Jerzy Ustupski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jerzy Ustupski
Jerzy Ustupski at the AZS headquarters.jpg
Ustupski w 1935 roku
Data i miejsce urodzenia 1 kwietnia 1911
Zakopane, Austro-Węgry
Data i miejsce śmierci 25 października 2004
Zakopane, Polska
Dyscypliny wioślarstwo
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Polska
Igrzyska olimpijskie
Brąz Berlin 1936 dwójka podwójna
Mistrzostwa Europy
Złoto Berlin 1935 dwójka podwójna
Brąz Belgrad 1932 dwójka podwójna

Jerzy Ustupski (ur. 1 kwietnia 1911 w Zakopanem, zm. 25 października 2004 tamże) – narciarz i wioślarz, brązowy medalista olimpijski.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Największe sukcesy odnosił jako wioślarz, zdobywając brązowy medal w dwójce podwójnej, z Rogerem Vereyem, na igrzyskach olimpijskich w Berlinie w 1936 r. Ukończył edukację w Centralnym Instytucie Wychowania Fizycznego w Warszawie i został nauczycielem wychowania fizycznego. Narciarstwo uprawiał w zakopiańskim Sekcji Narciarskiej Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego, a po przeniesieniu się do Krakowa zaczął trenować wioślarstwo. W dwójce podwójnej z Rogerem Vereyem odnosił największe sukcesy sportowe. Sześć razy zdobyli tytuł mistrza Polski. W 1935 roku sięgnęli po mistrzostwo Europy. Trzy lata wcześniej wywalczyli trzecie miejsce w mistrzostwach kontynentu.

Latem Jerzy Ustupski wiosłował, a zimą uprawiał narciarstwo. Był bliski udziału także w zimowych igrzyskach w Garmisch-Partenkirchen 1936, zgłoszono go do igrzysk, miał przygotowane wszystkie dokumenty, ale tuż przed wyjazdem do Niemiec, podczas obozu narciarskiego (Dolina Pięciu Stawów Polskich) miał upadek (połamał żebra) i pozostał w kraju (sztafeta, w której miał startować, zajęła 7. miejsce).

Grób Jerzego Ustupskiego na Pęksowym Brzyzku w Zakopanem

W czasie drugiej wojny światowej za współpracę z AK został osadzony w krakowskim więzieniu Montelupich. Miał być następnie przewieziony do obozu w Oświęcimiu, ale uciekł z transportu. Pod koniec wojny wziął udział w powstaniu warszawskim jako radiotelegrafista AK. Po wojnie został dyrektorem Uzdrowiska Karpacz. Potem był burmistrzem Zakopanego (1948) oraz przez kilkanaście lat dyrektorem zakopiańskiego Centralnego Ośrodka Sportu. Taternik i ratownik górski. Działacz społeczny.

Odznaczony między innymi Krzyżem Walecznych, Krzyżem Powstańczym i Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (1998)[1].

Rodzinne tradycje narciarskie podtrzymywała córka Hanna – brązowa medalistka Uniwersjady w Szpindlerowym Młynie (1964) w sztafecie 3 × 5 km.

Pochowany został na Cmentarzu Zasłużonych na Pęksowym Brzyzku w Zakopanem.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]