 1985 Ligaczow początkowo wspierał gorbaczowowskie reformy, jednak gdy pieriestrojka i głasnost zaczęły przypominać model socjaldemokratyczny, zdystansował się od tej polityki. Stał się jednym z głównych krytyków Gorbaczowa, któremu zarzucał odchodzenie od wzorców leninowskich. 1985-1988 był de facto drugą osobą w partii i państwie. 1985-1990 był członkiem Biura Politycznego (Politbiura) KC KPZR, a do 1988 szefem Sekretariatu KC. Podczas XVIII zjazdu KPZR w lipcu 1990 otwarcie krytykował Gorbaczowa i opowiedział się za pozbawieniem go funkcji I sekretarza, jednak został przegłosowany. Po tym zjeździe opuścił Politbiuro i przeszedł na emeryturę. Po powstaniu w 1993 KPFR włączył się w jej działalność i wszedł w skład KC. Trzykrotnie z listy tej partii był wybierany do Dumy Państwowej.

20 listopada 2000 otrzymał honorowe obywatelstwo obwodu tomskiego.

Ligaczow wspierał Kaszpirowskiego [2].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Na podstawie angielskiej wikipedii.
  2. G. Górny, Nowe kulty

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]